Nog maar net terug van het uitstapje met de jongens, troonde Aafje me vorige week zaterdag aan het eind van de middag mee naar buiten. Bij het schoonmaken van het nestkastje in de hazelaar had ze iets gevonden wat ze me even wilde laten zien …
In het kleurrijke nestje lag nog een koolmeeseitje. Het verraste me eigenlijk niet eens heel erg. Ik had in het voorjaar wel af en toe een koolmeesje het kastje in en uit zien gaan, maar veel minder dan vorig jaar. Daarom kreeg ik al aan het eind van het voorjaar de indruk dat het niet tot een succesvol broedsel zou komen …
Het is goed te zien dat er behalve natuurlijk materiaal ook het nodige zwerfafval is gebruikt. Wel lekker kleurrijk, maar ook jammer naar mijn idee. Ik zie toch liever het mos en ander natuurlijk materiaal …
Na de schoonmaakbeurt heeft Aafje het kastje meteen weer opgehangen in de hazelaar. Zo is het in ieder geval weer beschikbaar voor tuinvogels die een beschut plekje zoeken in de komende winter …
Al zo lang ik blog trek ik regelmatig gewapend met mijn camera op safari de tuin in. Meestal tref ik onderweg alleen klein vliegend en kruipend wild aan, maar een paar weken gelden pakte dat anders uit …
Het startpunt van deze bijzondere safari lag op het terras. Daar had ik in de zomer al diverse keren vreemde geluiden gehoord in de klimop. Zelfs Oskar sloeg er op een middag op aan. Maar Oskar is niet zo’n held, dus hij deinsde al snel terug. Zelf ben ik ook een paar keer op zoek gegaan naar de bron, maar ik kon het niet vinden. Dit is wat ik hoorde …
Omdat ik er niet achter kwam wat het was, liet ik het er eerst maar bij. Totdat ik 30 juli ’s avonds rond 22:30 uur nog even de tuin in liep. Om de situatie wat te schetsen, hieronder even een paar foto’s van de situatie bij daglicht. Vanuit de hoek linksachter, in de buurt van de yuka, hoorde ik vanuit het duister hetzelfde geluid klinken, maar nu nog een stuk luider …
Met de camera in de aanslag sloop ik naar achteren. Heel misschien komt het onderstaande beeld de vaste volgers nog vaag bekend voor. We bevinden ons hier in het hart van last resort nr. 3, oftewel onze tuin. Dit is the place to be op dagen dat mijn benen de kracht niet hebben voor een echte kuier b.v. naar één van de andere last resorts. Hier heb ik altijd alles bij de hand en genoeg plek om te zitten. En er valt ook nog wel eens wat te beleven, zoals die avond …
Ik hoefde maar op het luid af te gaan. Maar omdat de duisternis al was ingevallen, zag ik pas toen ik het licht van mijn mobieltje had aangedaan, wat uiteindelijk de bron van het geluid was. Achter de yuka zaten twee luidruchtig snuivende egels. Ze mogen nog van geluk spreken dat ze zo ver zijn gekomen. Als ze aan de achterkant langs de vijver gelopen zijn, hadden ze ook zomaar te water kunnen raken …
Blijft alleen nog even de vraag wat die beestjes daar nou doen … hebben ze ruzie of is het juist de liefde voor elkaar die hen zo luidruchtig in beweging heeft gebracht …?
Afgelopen week hadden we ineens drie warme, droge en zonnige dagen op rij. Tijd om eraan te wennen kregen we ook ditmaal weer niet. Sinds vrijdag is er alweer 20 mm regen gevallen …
Dat gaf mij natuurlijk wel de kans om weer wat druppelfoto’s te maken met als thema ‘zoek de kleine rode stip in de zee van groen …’
Gelukkig heb ik goed gebruik kunnen maken van de mooie dagen afgelopen week. Eén gesteld doel heb ik niet gehaald, maar daar kwamen weer andere mooie dingen voor in de plaats …
Voor de komende dagen kan ik hier dan ook weer wat zonniger foto’s in het vooruitzicht stellen …
Zoals ik gisteren al schreef, hadden we de afgelopen weken op proef een leasehond over de vloer in Huize Afanja. Nu was het natuurlijk niet echt een leasehond, maar zo ben ik Oskar in de loop der jaren wel gaan noemen. Een hond waar je maar af en toe een paar weken aan gebonden bent, heeft natuurlijk zo zijn voordelen …
Oskar is de ontzettend lieve 4-jarige schapendoes van de kinderen. Al sinds de herfstvakantie van 2017, toen Oskar een hummel van enkele maanden was, passen wij tijdens vakanties van de jeugd op Oskar. De eerste jaren deden we dat in het huis van de kinderen. Dit jaar hebben we het op mijn voorstel eens anders gedaan …
Aafje wil al langere tijd graag weer een hond. Ik zeg ‘weer’, omdat Aafje vroeger ook al een hond heeft gehad. Zelf ben ik meer een kattenmens dan een hondenmens, maar principiële bezwaren tegen een hond in huis heb ik niet. Daarom heb ik – zeker sinds ik MS heb – altijd gezegd, dat ik het op zich prima vind, maar dan wel vanaf Aafjes’ pensionering. Een hond moet namelijk zijn beweging hebben, en die kan ik hem niet altijd geven. Er zijn van die dagen dat ik al moe ben van een paar keer heen en weer lopen in de tuin, en zo groot is die nou ook weer niet …
Nu Aafje sinds begin dit jaar gepensioneerd is, werd de vraag ‘Nemen we een hond of niet?’ echt actueel. Eigenlijk hadden we onze zinnen stiekem al wat op een pup gezet. Maar dat ging niet door, omdat moeder natuur niet mee wilde werken. Dat gaf mij echter wel de gelegenheid om voor te stellen Oskar ditmaal maar eens een paar weken hier naartoe te halen in de vakantie van de kinderen. Dat leek me de beste manier om eens te kijken hoe het is om ons huis met een hond te delen. En niet minder belangrijk, dan zou Aafje weer eens een tijdje in onze eigen omgeving kunnen ervaren of ze het nog steeds zo leuk vindt om in weer en wind de hond vier keer per dag uit te moeten laten …
En dus werd Oskar hier twee weken geleden gedropt samen met een grote zak brokken en zijn water- en voerbak. De volgende dag ging hij op verkenning in de tuin, alles werd uitgebreid bekeken en besnuffeld. Bij de schuttingdeur aangekomen, besloot hij eerst maar eens een flinke vlag te planten. Nu wist de hond van de buren in ieder geval dat Oskar het hier voorlopig voor het zeggen had …
Zo’n dier vertelt er niet veel over natuurlijk, maar ik heb wel de indruk gekregen dat hij zich wel thuis voelde in de tuin. Er waren fijne zonnige plekjes om lekker te liggen, en als het te warm werd was er schaduw voor handen, had hij al snel ontdekt. Het duurde niet lang of hij was zelfs bevriend met onze terraspoes, ze hebben menigmaal lekker dicht tegen elkaar liggen slapen op het terras …
Vanmiddag wordt Oskar weer herenigd met de echte baasjes. Ik heb nu al een beeld hoe dat zal verlopen en hoe hyper zowel Oskar als kleinzoon Pepijn zullen zijn, zodra ze elkaar weer in het oog krijgen …
Aafje en ik gaan de komende tijd eens rustig evalueren. We zullen de voor- en nadelen nog eens rustig op een rijtje zetten om daarna de blik op de toekomst te richten. Kortom: zal t.z.t. hoe dan ook vervolgd worden.
Afanja's Weblog 