Digitalis, winkel en woning

Het was druk in en rond de digitalis oftewel het vingerhoedskruid vorige week. Voor de één is de bloem een levensmiddelenwinkel, voor de ander is ’t een nette arbeiderswoning …

Hommels waren er zoemend op zoek naar lekkernijen. Diverse kleine spinnetjes waren er – kennelijk met voorkennis over het weer – gaan wonen …

Als regen en wind de bloemen hard heen en weer slingeren, zijn veiligheidsgordels van harte aanbevolen. Als het spinnetje op de onderstaande foto dat advies ter harte had genomen, had ’t nu misschien nog droog gezeten …

Het zijn helaas druppels die momenteel het beeld bepalen, en daar was ik persoonlijk eerlijk gezegd nog niet aan …

Een nimfje op verkenning

Toen ik vorige week wat foto’s wilde maken van de eerste uitgebloeide blauwe iris, dacht ik door de camera kijkend eerst even dat er een klein groen blaadje of iets dergelijke op de bloem lag …

Zodra ik wat dichterbij kwam, zag ik dat het de nimf van een struiksprinkhaan was. Nu hebben we die vrijwel elk jaar wel ergens op de bloemen van de blauwe iris of de gele lis, maar zó klein had ik er nog niet eerder eentje gezien …

Het beestje begon aan een verkenningstocht, die hem van ene kant van de bloem naar de andere voerde. Hij was dan wel nietig klein, maar het was wel een doorzetter, want er moest onderweg heel wat geklauterd worden …

Af en toe voorzichtig een andere achtergrond kiezend, ben ik hem blijven volgen, tot hij me uiteindelijk zijn bevallige kontje toekeerde en aan de andere kant van het bloemblad afdaalde …

Een zwemmende kniptor

Tijdens een van mijn dagelijks rondjes door de tuin richtte ik mijn camera onlangs op een paar korenbloemen bij het vogelbad op het heuveltje …

Al snel werd mijn aandacht afgeleid van de bloemen door kleine rimpelingen op het wateroppervlak van het badje achter de bloemen …

Na een paar stappen stond ik aan de andere kant van het badje, zodat ik beter kon zien wat daar gaande was. Kijkend naar de langwerpige gedaante was meteen duidelijk dat er een kniptor te water was geraakt. Hoe het mijn zijn schoolslag gesteld was, weet ik niet, maar met de rugslag wist hij zich aardig te redden …

Omdat ik het na een paar foto’s wel genoeg vond, besloot ik hem de helpende hand te bieden om op het droge te komen. Ik had hem natuurlijk simpelweg uit het water kunnen scheppen, maar ik vond dat hij er wel wat voor moest doen. Daarom pakte ik een takje van de grond en hield dat vlak naast hem in het water. Hij klampte zich er meteen daadkrachtig aan vast …

Zodra ik het takje op een van de terrastafeltjes had gelegd, liet de kever het takje los. Even bleef hij versuft liggen, maar hij was nog maar nauwelijks opgedroogd, of hij krabbelde op en ging aan de wandel als er niets was gebeurd …

De laatste ijsbeer

De tropische warmte waar we momenteel mee te schaften hebben, lijkt me een goed moment om jullie voor te stellen aan de laatste ijsbeer. Het is een tekening in inkt, aquarel en kleurpotlood van Kirsten Krijthe, de kunstenares die vorig jaar in opdracht van Aafje een tekening van mij heeft gemaakt.

