We begonnen en we eindigden die mooie vrijdag in maart bij Jetske in de tuin. Om half elf ’s ochtends zaten we aan de rand van de vijver aan de koffie met verse cake. Rond vier uur ’s middags deden we dat nog eens, alsof het zomer was …
De ‘harige’ kikker dobberde rustig in het water, aan de andere kant van de vijver en de pomp kakelden de kippen ons vrolijk toe en de prachtige bloemen van de magnolia wuifden zachtjes met gesloten kelken heen en weer. Het was een passende afsluiting van een mooie dag, zoals we die ook ruim 15 jaar geleden ijs en weder dienende al vaak hadden. In dat opzicht is er nog weinig veranderd. Dankjewel, fotomaatje …
Om te voorkomen dat er hier de komende tijd alleen maar vogels voorbij komen, vandaag even wat foto’s van de traditionele voorjaarsbloeiers in onze tuin. Om te beginnen zijn daar de sneeuwklokjes, liderkes in het Fries. Veel van de sneeuwklokjes hadden het in februari niet gemakkelijk met alle regen, maar uiteindelijk richtten de meesten zich toch steeds weer fier op …
De krokussen, krookjes in het Fries, kwamen zoals altijd wat later tot bloei. Nadat de sneeuwklokjes waren overstelpt met 145 mm regen, viel er in maart tot dusver nog geen 5 mm. Dat deed de krokussen duidelijk goed, ze werden prachtig met al die zon …
Ik sluit dit rijtje af met de narcissen, die in het Fries de poëtische naam ‘titelroas’ hebben gekregen. Ook de narcissen profiteerden duidelijk van het mooie maartweer, ze staan al bijna de hele maand te pronken op het heuveltje achter de vijver. De laatste foto toont wat druppels van één van de drie minuscule buitjes die in maart over ons tuintje zijn getrokken …
Donderdag schreef ik hier, dat de merels het nestje dat ze vorig jaar in de pergola hebben gebouwd, onlangs weer in gebruik hebben genomen …
Vandaag kan ik melden, dat er sinds gisteren een gestage stroom aan voedseltransporten op gang is gekomen om een aantal hongerige en luid piepende kuikens in het nestje te voeden …
Wanneer de ouders terugkomen met een snavel vol smakelijk wormen voor hun kroost, is de schuttingdeur de meest gebruikte uitkijkpost om te kijken of de kust veilig is …
Toen ik vorige week dinsdagochtend de schuttingdeur opende, zag ik een zieltogende hommel op de grond liggen. Kennelijk had het beestje daar beschutting gezocht tegen kou en een klein nachtelijk buitje. Toen ik er even zachtjes tegenaan tikte, kwam er wat leven in, maar veel was het niet …
Ik besloot hem voorzichtig mee te nemen de tuin in. Eerst zette ik hem even op een van de terrastafeltjes. Korte tijd later verplaatste ik hem naar een schoteltje met wat suikerwater …
Dat leek hem wel goed te doen, want toen ik enige tijd later weer even bij hem keek, zag ik dat hij voorzichtig in het schoteltje rond scharrelde. Maar ik zag ook wat anders. De hommel had lifters bij zich … mijten …
Hommels zitten soms onder de parasieten en de meeste daarvan zijn mijten. Deze hommel had tenminste 4 of vijf mijten op zich zitten. Er zijn talloze soorten mijten, die nauwelijks van elkaar te onderscheiden zijn. Mijten eten behalve dode dieren vooral ook planten of rottende stoffen. Het zijn in feite opruimers …
Wat voor kostgangers deze hommel precies bij zich had, zal wel altijd onduidelijk blijven. Feit is wel dat de hommel de volgende dag dood naast het schoteltje lag …
Niet alleen voor de graspieperis de broedtijd weer aangebroken, ook de merels hebben het er weer druk mee …
In onze tuin is het nestje van vorig jaar weer in gebruik genomen. Mevrouw merel maakt op weg naar het nest graag even een tussenstop op de heidemat-schutting …
Nou, reken maar! Maar gelukkig niet bij ons. De schutting van één van de buren werd meteen bij de passage van storm Dudley op woensdagavond al geveld. Sindsdien ligt hij horizontaal gestrekt in de tuin. Uitgerekend die schutting werd in juni 2015 ook al eens geveld door een windhoos of een valwind …
Verder gingen er in de buurt aan verschillende kanten enkele bomen plat. Bij ons bleef het beperkt tot het regelmatig buiten zijn oevers treden van de vijver. Tijdens de zware buien stond er al snel een paar centimeter water op een flink deel van het terras …
Maar ja, dat is ook wel een beetje eigen schuld. Op ons verzoek heeft mijn meest handige zwager de afvoer van het regenwater vanaf het dak veranderd. Het water loopt daar nu via het dakje van het fietsenhok naar onze regenton. Wanneer de ton vol is, gaat het water via een ondergrondse overloop naar de achterkant van de vijver …
Onder normale omstandigheden gaat dat lang goed, maar bij de stormbuien van de afgelopen dagen loopt het nieuwe waterafvoersysteem tegen zijn grenzen. Zodra de vijver vol is, loopt het overtollige water het terras op, om zich daar te verzamelen in het zuidoostelijke kwadrant van het terras. Na enige tijd wordt een kleine verhoging aan de zuidkant van het terras overwonnen. Vanaf dat moment loopt het water langzaam over het paadje naar achteren. Waar het paadje bijna aan het eind van de tuin een bocht naar links maakt, vormt zich een grote plas. Als ook dat spaarbekken gevuld is, zoekt het water zich een weg naar de schuttingdeur. Daar loopt het vervolgens door de steeg naar de gemeentelijke regenwaterafvoer enkele meters verderop …
Uiteindelijk raken we het overtollige water dus wel kwijt, maar vanuit praktisch oogpunt is een ingreep op termijn wel het overwegen waard. Kijkend naar het leven in de vijver kan het vanuit oogpunt van natuur en milieu echter bijna niet beter functioneren dan op de huidige manier. De waterplanten tieren welig, en er hangen nu al twee dikke kikkers in de vijver rond …
Ook op grotere schaal valt het niet mee om het overtollige regenwater kwijt te raken. Daarom is het aloude Woudagemaal bij Lemmer weer onder stoom gebracht. De Leeuwarder Courant plaatste zojuist een filmpje over de werking van dit geweldig mooie stuk stoomtechniek:
Afanja's Weblog 