Toen Aafje op een mooie dag in augustus het donkere en rommelige hoekje achter de fietsenberging aan het opruimen was, trof ze daar tussen oude bloempotten, straatstenen, enzovoorts een hagedis aan …
Ze riep mij er meteen bij om een paar foto’s te maken, en wonderlijk genoeg bleef het beestje nog rustig op me wachten ook. Ik ben er wel blij mee, want zo’n geelbruine hagedis ontbrak nog in mijn collectie. En een toevallig passerende duizendpoot maakte het beeld helemaal af …
Dat ging maar weer net goed gisteren. Terwijl ik aan het eind van een korte strooptocht langs wat struikgewas, waarbij ik op zoek was naar vlinders, juffertjes en ander klein vliegend spul, moeizaam terug liep naar één van de picknicktafels bij de parkeerplaats in De Deelen, kon ik net op tijd mijn rechtervoet terugtrekken …
Geen seconde te vroeg zag ik de schim van een kleine pad (Bufo bufo), die zich uiterst moeizaam voortbewoog door en over het lange gras. Bijna had ik hem geplet onder mijn maatje 47 …
Omdat ik van mening was dat het pokdalige diertje best een tegenprestatie mocht verrichten voor die levensreddende actie, besloot ik hem even bij me op de picknicktafel te zetten, zodat ik hem eens uitgebreid kon fotograferen …
Even zaten we oog in oog – ik aan de tafel, hij er bovenop – maar het leek mijn tafelgast niet echt aan te staan. Even lachen zat er niet in, integendeel, het chagrijn leek er bijna letterlijk van af te druipen …
Daarnaast deed hij ook nog eens dapper zijn best om zich tergend langzaam stapje voor stapje om te draaien, om zich vervolgens uit de voeten te maken en in de richting van de rand van de tafel van mij en de camera af te bewegen …
Maar wie mij een beetje kent, weet dat ik ook niet de makkelijkste ben en dat ik de moed niet meteen opgeef. Door hem tijdig weer even wat bij te sturen, en hem opnieuw even te verplaatsen, lukte het uiteindelijk toch om een aantal acceptabele foto’s van hem te maken …
Vlinders, juffertjes en ander klein vliegend spul heb ik er helaas niet kunnen fotograferen, maar de toevallige, bijna dodelijk verlopen ontmoeting met Bufo bufo maakte mijn dag helemaal goed … 🙂
Zowel in de poel aan de Nije Heawei …
… als in de vennetjes aan de zuidkant van het Weinterper Skar …
… kon men de afgelopen weken regelmatig prachtige kikkerconcerten horen …
Hoewel ze over het algemeen niet graag in de schijnwerper staan …
… wilden enkele van de solisten dit jaar voor de verandering wel even meewerken aan een portretfoto …
Voor een korte impressie van de concertreeks verwijs ik u naar de website van mijn fotomaatje: Kikkers in het Weinterper Skar.
We zaten maandagmiddag nog niet eens zo gek lang weer op het bankje bij de dobbe in het Weinterper Skar, toen ik het hagedisje dat we eerder op de middag al op het bankje hadden zien zitten weer zag verschijnen. Eerst nam hij met alleen het kleine kopje boven de plank uitgestoken de situatie nauwgezet op, toen hij de kust veilig achtte, ging hij op het uiteinde van het bankje lekker naast me zitten …
Ditmaal was ik voorbereid, want als een hagedis eenmaal een behaaglijk plekje heeft ontdekt, dan keert het beestje daar graag naar terug als er geen onraad (meer) dreigt. En dat geldt zeker voor dit bankje, zo heeft de ervaring me geleerd. Zowel op 22 september 2012 als op 28 augustus 2013 heb ik hier vergelijkbare ontmoetingen met hagedisjes gehad …
Omdat ik hem al verwachtte, had ik de camera met daarop het macrolensje op mijn schoot klaar liggen, zodat ik hem heel behoedzaam kon benaderen zodra hij zich lekker naast me op het bankje had genesteld. Het leverde weer een paar fraaie close-ups van dit schuwe diertje op, al zeg ik het zelf …
“Kijk eens … er zit hier een heel raar beestje,” zei Aafje terwijl ik nog met het hagedisje bezig was …
Wat ze zag? Morgen meer …
Omdat Aafje gisteren een vrije dag had, stelde ik voor om weer eens samen een kuiertje naar de dobbe in het Weinterper Skar te maken. Toen we daar aankwamen, zag ik net wat te laat dat er een klein hagedisje op het bankje zat. Het beestje schoot meteen weg, maar wetend dat zo’n hagedisje toch vaak weer terugkeert naar zo’n fijn warm plekje, stelde ik voor om maar rustig te gaan zitten en wat ruimte voor het beestje over te laten.
Het duurde maar even, toen kwam hij inderdaad voorzichtig terug. Nadat ik twee foto’s van hem had kunnen maken, verdween het diertje weer spoorslags omdat ik net wat een te onverhoedse beweging met de camera maakte …
Nadat mijn benen weer wat tot rust waren gekomen, besloot ik eens een wat rond te struinen langs de waterkant …
Insecten waren er nauwelijks of niet te zien, daarom richtte ik mijn camera op iets wat ik hier nog niet al te vaak had gezien: op een deel van de dobbe dreef een dunne deken van algen …
De algen veroorzaakten vreemde patronen en gebroken weerspiegelingen op het wateroppervlak …
Terwijl ik aan de zuidwestelijke kant van de dobbe liep, besloot Aafje de aan de zuidoostelijke kant de zaak ook eens nader in ogenschouw te nemen …
Kijkend naar haar bedenkelijke blik, leek hetgeen ze zag haar niet te bevallen …
Een samenspel van wind, water en algen creëerde een bijzonder lijnenspel op de dobbe …
Door in te zoomen ontstond het beeld van een – nogal onsmakelijk – bord snert …
Omdat mijn onderdanen intussen weer aan rust toe waren, besloten we eerst maar weer even op het bankje te gaan zitten om te genieten van de weldadige rust rond de dobbe. Al snel verscheen het hagedisje daar ook weer, en korte tijd later deed Aafje ook nog een bijzondere ontdekking. Kortom: wordt vervolgd!
Vanmiddag heb ik voor het eerst dit jaar weer eens een uurtje lekker op het bankje bij de dobbe in het Weinterper Skar gezeten. Het leek wel zomer, heerlijk! Andere mensen waren er in geen velden of wegen te zien, vlinders, kikkers en padden echter des te meer. De vlinders waren me allemaal te snel af, maar een kikker die vanuit het bos onderweg was naar het water, wilde wel even poseren voor een foto …
Ook in het water was het een drukte van belang, diverse koppeltjes padden gingen geheel in elkaar op …
De paringsdaad resulteerde op verschillende plaatsen in fraaie kralenkettingen van eitjes …
Kijkend naar de hoeveelheid kikkerdril en paddeneitjes, zal het over een tijdje weer een gekwaak van jewelste zijn in het Weinterper Skar. Ik verheug me alweer op de zomeravondconcerten …
Afanja's Weblog 