Zoals ik gisteren al schreef, heb ik na mijn ontmoeting met de adder eerst eens een tijdje lekker op het bankje in de noordoostelijke hoek van de Merskenheide gezeten. Even de adrenaline uit het lijf laten vloeien en wat mijmeren in de zon. Een ontmoeting met een adder is bij de Merskenheide niet echt vreemd. De afgelopen jaren heb ik er al diverse keren eentje op de foto kunnen zetten, gemiddeld tref ik er eigenlijk elk jaar wel een adder, en ik ben er dan ook altijd op adders bedacht. In de meeste gevallen zag ik ze al ruim van te voren lekker opgerold in het zonnetje liggen, maar vrijdag werd ik echt even verrast, omdat de slang pardoes vanuit de heide het pad op kronkelde …

De adder is de enige giftige slang die in Nederland en België voorkomt. Mijn ervaring is dat de adder over het algemeen niet de neiging heeft om tot de aanval over te gaan. Met uitzondering van een ontmoeting met een adder in de Alpen,  bleven de adders die ik tegen het lijf liep in eerste instantie rustig liggen. Daarbij houden ze naar mijn idee de omgeving goed in de gaten. Zo lang je de adder niet te dicht benadert, is er niets aan de hand. Het wordt een ander verhaal wanneer je op een adder gaat staan, want dan zal hij zich met zijn giftige beet verdedigen. Dodelijk is een adderbeet in ons land slechts zelden. Volgens Wikipedia werden in Nederland in de periode 1885-1972 138 gevallen van een adderbeet gemeld, waarvan er drie fataal waren. Maar ik speel toch maar het liefst op safe, daarom ben ik bij de Merskenheide altijd extra attent. En hoe spannend kleinzoon Tijmen de foto’s van de adder zaterdag ook vond, voorlopig zit een gezamenlijk fotokuiertje op de Merskenheide er nog niet in, daarvoor is hij nog net wat teveel een ‘spring in het veld’ …

Afijn, genoeg gemijmerd, het werd tijd om de terugweg te aanvaarden, want het was nog een eind wandelen naar de auto. En het pad lag er op het eerste stukje dan wel weer slangvrij bij, maar je weet maar nooit wat er onderweg nog kan gebeuren …

Ik hoefde niet eens zo lang te wachten voordat er weer wat gebeurde. Waar het oostelijke pad bij de rij struiken op de bovenstaande foto met een bocht overgaat in het zuidelijke pad, schoot er ineens weer een reptiel over het pad. Ditmaal was het een veel kleiner en onschuldiger beestje: een hagedis …

Meteen bleef ik stokstijf staan. Terwijl ik mijn ogen over de rechterkant van het pad liet glijden, zag ik hem zitten tegen de wat opstaande rand van het pad. Heel voorzichtig, sloop ik stapje voor stapje dichterbij. De snelle rakker gaf me net de kans om drie foto’s van hem te maken, waarvan deze twee de mooiste zijn. Net als van zoveel beestjes weet ik van hagedissen niet zo gek veel, maar ik vermoed dat dit een levendbarende hagedis is. En als dat inderdaad het geval is, dan zou het kijkend naar het bolle buikje wel eens een hoogzwanger vrouwtje kunnen zijn. Reacties omtrent deze gedachtegang zijn van harte welkom  …

Het moge duidelijk zijn dat mijn dag absoluut niet meer stuk kon. Rustig, maar nog steeds attent op addergebroed heb ik mijn weg naar de auto vervolgd. Langs het pad heb ik nog een paar vlinders kunnen vangen, en ook onderweg in de auto wachtte me nog een verrassing. Dat alles komt nog wel, nu is het tijd om even lekker in de tuin te profiteren van het mooie zomerweer …