Het heeft lang geduurd dit jaar, maar dankzij het warme weer is het ineens weer volop macrotijd, en dus loop ik tegenwoordig weer wat beter kijkend langs boomwallen en struiken …
In het Weinterper Skar zag ik vorige week dit snuitkevertje op een frisgroen blaadje zitten. Nadat ik een paar foto’s ‘en profiel’ had gemaakt, draaide het beestje zich om, zodat ik ook nog even een portretfoto van hem kon maken …
Vanuit mijn mobiele schuilhut zat ik al enige tijd een paar reeën te observeren. Ze hadden me al lang en breed gezien, maar stoorden zich niet aan mijn aanwezigheid. Plotseling hieven ze vrijwel gelijktijdig hun kop op om vervolgens de blik in dezelfde richting te wenden …
In de buitenspiegel zag ik wat hen schijnbaar verontrustte, vanuit oostelijke richting naderde een paard met een amazone. Daar waren de reeën blijkbaar niet op gesteld, want toen ik weer opkeek, waren ze in het kreupelhout verdwenen …
Vriendelijk groetend passeerde de amazone even later. Ik weet dat ze geen kwaad in de zin heeft, want we treffen elkaar hier wel vaker. De reeën zijn daar kennelijk minder van overtuigd …
Behalve de hommel die ik hier gisteren liet zien, waren er nog veel meer insecten die zich tegoed deden aan het lekkers dat de blauwe knopen in het Weinterper Skar te bieden hebben …
Vooral diverse soorten zweefvliegen vlogen af en aan om links en rechts neer te strijken op één van de vele bloemen …
De blauwe knoop (Succisa pratensis) is een wilde plant, die op de Nederlandse Rode lijst van planten te boek staat als algemeen voorkomend maar sterk afgenomen …
In het Weinterper Skar leggen de bloemen eind augustus – begin september een paarsblauwe deken over één van de blauwgraslandjes. Ik was vrijdag maar net op tijd om er wat foto’s van te maken, want er was al een begin gemaakt met het maaien van het veld …
“En ik laat dit fraaie ruikertje niet meer los, want het zou best eens de laatste van het seizoen kunnen zijn …” 🙂
Omdat regen en wind macrofotografie deze week schier onmogelijk maakten, heb ik dinsdag wat zitten spelen met een snuitkevertje, dat ik al op 14 juli in ons tuintje heb ‘gevangen’ …
In de Tour de France wordt vandaag in de etappe naar Alpe d’Huez uitgemaakt wie morgen in Parijs met het geel om de schouders de hoogste trede van het podium mag beklimmen. De Colombiaan Quintana is in feite de enige die Chris Froome het geel nog kan ontfutselen, maar dan moet hij niet weer wachten met aanvallen tot de laatste berg, zoals hij gisteren deed. Nee, hij zal al tijdens de eerste beklimming van de dag op de Col de la Croix de Fer voor de aanval moeten kiezen. Ik ben benieuwd …
Ook dichter bij huis wordt nog steeds fel gestreden om het geel. Het geel staat in dit geval voor de wederik, (Lysimachia) een mooie gele bloem met rode accenten, die op dit moment in het Weinterper Skar volop in bloei staat. In een voortdurend gezoem en gefladder gaan diverse insecten met elkaar de strijd aan om het lekkers dat de wederik te bieden heeft. Eén van de liefhebbers is de onderstaande vlinder, het koevinkje (Aphantopus hyperantus)…
Maar de meest geziene gasten op en rond de wederik zijn waarschijnlijk toch wel de diverse zweefvliegen, die er regelmatig even komen snoepen, zoals de onderstaande pyjamazweefvlieg (Episyrphus balteatus) …
Voor de bloemetjes en de beestjes zal het vanmiddag geen weer zijn als de negende julistorm sinds 1906 over de provincie trekt. Ik nestel me straks lekker voor de buis, hopend op een mooie en spannende rit naar “de Nederlandse berg” Alpe d’Huez. Zo mooi en spannend als in 1989, toen er voor het laatst een echt Nederlands feestje gevierd kon worden, dankzij een glorieuze overwinning op de fameuze Alpe, zal het wel niet worden. Maar ja, toen stonden we dan ook zelf ergens halverwege de beklimming en hadden we een onvergetelijke dag!
Als zo’n bloemetje genoeg te bieden heeft …
Waarom zou je dat dan niet eerlijk met elkaar delen …
Daar kan de mensheid nog wel wat van leren!
Afanja's Weblog 