Voor de tweede serie in de mist heb ik een iets ander standpunt gekozen aan de waterkant bij it Krûme Gat tussen Smalle Ee en De Veenhoop …
Ik verlegde hierbij het accent wat naar de kunstmatige eilandjes en de eenden die zich daarop en daar tussen ophielden …
– Maak er een mooie dag van. Ik ben vandaag wat minder online, want ik ga met mijn fotomaatje de mist in ...
Het was al enige tijd geleden dat er een fotogenieke mist over het landschap hing op een dag, dat ik een goede dag had. Gisteren was het zover. Omdat Aafje een kleine oogoperatie* moest ondergaan, had ik als chauffeur van dienst de tijd niet aan mezelf, maar ik heb er wel van genoten …
Ik besloot het mezelf niet moeilijk te maken, daarom reed ik even naar it Krûme Gat bij het gemaal tussen Smalle Ee en de Veenhoop. Daar zijn in ieder geval verschillende mooi ‘weglopende lijnen’. Daar begon ik dan ook mee, nadat ik de auto had geparkeerd. Rondom was gekwaak en gefluit van eenden te horen. Er was op dat moment echter maar eentje die zich liet zien. Laat dat nou net een nonnetje in de mist zijn. Mijn dag was meteen al goed …
* De operatie was keurig verlopen aldus de behandelend arts. Vanmorgen had de patiënt last van ‘flikkeringen in het geopereerde oog’. Een telefoontje naar het ziekenhuis leerde, dat dit er vaak bij hoort en dat het na verloop van tijd (…) weer zal verdwijnen. Daar gaan we dan eerst maar van uit.
Na mijn bezoekje aan de Jan Durkspolder ben ik maandag aan het begin van de middag nog even naar de Wolwarren onder Oudega gereden. De grote plas bij de vogelkijkhut lag nog helemaal open, maar hier langs de Wolwarren lag zoals ik had verwacht een eerste laagje ijs …
Vorig jaar kon ik op 10 januari de eerste schaatsers op deze kleine ijsvlakte fotograferen (foto hieronder). Het was de eerste van in totaal 3 dagen, waarop er op verschillende stukken ondergelopen land in de omgeving geschaatst kon worden. Het bleef anderhalve week licht winters weer, waarin ik ruim 1000 foto’s met sneeuw- en ijspret heb kunnen maken …
Dit jaar zou de oogst wel eens beperkt kunnen blijven tot een tiental foto’s, waarop niet meer te zien is dan een dun laagje ijs omgeven door rietkraagjes. De rietkraagjes zijn wel mooi uitgelicht door de zon, die op dat moment al omfloerst werd door hoge bewolking. Winter lijkt voorlopig ver weg …
Na een ritje door de omgeving heb ik gisteren aan het eind van de ochtend een fotokuiertje gemaakt over het onverharde deel van de Geau in de Jan Durkspolder. Toen dat niks opleverde, heb ik me maar even teruggetrokken in de grote vogelkijkhut om mijn boterhammen op te eten …
De plas rond de grote vogelkijkhut in de Jan Durkspolder lag net als voorgaande jaren weer vol smienten. Ze maakten weer goed duidelijk waarom ze ook wel fluiteenden worden genoemd. Het gefluit was bijna geen moment van de lucht met zoveel smienten bij elkaar …
Ze lieten zich vanuit de zuidwestelijke kant van de plas voortdurend met de wind meedrijven in noordoostelijke. Zodra ze in de buurt van de vogelkijkhut kwamen, vlogen ze vaak in koppeltjes of in kleine groepjes terug naar het zuidwesten, waar ze zich weer tussen de rest nestelden. Door hun drang om vroegtijdig terug te vliegen kon ik ze niet dichterbij krijgen dan op de laatste foto van vandaag …
Gisteren schreef ik al, dat er dinsdagmiddag een blauwe reiger op het dak zat. Hij zat op het huis van buren waar een andere blauwe reiger een jaar of 25 geleden eens een vijver heeft leeggevist. Ook bij de overburen werd een deel van de vis in die week uit de vijver gesnoept. Alleen onze vijver werd niet bezocht …
Het is sindsdien overigens niet de eerste keer dat we een blauwe reiger op bezoek hebben gehad. Een enkele keer was er zelfs eentje zo brutaal om op het platte dak van de bijkeuken te gaan zitten. Dichterbij onze vijver is een blauwe reiger nog nooit geweest. Vermoedelijk weerhouden onze pergola’s, waarvan eentje deels boven de vijver, ze ervan om bij onze vijver te landen …
Ook deze passant leek geen plannen te hebben om hier te lunchen. Ik was net begonnen aan een kleine fotoserie, toen hij tot actie overging. Hij deed een poep …, hij deed een plas …
Ik wist, dat met het dumpen van die overbodige ballast, zijn vertrek niet ver meer af was …
En dat bleek ook te kloppen. Een ogenblik later sloeg hij zijn grote vleugels uit. Zodra hij snelheid had gemaakt, vloog hij met een bocht naar links vlak bij me langs, alsof hij me nog even wilde groeten …
Tijdens een van mijn dagelijkse fotokuiertjes in de tuin, zag ik dinsdagmiddag tot mijn verrassing dat er op de nok van het dak een blauwe reiger tussen de eveneens blauwe zonnepanelen stond. Zag ik daar nou een schalkse blik in de richting van onze vijver …?
Na ons bliksembezoekje aan It Eilân, vervolgden we onze weg in westelijke richting. Op enig moment zat er op de smalle Peansterdyk een ongeduldige chauffeur achter ons. Om hem de ruimte te geven en daar zelf ook nog wat plezier aan te beleven, maakte Jetske zich eerst nog even breed, om daarna de afslag naar zeilschool Pean te nemen …
Langs het weggetje op het terrein van de zeilschool vonden we een mooi plekje om even een paar foto’s te maken van een bui, die vanuit de richting Grou naderde over de Paenster Ee …
Zodra de bui ons had bereikt, vonden we het welletjes. We poetsen de lenzen en vervolgde onze weg over de smalle Friese dreven …
Afanja's Weblog 