In de tuin moet ik het nog steeds van schaarse momentjes hebben om dierlijk leven te kunnen fotograferen. Enige beweging op een bloem trok op een zonnig momentje mijn aandacht. Het bleek een klein spinnetje te zijn, dat voor zijn doen een fors insect aan het inpakken was …
Toen de lucht gisteren aan het eind van de ochtend open brak, werd het zowaar voor het eerst deze week nog even lekker weer. Tijdens een rondje door de tuin trof ik op een wegkwijnende bloem, die in de zinken tobbe naast de vijver staat, niet één, niet twee, maar welgeteld drie groene schildwantsen aan …
En daar bleef het niet bij, op een zaaddoosje van de naburige blauwe iris zat er ook nog eentje. Kleiner en met een mooie zwarte tekening, maar niettemin ook een groene schildwants …
* Ik heb zojuist nog even gekeken, ze zitten er nog steeds.
Een sprinkhaan of het nimfje ervan had een plekje gezocht op de nieuwe regenton. Toen ik hem zag zitten, ben ik maar even naar binnen gegaan om de macro-voorzetlens te pakken. Hij bleef keurig op me wachten …
Vandaag gooi ik er nog eens wat foto- en videowerk uit de tuin tegenaan. Dinsdag stuitte ik tijdens een rondgang door de tuin rond het middaguur op een paar niet alledaagse wespen. Obsidentify kwam met verschillende namen op de proppen: graafwesp ‘Gorytes laticinctus’ (3x), Franse veldwesp (2x) en ‘Middelste wesp’ (1x). Daar werd ik niet veel wijzer van, dus ik laat de naam hier maar even in het midden. Maar wie de naam weet, mag het natuurlijk zeggen …
Op een blaadje dat op de regenton lag, werkten ze hard aan hun nageslacht. Ze gingen zozeer in hun voortplantingsdrift op, dat ze na enige tijd van de plant kukelden, waarna ze doorgingen op de regenton zelf …
Behalve de bovenstaande foto’s heb ik ook nog wat videoshots gemaakt. Die opnamen heb ik intussen aaneengeregen tot een 4 minuten durend filmpje …
Vissen doe ik niet, maar ik heb op dit soort dagen graag mijn visserskrukje bij me. Dat krukje klapte ik meteen na onze begroeting open, want na deze wandeling konden mijn onderdanen wel weer even wat rust gebruikten …
Terwijl we wat bijpraatten nam ik het omringende landschap op, het ven was rondom omgeven door bomen en lag er vrijwel spiegelglad bij …
We richtten de blik op het wateroppervlak, want daar zouden we ringslangen voorbij zien komen, vertelde Jetske. Bijna hypnotiserend bracht een zuchtje wind het water af en toe lichtjes in beweging …
Maar dat was niet de enige beweging die er te zien was. Een handvol grote schaatsenrijders flitste vlak voor de vlonder over het water heen en weer. Een aantal momenten van stilstand heb ik benut om wat foto’s te maken …
– wordt vervolgd
Ik liet de bloemen met de bladluizen achter me en vervolgde mijn zoektocht naar fotogenieke plekjes op en in de nog licht bedauwde bloembladeren …
Het duurde niet lang voordat ik andermaal leven aantrof op de bloemen, ditmaal betrof het een nijvere mier. Hij was duidelijk op zoek de kleine kudde melkvee die ik in het vorige blogje op één van de andere bloemen had aangetroffen. Ja, dat wisten jullie misschien niet, maar mieren melken bladluizen …
Hij zou ze straks wel vinden, vermoedde ik, zo groot waren de afstanden hier niet. Zelf gaf ik me nog even over aan het dromerige sfeertje onder de met dauwdruppeltjes bedekte bloemblaadjes …
Aafje meldde een uurtje later dat ze een lieveheersbeestje op de helleborus had gezien. Het is dus voor de mier te hopen dat hij de bladluizen snel heeft gevonden, anders heeft het lieveheersbeestje ze waarschijnlijk voor zijn neus weggekaapt.
Onze helleborus, die in een pot op één van de terrastafeltjes staat, bloeit al een tijdlang uitbundig …
Afgelopen week ben ik op een zonnig moment eens bij dat tafeltje met de helleborus gaan zitten om wat macrofoto’s te maken van de bloemen …
Na enige tijd zag ik bij één van de bloemen iets bewegen. Door er wat verder op in te zoomen werd al snel duidelijk dat er een kleine kudde bladluizen liep te grazen …
– wordt vervolgd
Afanja's Weblog 