Her en der kun je in het intussen gemaaide rietland nog grote stapels met bossen riet zien liggen …
Klaar voor transport om door de rietsnijder op zijn bedrijf verder te worden verwerkt …
Tagarchief: rietbossen
Lekker fikkie stoken
Ik kom zo langzamerhand aan het eind van deze fotoserie over het werk in het rietland in De Weerribben. Voor het laatste werk waar ik even de focus op leg – het verbranden van het afval waar de rietsnijder niets mee kan – zouden ze mij ook nog wel mogen inhuren, want ik ben altijd gek geweest op fikkie stoken. Stoeltje erbij, af en toe even het vuurtje wat opporren … Ja, dat lijkt me wel wat …
Dat stoeltje is wel een noodzaak, want aan mijn zitstok heb ik in het rietland weinig, ontdekte ik op die dag. Terwijl Jetske en ik even een praatje maakten met de mannen, zette ik mijn stok neer om er even genoeglijk op te leunen, en zo mijn benen even wat rust te gunnen. Daar kwam echter weinig van terecht, want vrijwel meteen zakte de stok pijlsnel een meter diep in de kragge en lag ik achterover op mijn rug. Gelukkig hield ik aan mijn buiteling geen schade over, juist omdat die bodem zo zacht is.
Kragge is een dikke laag veen, ook wel trilveen genoemd. Het is een zeldzaam bodem- en vegetatietype dat bestaat uit een dunne en uiterst slappe ‘bodem’, die vooral uit zegge- en graswortels bestaat en op water of slappe modder drijft. Als je er overheen loopt, voel je de bodem onder je voeten veren. Ik kan je zeggen dat het een bijzondere gewaarwording is als je dat voor het eerst voelt.
Overigens zou het best eens zo kunnen zijn, dat het verbranden van het afval in het rietland zijn langste tijd heeft gehad, want er schijnt te worden gewerkt aan een verbod. Als dat doorgaat, dan zal de rietsnijder het afval van het rietland moeten afvoeren, en dat zal het riet alleen maar weer duurder maken. Ook op andere fronten wordt het de rietsnijders niet gemakkelijk gemaakt, wellicht kom ik daar later nog eens op terug. Eerst maar even fikkie stoken, het kan nu nog …
Het kammen van het riet
De kleine bosjes riet die, zoals hier gisteren te zien was, eerst op schoven bijeen zijn gezet, worden door de rietsnijders stuk voor stuk door een kammachine gehaald …
De foto’s in dit logje kunnen worden vergroot door erop te klikken …
Bert bezig met het kammen van het riet – 1
Bert bezig met het kammen van het riet – 2
Uren achtereen zijn de mannen hiermee bezig om het afval uit het riet te kammen. Dit afval bestaat uit de ondergroei in de rietvelden, dat varieert van gras tot de spontaan verschijnende winde …
Klaas Jan bezig met het kammen van het riet – 1
Klaas Jan bezig met het kammen van het riet – 2
Als het riet is gekamd en van ongerief ontdaan, wordt het in een grote opvangbak gelegd. Uiteindelijk wordt het verzamelde riet hier in grote bossen bijeen gebonden voor transport naar de werkplaats …
Klaas bezig met het kammen van het riet – 1
Klaas bezig met het kammen van het riet – 2
Het werk van de rietsnijders mag dan grotendeels gemechaniseerd zijn, dat maakt het nog niet tot licht werk. Het valt nog lang niet mee om zo’n bosje riet van het afval te ontdoen, vraag dat maar aan Jetske … Voordat je het weet wordt het bosje riet uit je handen getrokken als je het niet stevig vasthoudt. Hou je het riet daarentegen te stevig vast zonder dat je je schrap zet, dan loop je kans om door de kammachine te worden meegetrokken tot op de bult afval …
Jetske mag ook een bosje riet kammen – 1
Jetske mag ook een bosje riet kammen – 2
– wordt vervolgd –
De eerste bossen riet
