Na een welbestede middag waren we tegen vijf uur weer thuis, waar het balkon me al snel weer naar buiten lokte …
Moe, maar voldaan nestelde ik me met een kop koffie in de namiddagzon. Hier en aan de noordkant van Ault scheen de zon nog, verder naar het westen en zuiden begonnen zee en wolken een mooi spel te spelen …
Dat resulteerde in een klein halfuurtje tot een korte diashow met meer dan vijftig tinten blauw …
– wordt vervolgd –
Om de rondgang door de kerk goed af te ronden, zijn we nog even afgedaald naar de crypte van de église ‘Notre-Dame en Saint-Laurent’. Wat we daar aantroffen vond ik toch wel heel bijzonder …
Aan het hoofd van de eregalerij ligt de heilige Laurent O’Toole, die hier in 1180 het tijdelijke voor het eeuwige verruilde en aan wie de kerk is gewijd. Verder treffen we hier een aantal prachtige sarcofagen van de adellijke familie Artois aan. Enfin, kijk zelf maar even rond …
– wordt vervolgd –
Aangezien de deur van de grote église ‘Notre-Dame et Saint-Laurent’ in Eu los was, hebben we van de gelegenheid gebruik gemaakt om ook even binnen rond te kijken …
Eu mag dan tegenwoordig een slaperig stadje zijn, de inwoners koesteren toch wel enkele ‘grote’ momenten uit het verleden. Al voordat deze kerk hier stond, trouwde trouwde William, Hertog van Normandië (de latere William de Veroveraar, Koning van Engeland) hier in 1040 met Mathilde, de dochter van de Graaf van Vlaanderen, om maar eens wat te noemen …
Koning Richard I van Engeland, bekend als Richard Leeuwenhart, liet in de 12de eeuw in Eu de stadsmuren bouwen. Jeanne d’Arc schijnt hier in 1430 als Engelse gevangene gepasseerd te zijn …
Maar het meest wordt de man van de glimmende buste hieronder er geëerd, Saint Laurent O’Toole, de aartsbisschop van Dublin. Hij stierf hier in 1180, terwijl hij op weg was naar Koning Hendrik II van Engeland. Hij werd in 1226 heilig verklaard. De kerk is daarom niet alleen gewijd aan Onze (Lieve) Vrouwe Maria, maar ook aan St. Laurent O’Toole. Morgen treffen we hem in de crypte onder de kerk nog eens …
– wordt vervolgd –
Bronnen: ‘De goddelijke naam’ en ‘France Voyage’.
Op weg terug naar Ault hebben we een tussenstop gemaakt in Eu, een wat slaperig ogend stadje op een kilometer of 5 ten zuidoosten van Le Tréport …
Ik geloof niet dat Eu erg veel te bieden heeft, maar de monumentale ‘Notre-Dame en Saint-Laurent’, gebouwd tussen 1186 en 1240, was wel een tussenstop waard. Met zijn enorme formaat van 80 m lang, 17 m breed en 20 m hoog leek de kerk me overdreven groot voor het dorp …
We besloten eerst een rondje om de kerk maken, loop maar even op virtuele wijze mee …
– wordt vervolgd –
In het eerste blogje over Le Tréport heb je al kunnen zien dat er vanuit het stadje een lange trap naar de top van de krijtrots leidt. Hieronder nogmaals die foto …
Omdat ik ondanks mijn hoogtevrees houd van hoge uitzichtpunten en omdat we toch in de buurt waren, zijn we na het bezoek aan de vuurtoren nog naar boven gegaan …
Ten bewijze daarvan hieronder een paar foto’s van Aafje en mij ‘on top of the hill’ ... *
Tot slot nog een paar foto’s die ik vanaf de rand heb gemaakt om ook nog wat van het stadje zelf te zien …
En achteraf denk je dan: daar had ik veel meer foto’s van moeten maken …
* Ik geef het toe, we zijn niet via die lange trap naar boven gekomen, maar met de auto.
Er waren ook toen al grenzen voor een mens met MS. 😉
– wordt vervolgd –
Vanaf het strand bij Le Tréport hadden we mooi zicht op de vuurtoren …
Nadat mijn benen weer wat kracht hadden verzameld, liepen we over de korte pier naar de vuurtoren …
Onderweg hadden we zicht op ’t brede strand bij Mers-les-Bains, de badplaats ten noorden van de havenmonding …
Omdat ik indertijd nog gemakkelijk door mijn knieën kon gaan om laag-bij-de-grondse foto’s te maken èn vervolgens ook nog weinig moeite had om weer overeind te komen, heb ik ook maar even een paar plaatjes geschoten door de gaten die bedoeld zijn om overtollig water af te voeren …
Eenmaal bij de vuurtoren viel daar in fotografisch opzicht nog maar weinig lol aan te beleven, omdat het onmogelijk was om enige afstand te nemen …
In plaats daarvan heb ik de camera nog maar even gericht op de staketsels bij de havenmonding …
Van de vuurtoren heb ik verder alleen de onderstaande foto nog kunnen maken …
Waar je langs deze kust niet omheen kunt, zijn de mannen met emmers, schepjes en netjes. Ook hier bij Le Tréport waren ze in groten getale op de been …
– wordt vervolgd –
Van de haven zijn we naar de monding van de haven gelopen. Die monding wordt aan beide kanten geflankeerd door lange houten staketsels …
Aan het eind van het zuidelijke staketsel heb ik me even omgedraaid om een foto van het staketsel en de hoog boven de stad verheven kerk te maken …
In het verlengde van het zuidelijke staketsel ligt een pier van gewapend beton. Aan het eind van die betonnen pier staat een vrij kleine, maar stoer ogende wit-groene vuurtoren …
We lieten de vuurtoren eerst nog even voor wat hij was. Dit was ook het punt dat toegang gaf tot het strand van Le Tréport. Hier was dat een kiezelstrand met heel fijne kiezelsteentjes …
Om mijn onderdanen even wat rust te geven na de wandeling van de haven naar hier, hebben we eerst een tijdje op het muurtje langs het strand gezeten …
Vanaf deze plek hadden we een mooi zicht op de lokale strandboulevard met draaimolen & casino en daarachter de massieve krijtrots …
Nog even een blik over de vrijwel roerloze oceaan met weer die wonderlijke kleurenpracht in lucht en water …
– wordt vervolgd –
Afanja's Weblog 