De ijsbeer hangt in het formaat 35 x 20 in mijn computerhoekje in de woonkamer …

  • In de header stond vandaag een foto van het leefgebied van de laatste Nederlandse ijsbeer aan de Friese IJsselmeerkust uit februari 2012. Met het smelten van de laatste ijsbergen ruim 9 jaar geleden, is ook de ijsbeer verdwenen

Koelte bij de salamanders

Met een maximumtemperatuur rond de 22°C was het hier gisteren een fijne zomerdag. Daar heb ik dan ook dankbaar gebruik van gemaakt door even een ritje en een kort fotokuiertje te maken. Met temperaturen boven de 25°C, donderdag mogelijk oplopend tot tropische waarden, zal het daar de komende dagen niet meer van komen …

’s Ochtends is het op het terras bij de vijver in de salamanders nog goed uit te houden. Water brengt niet alleen extra leven naar de tuin, het geeft ook altijd het idee van verkoeling. De salamanders krijg ik momenteel trouwens nauwelijks nog te zien. De krabbenscheer doet het ook dit jaar weer zó goed, dat er met alle nieuwe loten nu eigenlijk alweer teveel krabbenscheer in de vijver zit. In ieder geval wel zoveel, dat de salamanders zich er heel goed in en onder kunnen verstoppen.

Gelukkig heb ik half mei, toen de krabbenscheer nog klein was, wat foto’s van die leuke diertjes kunnen maken. Ze lijken elkaar voortdurend op te zoeken, en soms gaan ze heel nieuwsgierig en speels samen een op iets nieuws af, zoals het bloemblaadje op de derde en vierde foto hieronder …

Maak er een mooie dag van en hou ’t hoofd koel. 🙂

Een meikever met bokshandschoen

Zo af en toe zie ik eens een foto van een beest of beestje bij een medeblogger voorbij komen, waarvan ik denk: ‘Die zou ik ook nog wel eens voor de lens willen hebben …’ Terwijl ik met een kopje koffie naar buiten liep, zag ik woensdagochtend ineens een voorbeeld van zo’n beestje op het terras …

Hoewel ik er nog nooit eentje in het echt had zien, herkende ik hem meteen als een meikever. Nu weet ik natuurlijk niet hoe een meikever zich normaal gesproken gedraagt, maar deze maakte een wat versufte indruk en zag er niet echt fit uit. En dat was ook niet vreemd zag ik, toen ik hem vanaf de andere kant bekeek. Het beestje leek een soort van bokshandschoen om één van zijn linkerpoten te hebben …

Desondanks zag ik dat hij na een minuut of vijf in beweging kwam en in een bedaard tempo over het terras begon te lopen. Gerustgesteld liep ik even later naar binnen om een vers bakje koffie te halen. Dat had ik beter niet kunnen doen. Toen ik terugkwam, was de kever gevolgen …

De zwevende glazen bol

Ik neem jullie even mee terug naar vrijdag 4 juni. Op die warme dag zweefde er hier een glazen bol door de tuin. Nadat hij enige tijd had rond gezweefd en zo ongeveer alle hoeken en gaten had aangedaan, landde hij te midden van de bloemen op het heuveltje zachtjes in het vogelbadje …

Daar dobberde hij een tijdlang zachtjes rond. Bijzonder om te zien hoe hij het water nauwelijks in beweging bracht. Een paar bloemetjes van de grote muur leken uit pure bewondering een buiging te maken voor die vreemde bol …

Zodra hij uitgebadderd was, verhief hij zich uit het water om terug te keren naar het punt waar hij aan zijn rondreis was begonnen … het statief van mijn camera …

Peter Grey vroeg zich af hoe het kan dat die bol zweeft. Ik kon het niet laten om te antwoorden, dat dat de magie van de digitale fotografie is. En dat is ook zeker niet gelogen. Maar ik heb er ook bij gezegd, dat ik de magie nog wel eens zou onthullen. Vandaag is het zo ver …

De truc is verrassend simpel. Je legt de bol op zijn glazen voetje op een camerastatief of een ander vast punt. Daarna maak je vanuit verschillende standpunten en met meer of minder zoom een aantal foto’s. Om de bol op een bepaalde foto te laten ‘zweven’, open je hem in Photoshop of een andere fotobewerkingsprogrmma. Dan selecteer je de bol in Photoshop. Nadat je de selectie vervolgens hebt omgekeerd, kun je het statief en het glazen voetje (foto linksonder) wegwerken met de kloonstempel. En rechtsonder zie je het uiteindelijk resultaat …