‘3461-8’ en meer jongvee

Tegen het eind van de ochtend verlieten we vrijdag Drachten voor een ritje in zuidwestelijke richting. We waren een minuut of twintig onderweg, toen mijn fotomaatje Jetske besloot om een tussenstop te maken. We reden op dat moment langs een weiland met jongvee. Dat is altijd aantrekkelijk om wat foto’s van te maken, zeker onder die prachtige wolkenlucht boven het Friese land …

Zo te zien was het allerjongste er wel af. Echt jongvee komt vaak nieuwsgierig op je af draven, zodra je er in de berm stopt. Deze jonge koeien namen rustig de tijd. Een paar van de dieren hieven de kop even op om naar ons te kijken. Toen ze niet direct aanstalten maakten om bij ons te komen, begon Jetske ze te roepen. Dat had effect, want even later stond de hele club aan de slootkant …

Eén van de dames was bijna volledig bruin gekleurd. Met haar had ik wel een klik. Met een bijzondere witte bles op haar voorhoofd en alleen rechtsachter een witte hoef ging ze voor me staan. Ze keek me recht in de ogen stelde zich voor als ‘34618. Nadat we enige tijd zo tegenover elkaar hadden gestaan, draaide ze zich op bevallige wijze om. Met een zwoele blik onder mooie lange wimpers toonde ze me haar profiel …

wordt vervolgd

Een kleine vierhoek

Het waren een paar hectische dagen in Huize Afanja, waarbij hoogte- en dieptepuntjes elkaar in hoog tempo afwisselden. Zo konden we woensdag in kleine kring Aafjes’ 70e verjaardag vieren, maar kregen we donderdag slecht nieuws over een zwager die naar schatting nog 3-6 maanden te leven heeft. Vervolgens was het hier donderdagavond zwaar bewolkt, zodat ik niet meer dan een vaag groen schijnsel van de verderop prachtige poollichtshow kon zien.

Zo doende ben ik gisteren na een korte nacht niet aan bloggen toegekomen. Ik had willen vertellen dat er weer een dagje op het programma stond met mijn fotomaatje. Nadat we twee weken geleden een rit door Overijssel hadden gemaakt, was nu Fryslân weer aan de beurt. Zeg maar ergens binnen de onderstaande Friese vierhoek …

Na de koffie – ditmaal met oranjekoek – vertrokken we voor een ritje, waarbij we ruimschoots binnen de bovenstaande Friese vierhoek bleven. Waar Jetske twee weken geleden haar best deed om het regenfront voor te blijven, wist ik ons gisterochtend vanuit het zonnige Drachten linea-recta een zware regenbui in te rijden. Gelukkig scheen de zon weer, toen we even later op de eerste plaats van bestemming aankwamen …

Over de hele dag laat onze rit zich op hoofdlijnen samenvatten in een aantal foto’s. Hierboven zie je van elke locatie een bord(je) met een tekst. Hieronder is van elke plek een kenmerkend beeldelement te zien. Later vertel ik er uiteraard nog wel het een en ander over …

Nog wat insecten in oktober

De eerste anderhalve week van oktober zijn hier buitengewoon zonnig en zacht verlopen. Het was met de aangename temperaturen nog regelmatig goed toeven op het terras …

Ook met het insectenleven in de tuin gaat het nog goed de laatste tijd. In het voorjaar was er tijdenlang nauwelijks een vlieg of een vlinder te vinden. Maar het seizoen wordt nu in oktober nog even fijn verlengd …

Akkerhommels en honingbijen bezoeken nog dagelijks de bergsteentijm. Verder zit er nog wel eens een zweefvlieg op de anemonen, en zo nu en dan duikt er eens een wesp op bij de laatste restanten van de druiven. De dagpauwoog was afgelopen week met stip deze meest kleurrijke gast in de tuin. Op deze manier verveelt de herfst voorlopig nog niet …

Een luchtspiegeling van ’t verleden

Tegenover de Mariakerk in Bears staat een luchtspiegeling van het verleden in de vorm van Uniastate, een reconstructie van de originele state die in 1756 werd afgebroken. Eeuwenlang stond er alleen nog een poortgebouw op het terrein. Rond 1990 ontstond een initiatief om de state te laten herleven. Waar eens de stenen muren stonden verrees een replica van cortenstaal naar een ontwerp van kunstenaar Bep Mulder, als een luchtspiegeling van het verleden. Omdat Uniastate is omgeven door een slotgracht, konden we er vanaf deze kant niet bij komen …

Na een kort ritje stonden we even later aan de andere kant van het dorp bij het poortgebouw van Uniastate. Jetske liep meteen naar de poort, maar ze kwam terug met de mededeling dat die gesloten was. Tja, dat krijg je ervan als je op de bonnefooi op pad gaat …

