Vorige week dinsdag heb ik tijdens één van mijn vele tuinsafari’s van de laatste weken een tijdlang jacht gemaakt op een zweefvliegje …
Het was zo’n beestje dat regelmatig een tijdje vrijwel stil in de lucht hangt, om dan ineens een klein stukje naar links of naar rechts te zwenken …
Echt helemaal haarscherp zijn de foto’s net niet, maar voor een zweefvliegje in volle vlucht kunnen ze er best op door …
Dat er in ons tuintje maar weinig vlinders te zien zijn, daar kijk ik niet echt van op, we hebben tenslotte maar een klein tuintje met relatief vrij veel schaduw en donkere plekjes. Bovendien staan er maar weinig planten meer in bloei …
Opvallender is het, dat er dit jaar voor mijn gevoel ook veel minder andere insecten te zien zijn. De afgelopen weken heb ik al menigmaal een rondgang door de tuin gemaakt zonder dat ik ook maar een beestje zag …
Ruim een week geleden zag ik dit hele kleine vliegje -groter dan een halve centimeter was het beestje zeker niet- op een blad van de vlinderstruik zitten. Toen ik een poging deed om hem te fotograferen, ging hij aan de onderkant van het blad zitten …
Nadat ik weer wat afstand had genomen, kroop het vliegje opnieuw op het blad, zodat ik toch een paar aardige portretjes van hem kon maken. Zijn naam heb ik niet kunnen vinden, daarom noem ik hem eerst maar gewoon “een klein oranje vliegje” …
Op verschillende heidepollen troffen mijn fotomaatje en ik vorige week donderdag parende heideblauwtjes aan …
Tijdens de paring zijn de vlindertjes langdurig met de achterlijven aan elkaar gekoppeld …
Dat gaf mij de kans om een paar frontale portretjes te schieten van de fragiele diertjes …
Er waren dit jaar tot nu toe weinig vlinders te zien, maar deze sessie maakte dat gemis meteen grotendeels goed …
In afwachting van de ontwikkelingen in de Tour de France, waar vandaag de Mont Ventoux op het programma staat, is het goed toeven in de tuin …
Het is een voortdurend komen en gaan van insecten bij de lavendel, soms zie je er heel stilletjes een geaderd witje …
Vandaag vragen vooral af- en aanvliegende hommels op het terras de aandacht met een regelmatig aanzwellend gezoem …
Toen ik vorige week vrijdag weer eens op tuinsafari was, meende ik achter in de tuin een heel klein vliegje te zien op een blad van de hazelaar …
Veel groter dan een halve centimeter zal het beestje niet geweest zijn, daarom zag ik pas m.b.v. mijn macrolens dat het om een klein wantsje ging …
Het beestje lijkt een lange buis, een soort rietje, te hebben waarmee hij sappen uit planten of andere insecten kan opzuigen …
Rest nog de vraag wat voor wants het is, want ik heb hem op de pagina ‘wantsen’ van gardensafari.nl niet direct kunnen herkennen …
Wat voor wants het ook is, hij heeft zoals zoveel wantsen een mooie kleurrijke tekening …
Wie weet wat zijn naam is, wordt van harte uitgenodigd om die te verklappen. 🙂
Als je maar vaak genoeg heen en weer drentelt in de tuin en intussen je ogen goed de kost geeft, dan valt er ook in een postzegeltuintje als het onze nog wel eens wat te zien …
Zo trof ik afgelopen week deze ongeveer 2 centimeter grote kniptor (Athous haemorrhoidalis) aan op één van de vlinderstruiken …
Toen hij op zijn tocht over een tak van de vlinderstruik op een hindernis stuitte, kreeg ik de kans om even een close-up te maken van zijn kop …
Zijn naam dankt deze kever aan het vermogen om liggend op de rug omhoog te springen met een knapje of tikje. Bij het neerkomen tracht hij dan op zijn buik landen …
Dit springen van de kever is te danken aan de randen tussen borststuk en achterlijf. Hier zit als het ware een scharnier die op spanning gebracht wordt door spieren samen te trekken, bij genoeg spanning knikt het lijf en wordt het omhoog geworpen. Dit wordt net zolang herhaald tot de kever op de buik ligt, en gaat naar verluidt gepaard met een ‘klik’-geluid vergelijkbaar met twee knippende vingers …
Aan het begin van de middag heb ik even een kuiertje gemaakt aan de zuidkant van het Weinterper Skar …
Ik had gehoopt bij het vennetje wat waterjuffers en libellen te kunnen fotograferen …
Dat is ook wel gelukt, maar de wind en onwillige gedrag van de modellen stonden mooie scherpe foto’s helaas ook vandaag weer in de weg …
Terug bij de auto wachtte me echter een leuke verrassing: op het dak zat een groene cicade (Cicadella viridis). In tegenstelling tot wat gebruikelijk is bij deze beestjes, bleef dit exemplaar geruime tijd voorbeeldig stil zitten …
Hij probeerde alleen voorzichtig schuifelend aan mijn camera te ontkomen, maar daarmee kon hij niet verhinderen dat ik een mooie serie kon maken van dit nog geen centimeter grote springertje …
Tot slot nog even een uitsnede, waarop nog net te zien is, dat ook dit beestje facetogen heeft. Kijk ook even naar het kleine ‘zweetdruppeltje’ op zijn kopje, blijkbaar had hij het net zo warm als ik … 😉
Het moge duidelijk zijn dat deze kleine cicade mijn dag helemaal goed maakte. 🙂
Afanja's Weblog 