Gistermiddag scheen na drie uitermate grijze dagen eindelijk de zon weer, en dus besloot ik maar weer eens ergens een fotokuier te maken. In het Weinterper Skar aangekomen, besloot ik naar de dobbe te lopen. Dat viel nog lang niet mee, want mijn benen begonnen al snel te protesteren, zodat ik halverwege het pad even in overweging nam om maar terug te gaan naar de auto. Om niet de weg van de minste weerstand te kiezen, besloot ik toch door te lopen, zodat ik een tijdje later lekker in alle rust op het bankje bij de dobbe zat …

Toen ik hier samen met mijn fotomaatje in juli was, zagen we hier een ijsvogel vliegen. Het lukte Jetske toen om hem in volle vlucht als een voorbij flitsende blauwe schicht op de foto te zetten. Terwijl ik gistermiddag op het bankje zat, hield ik het struikje waar de ijsvogel zich toen ophield vanuit een ooghoek in de gaten …

Al na een paar minuten zag ik dat er vanuit het bos een vogel in het struikje neerstreek. Meteen richtte ik mijn camera op het struikje en maakte ik een paar foto’s. Het zijn bepaald niet de mooiste foto’s geworden die ik ooit heb gemaakt, maar ik ben er toch wel blij, want het is voor het eerst dat ik een ijsvogel herkenbaar op de foto heb gekregen …

Nadat ik de bovenstaande foto’s had gemaakt, ben ik voetje voor voetje in de richting van het struikje opgeschoven, maar dat was de ijsvogel duidelijk niet naar de zin. Het duurde maar even, toen was de vogel gevlogen en stond het struikje er verlaten bij …

Ik weet nu in elk geval waar hij zich ophoudt. Als we nog eens een mooie herfstdag krijgen, dan moet ik er gewapend met camera en klapstoeltje nog maar eens naar toe. Vandaag zal daar niets van terechtkomen, want het prijskaartje voor de bovenstaande foto’s bestaat uit een paar pijnlijk vermoeide benen. Kortom: ik ga de rest van dag maar weer eens moe, maar voldaan op mijn lauweren rusten …   🙂