Donderdagmiddag ontdekte ik de eerste bloeiende krokus in ons tuintje.
Vorig jaar bloeiden de eerste krokussen in ons tuintje in de eerste week van maart en twee jaar geleden bloeiden ze pas half maart.
Nu maar hopen dat het arme ding niet verzuipt de komende dagen …
En opnieuw is het een grijze en winderige dag. Ik waag me ook vandaag weer niet aan een kuiertje, want er valt momenteel in bos en veld toch maar weinig te zien. Het lijkt me beter om mijn krachten te sparen voor het weekend. Om toch even wat frisse lucht op te snuiven en even wat te bewegen, heb ik rond het middaguur even wat in de tuin rondgescharreld …
Met een temperatuur van ruim 9 graden is het ook vandaag weer allerminst koud. De natuur lijkt zich op verschillende fronten aan te passen aan het zachte weer. Dinsdag zag ik in de omgeving van Earnewâld een ooievaar in een weiland lopen. Vandaag staan in ons tuintje het eerste sneeuwklokje en de campanula gebroederlijk naast elkaar te bloeien. Het is een vreemdsoortige horrorwinter …
Zo, daarmee heb ik het 500-ste logje op dit weblog toch op een aardige manier kunnen vullen, al zeg ik het zelf … 🙂
Nadat ik dinsdagmiddag tot de conclusie was gekomen, dat er geen nieuws te melden was over de activiteiten van gaswinningsbedrijf Vermilion in de omgeving van de Tjonger, kwam ik langs het gemaal bij Ter Idzard …
Het zonnetje scheen lekker, en dus heb ik de auto even aan de kant gezet om een fotokuiertje te maken in de buurt van het gemaal …
Eerst maar even een paar foto’s van de rimpelingen van het stromende water bij een stuw aan de zuidkant van het gemaal …
Vervolgens richt ik de camera op het gemaal zelf. Tja, wat zal ik ervan zeggen? Ik heb wel eens een mooier en indrukwekkender gemaal gefotografeerd …
Aan de achterkant ziet het er ook al niet spectaculair uit, maar laten we eerlijk zijn, dergelijke electrische gemalen zijn dan ook niet bedoeld als toeristische attractie, maar om ervoor te zorgen dat we droge voeten houden …
In combinatie met het op 29 november nog bloeiende fluitekruid is het gemaal het aanzien echter nog wel waard …
Afhankelijk van de weersontwikkelingen laat ik misschien volgende week nog wat foto’s zien van wat eens het originele stoomgemaal Ter Idzard was. Op de eerste foto is het te zien, links van het nieuwe gemaal.
Sinds de hazelaar zijn bladeren laat vallen, verkeert ons tuintje echt in herfstsfeer. Het net ligt weer niet voor niets over de vijver, want het heeft al mooi wat blad opgevangen. Voorlopig moet dat net nog maar even blijven liggen, want er hangen nog heel wat bladeren aan de boom …
Nog steeds zijn er hier en daar wat andere kleuren tussen de herfsttinten te zien. Maandag liet ik hier al een paar foto’s zien van de lavendel die nog steeds in bloei staat …
Vandaag heb ik rond het middaguur een paar foto’s gemaakt van een plantje dat achter in de tuin nog vrolijk staat te bloeien tussen de herfstbladeren. Nu rest nog de vraag wat voor bloemetjes het zijn, want ik heb weer eens geen idee, en Aafje is niet in de buurt om me te helpen …
We hadden vandaag wat lichte vorst en we hadden wat lichte dooi.
Daarnaast hadden we wat mist, wat zon en wat bewolking en we hadden …
… te midden van de neerdwarrelende herfstbladeren wat bloeiende lavendel.
Die moet wel helemaal in de war zijn …
Maandagmiddag kwam ik langs de Zwartendijksterschans, een schans uit de Tachtigjarige Oorlog, die in het noordwesten van de provincie Drenthe ligt. Omdat het zonnetje op dat moment scheen, besloot ik even een kuiertje over het oude bolwerk te maken …
Tijdens mijn rondgang ontdekte ik dat er nog verschillende planten in bloei stonden. Dat was om te beginnen het geval met de brem, maar die kon ik als gevolg van de stevige wind niet scherp op de foto krijgen …
Ook het wettelijk beschermde grasklokje stond op verschillende plaatsen vrolijk te bloeien. Alweer vanwege de harde wind heb ik heel wat pogingen ondernomen, voordat ik er een paar acceptabele foto’s van had gemaakt …
Een stukje verderop hingen nog wat bramen, maar omdat die nog niet rijp waren, heb ik ze maar laten hangen …
Toen ik bijna rond was, trof ik nog wat uitbundig bloeiend vingerhoedskruid aan …
De relatief hoge temperaturen van de laatste tijd geven de herfst nog wat extra kleur, behalve met herfsttinten wordt het landschap hier en daar ook getooid met vrolijke zomerse kleuren …
Het zachte weer verveelt me nog steeds niet, het is alleen zo jammer dat de zon zich hier sinds maandag nauwelijks meer heeft laten zien, want in het grijze weer komen de herfstkleuren niet echt tot hun recht.
Aan het begin van de zomer kleurden de aardbeien zo mooi rood …
En die zomerkoninkjes waren zo lekker met een toefje slagroom … hmmmm …
Nu moeten we het doen met de rood kleurende bladeren van de aardbei …
Vast een stuk minder lekker, maar toch ook wel erg mooi …
Afanja's Weblog 