Het poortgebouw uit 1616 is het enige overgebleven restant van de originele state, die in 1756 is afgebroken. De steen boven in de gevel van de poort duidt aan dat de familie Unia op zwanen mocht jagen. Deze vorm van jacht wordt wel zwanendrift genoemd. In de gevelsteen zijn twee zwanen te zien met een gemerkte band om hun hals …

In de Mariakerk van Bears is een bezoekers- en informatiecentrum over de kerk, het poortgebouw en Uniastate. Op het terrein van Uniastate worden regelmatig evenementen, exposities en voorstellingen georganiseerd. Daarnaast is Uniastate een zeer bijzondere trouwlocatie, die geregistreerd staat bij de gemeente Leeuwarden …  

We zijn terug bij het poortgebouw uit 1616. Het is één van de acht stinspoorten die Friesland nog kent. Het poortgebouw heeft een zadeldak met op de nok een windwijzer met het wapen van de familie Meynsma … 

Het was jammer dat we niet naar binnen konden. De reconstructie van Uniastate kan leuke lijnenspelen opleveren, daarnaast lijkt het me wel een uitdaging om de toren van Uniastate te beklimmen. Terwijl we gezellig bijpratend lunchten op het bankje bij de poort, bespraken we het vervolg van onze rit …

Meer informatie over Uniastate is te vinden door de QR-code bij ‘Luchtspiegeling’ hierboven te scannen. Ook op Kastelen in Nederland en op States en Stinzen is de nodige informatie te vinden.

Windwijzers in Bears

Voordat we het kerkhof rond de Mariakerk in Bears verlieten, richtte ik mijn blik en de camera nog even omhoog naar de windwijzer op het dak van de kerk …

Daarna richtten we ons op het optrekje van de buren van de kerk …

Daar prijkte de onderstaande windwijzer op het hoogste punt. In het vervolg meer over het bouwwerk onder deze windwijzer …

– wordt vervolgd

De Mariakerk van Bears

Het regende flink toen Jetske en ik maandag in de auto stapten. We besloten in noordwestelijke richting te rijden, de opklaringen tegemoet. De zon scheen lekker tussen de wolken door, toen we ruim een half uur later het pittoreske Bears binnen reden …

Hoewel het niet direct de attractie was waar we naar op zoek waren, parkeerde Jetske de auto aan de voet van de terp, waarop de Mariakerk in de 13e eeuw is gebouwd. Nadat we het mooie uit ca. 1850 daterende hekwerk hadden geopend, liepen we een rondje om de kerk …

In de 14e eeuw werd de kerk uitgebreid met een vijfzijdig gesloten koor. Aan formaat en model van de gebruikte stenen is in één oogopslag te zien dat de toren later is bijgebouwd. De oorspronkelijke zadeldaktoren werd in 1857/1858 vervangen door een nieuwe toren met ingesnoerde spits …

In de zuidmuur van de kerk zien we noormannenpoort of noormannendeur. Verder is de kerk aan de buitenkant vrij sober, maar hij schijnt wel een prachtig origineel interieur te hebben met o.a. rijk gesneden preekstoel en een Van Dam orgel uit 1880. Daar hebben wij echter niks van gezien, want de deur zat op slot ..

– wordt vervolgd

De bordjes zijn verhangen

Eigenlijk zou ik moeten zeggen ‘De bordjes zijn weer vervangen‘. Het begint namelijk gewoonte te worden, dat ik iedere warme zomer weer het nodige aan kracht moet inleveren. Ook dit jaar was het weer flink raak. Zo lang de warmte aanhield, lukte het nog wel om in rustig tempo gewoon mijn dingen te blijven doen. De kille en regenachtige week die in september op de warmte volgde, was er echter teveel aan. Dat was reden om me even helemaal terug te trekken en internet even helemaal te laten voor wat het was …

Ik was te moe om wat dan ook te doen. Zelfs het weblog van mijn fotomaatje Jetske, heb ik de afgelopen anderhalve week niet gelezen. Terwijl we gistermiddag tijdens onze eerste gezamenlijke fotokuier sinds eind juni genoeglijk zaten bij te praten, heb ik Jetske beloofd om deze week de draad weer op te pakken. Deze eerste bijdrage is de aanzet daartoe …

Een vast ritme zal er nog niet direct in zitten. Zowel met schrijven als met lezen doe ik het voorlopig nog even rustig aan. Aan goede wil ontbreekt het niet, maar het gaat het me zeker niet lukken om al jullie blogs van de afgelopen tijd alsnog te lezen. De komende dagen hoop ik wat gemiste kansen om er eens uit te vliegen in te kunnen halen met nog eens een ritje op de iLark …

In een volgend blogje kom ik terug op de teksten en de prachtige buizerd, die ik gisteren in het voorbijgaan heb vastgelegd.