Na een eindeloos lijkende week met alleen maar grijs en troosteloos weer, hadden we vandaag eindelijk weer een paar uurtjes zon. Onderweg naar Earnewâld had ik zelfs de zonnebril nog even nodig. Lang duurde dat overigens niet, toen ik bij het rietland aan de Bolderen was aangekomen, begon de lucht alweer in rap te tempo te betrekken …
Afijn, ik heb toch een paar foto’s gemaakt van de eerste bossen pas gemaaid riet, die door de rietsnijders zijn verzameld. De rietsnijders zelf waren actief op een plek waar ik niet bij kon komen. Aan het fijne laagje sneeuw op de rietbossen is mooi te zien, dat het hier echt even winter was …
Voorlopig is het weer even gedaan met het winterweer, maar dat wil nog niet zeggen dat we er helemaal vanaf zijn …
Een ree in ’t riet
Langzaam trok er woensdagmiddag een grauwsluier over het rietland bij Earnewâld …
Terwijl ik mijn blik rustig over het veld liet glijden, verscheen er aan de andere kant van een smal reepje riet ineens een ree in beeld …
Zodra ze mijn camera hoorde, wendde het schrandere diertje het hoofd in mijn richting …
Even stonden we oog in oog tegenover elkaar, daarna vervolgde de ree met sierlijke tred haar weg …
Af en toe boog ze even voorover om een hapje van het een of ander te nemen, of om gewoon even aan de grond te snuffelen …
Toen ze een volgend rietkraagje naderde, keek ze nog eens om, alsof ze me gedag wilde zeggen …
Enige tijd later zag ik haar nog even door het riet schemeren …
Omdat de vermoeidheid zich intussen flink liet voelen, heb ik maar niet meer gewacht tot ze aan het eind van de strook riet weer tevoorschijn zou komen. Het was goed zo.
Verzamelde rietbossen
Vermoeidheid en het ineens weer een stuk koudere weer houden me vandaag binnen. Ik heb zojuist nog even een rondje door de tuin gemaakt om te zien of er nog een klein kruipend of vliegend beestje was dat een uitdaging voor een macro-opname zou kunnen vormen, maar ook de insecten vinden het blijkbaar nog te koud om zich te vertonen. Afijn, dat geeft me mooi de gelegenheid om nog even wat foto’s te laten zien die ik woensdag in het rietland heb gemaakt…
Eerst nog even een foto die ik tijdens de vorige sessie in het rietland in de Weerribben heb gemaakt. Hierop is te zien, dat het gemaaide riet eerst in kleine bosjes in schoven bijeen wordt gezet. Op deze manier wordt voorkomen dat het riet nat wordt en gaat rotten zo lang het nog op het land staat …
Nadat het riet is gekamd, waarmee de ruigte (het afval) uit het riet is gehaald, wordt het in grotere bossen bijeen gebonden. Deze bossen worden vervolgens op verschillende plaatsen bij elkaar gelegd, wachtend op vervoer naar het bedrijf van de rietteler …
Veel rietland in de Weerribben is alleen toegankelijk over het water. Daar worden de rietbossen aan de waterkant verzameld, zodat ze later relatief makkelijk per boot kunnen worden opgepikt om te worden vervoerd …
Het rietland van Jetske’s zwager is prima over land bereikbaar. Daar worden de bossen bijeen gelegd langs de paden die het rietland doorkruisen …
Woensdag werd er hard gewerkt om het riet op een aanhanger te laden. Om een idee te krijgen hoe zwaar dat werk is, heb ik even zo’n bos riet opgetild. Nou, ik kan jullie verzekeren dat het heel zwaar werk is …
De rietbossen die onderaan de stapel hebben gelegen en nog wat nat zijn, blijven nog even achter op het rietland. Deze bossen worden rechtop gezet, zodat ze nog even lekker kunnen doorwaaien …
Ze torenen als menhirs uit Asterix en Obelix in het nu verder kale rietland omhoog, wachtend tot ook zij droog genoeg zijn om op het bedrijf van de rietteler verder te worden verwerkt …
Afanja's Weblog 