Ik pas het zeegezicht vandaag maar weer aan bij het weer van de dag. Vanmorgen scheen de zon hier enkele uren, maar intussen verkeren we weer in de greep van bewolking. Zo ging het ook toen deze foto is gemaakt. In de loop van de dag trok de lucht dicht, waarna de wind ’s nachts flink aan de luiken van ons verblijf rammelde en de regen bij bakken naar beneden kwam …
In de verte voeren regelmatig boten voorbij. Dichterbij zagen we meestal meeuwen passeren, zeilend op de wind …
Op deze regenachtige zondag voeg ik er een bijpassend stukje muziek en film over een zeezeiler bij uitstek aan toe: “Albatross” van Fleetwood Mac …
De kleuren van de zee – altijd en overal anders …
Klein is het bootje …
En alsof dat nog niet genoeg is, komt ze de laatste jaren nooit alleen.
Zelfs de tuin is aan de grote kant momenteel, daarom val ik maar even weer een paar dagen terug op mijn archief. Om te beginnen een stemmig zeegezicht uit 2005 …
Zoals ik gisteren al schreef, was het vrijdag heerlijk rustig en haast onwerkelijk stil op en rond de plas bij de grote kijkhut in de Jan Durkspolder. Bijna surreëel in die wereld van grijstinten …
Alleen door flink in te zoomen, kon ik zien dat er aan uiterste zuidkant onnoemlijk veel eenden ronddobberden …
Vanuit een ooghoek ontwaarde ik na enige tijd dat er dichterbij, aan oostkant van de hut ineens iets gebeurde. Eén van de twee grauwe ganzen die daar al een tijdlang zij aan zij in het water stonden, begon omstandig met zijn vleugels te slaan …
Zodra hij in de gaten leek te hebben dat ik de camera op hem had gericht, wisselde hij van plaats met zijn partner. Parmantig ging hij recht voor me staan, waarna hij opnieuw met zijn vleugels begon te gesticuleren alsof hij dirigent was. Gelukkig bleef het bijbehorende gegak van een gans ganzenkoor uit. Dat zou ik pas later op de dag horen …
Gisteren ben ik weer eens in de auto gestapt om een ritje naar de Jan Durkspolder te maken …
Het was bewolkt, maar vrijwel windstil en ik had de grote vogelkijkhut een half uur lang helemaal voor mezelf …
Nauwelijks zichtbare golfjes lieten de weerspiegeling van een struikje soepel heen en weer bewegen …
Een pluizig veertje dat in de verte geruisloos op de rimpelingen op en weer deinde, liet zich geruime tijd volgen … 
Het was een lekker rustig half uurtje tussen Ciara en Dennis in de Jan Durkspolder. 🙂
