Ik ben de dag vandaag begonnen met een korte vlucht van de DJI Flip vanuit onze besneeuwde tuin …
Een langere vlucht durfde ik niet te maken, vanwege een naderende sneeuwbui. Bovendien viel de verbinding met de drone op een bepaald moment weg tussen de bebouwing. Maar een blik over onze besneeuwde omgeving van bovenaf was toch wel even de moeite waard …
Vlak nadat ik gistermorgen het vogelvoer had ververst en aangevuld, begon het te sneeuwen. Grote dikke vlokken kleurden de tuin al snel wit …
Een koolmeesje trotseerde de sneeuwbui om even een kijkje bij de kleine voedertafel te nemen. Dat was nou sneu, het verse laagje voer lag bedekt onder een laagje sneeuw. Lang duurde dat overigens niet. Toen ik even later de tuin in liep, zakte de smeltende sneeuw over de heksenbol naar beneden …
In het voorbij gaan, zag ik mijn vriend de dode sprinkhaan ook nog hangen. Hij hangt al sinds begin oktober aan een zaaddoosje van de blauwe iris. Nadat ze eerst langzaam verkleurden, vallen zijn restanten nu in weer en wind langzaam uiteen. Het achterste deel is verdwenen en een deel van het middelste stuk hangt nu onderaan het zaaddoosje …
Ik blijf het volgen … 😉
In de nieuwjaarsnacht ben ik zoals gebruikelijk kort na twaalven naar buiten gegaan. Daar heb ik na de nieuwjaarswensen met de buren over en weer, een tijdlang tegen de voorgevel van ons huis staan leunen om nog één keer naar een uitbundige vuurwerkshow te kijken …
En uitbundig was het dit jaar! In onze straat werd gelukkig nog geen rotje afgestoken, maar rondom in de wijk waren lichtuitbarstingen en daverend geknal welgeteld 25 minuten achtereen niet van de lucht. Het staat op video …
Die 25 minuten is achteraf bekeken ruim te lang geweest. Gisteren heb ik vrijwel de hele dag mijn rechterbeen moe en zwaar voort moeten slepen. Maar toen ik vanmorgen de gordijnen opende, lag er een miniem laagje sneeuw in de tuin. Dat vind ik een hoopvol teken voor een geslaagde herstart, want er zit weer wat leven in mijn rechterbeen …
Zo, dat was weer een winterprikje van korte duur. De minimumtemperatuur steeg gisterochtend vroeg weer boven tot boven het vriespunt. Voeg daarbij mistig en vochtig weer, dan weet je dat het met de draagkracht van het ijs snel gedaan was …
De vaste meelezers weten dat ik me zelden zorgen maak over schaatsers op dun ijs in het ondergelopen polderland. Maar zo af en toe maak ik wel eens een uitzondering. Zo zag ik Eerste Kerstdag o.a. een paar volwassenen die met een kind achter een stoel op het ijs bezig waren. Ook zag ik een paar kinderen die zo te zien ongeveer voor het eerst op de schaats stonden. Verder werd er een klein kind op een slee voortgetrokken, als het gezelschap al in beweging was tenminste. Met meerdere personen op één plekje stilstaan, is op dun ijs helemaal uit den boze.
In dat soort gevallen vind dat ondergelopen land toch een slecht gekozen locatie. Er lopen tenslotte ook wat slootjes door het gebied waar het wel wat dieper is dan een halve meter. Je wilt toch niet dat kind en slee daar door het ijs zakt. Een ijsbaan lijkt me in dergelijke gevallen een geschiktere locatie om na anderhalve nacht met licht tot matige vorst het ijs op te gaan …
In februari 2012 heb ik me eens echt opgewonden over onverantwoord gedrag op het ijs.
Gisteren liet ik hier al de eerste schaatsers van deze winter zien. Daar ging op Eerste kerstdag ook al wat ijspret aan vooraf, maar dan in het klein rond de vijver in onze tuin.
Het roodborstje daalde Eerste Kerstdag ’s middags af naar de waterkant. Twijfelend bleef hij even op de laatste steen staan. Hij strekte zich eens goed en keek alert om zich heen. Merelmans was nergens te zien. Zou hij het er dan maar op wagen om als eerste op het ijs te stappen …?
Nou, reken maar dat hij het erop waagde! Eerst hipte hij naar het laagste steentje rond de vijver, dat nog net boven het ijs uitstak. Daarna was het nog maar een klein sprongetje … en daar stond hij. Fier keek hij om zich heen. Hij stond toch maar mooi als eerste op het ijs dit jaar!
Lang duurde de pret echter niet. Al snel verscheen merelmans. En merelmans heeft de laatste tijd de onhebbelijke gewoonte om geen andere vogels in de tuin te dulden. Het roodborstje werd dan ook vrijwel meteen weer verjaagd.
De merel leek het niet aan te durven om het ijs op te stappen. Hij bleef op een steen aan de rand staan. Zich diep voorover buigend, lukte het hem om het puntje van zijn snavel in het natte randje tussen ijs en walkant te steken om zo wat te drinken. Slim! Langs de walkant is het ijs altijd het zachtst. Zodra er wat zon is, ontstaat er tussen de walkant en het ijs wat dooiwater, daar maakte de merel slim gebruik van …
Het koolmeesje even later leek op safe te spelen. Terwijl merelmans aan de rand van het ijs bezig was, streek het koolmeesje neer op de rand van een drinkschaal achter in de tuin. Al snel volgde hij het voorbeeld van het roodborstje door op het ijs te gaan staan. Zo kon ook hij wat beter bij het vochtige randje langs de kant van het ijs …
Als je dit in Fryslân na een nachtje met matige vorst aan de bevroren waterkant ziet liggen, dan kan dat maar één ding betekenen: er wordt geschaatst …
En zo was het ook! Rond 10 uur vanmorgen waren de eerste schaatsers actief op de Wolwarren bij Oudega en in de Jan Durkspolder bij Earnewâld. En natuurlijk stond ik meteen met mijn camera langs de kant …
Het kwam wat te vroeg voor een witte kerst en lang bleef het ook niet liggen …
… daarom heb ik het kleine laagje sneeuw van 23 november ’s ochtends vroeg maar bewaard voor vandaag …
Fijne Eerste Kerstdag.
Afanja's Weblog 