Reeën in wit en groen land

In mijn weeroverzicht van januari liet ik twee foto’s zien van de snelle conversie van de sneeuw- en ijsvlakte bij de vogelkijkhut in de Jan Durkspolder naar een grote watervlakte. In de omringende weilanden was het al niet anders. Zo was het er even wit, enkele dagen later was ’t alweer groen …

Hoe dan ook, ik prijs me rijk om in een gebied te wonen waar reeën zich ongeacht de weersomstandigheden bijna met de regelmaat van de klok laten zien. Omdat ik weet dat er verschillende volgers zijn die zelden of nooit een ree te zien krijgen, meteen maar even een mooie serie …

Want hoe vaak je ze ook ziet, ’t is altijd weer een bijzonder en feeëriek schouwspel om die ranke dieren te zien …

Zon over de polder

’t Is om te janken … Kijkend naar de pluim lijkt zelfs lichte vorst er deze winter nauwelijks meer in te zetten, om over echt winterweer maar te zwijgen. En dat in de week waarin we hier in het noorden terugdenken aan de zware sneeuwstorm van 14 februari 1979. Het openbare leven in de provincies Fryslân, Groningen en Drenthe werd dagenlang ontregeld en het leger moest eraan te pas komen om wegen en spoorwegen vrij te maken …

Hoe anders is de situatie nu. In de tuin schieten sneeuwklokjes en krokussen de grond uit. Als het volgens de pluim dan toch geen winter meer wordt, laat dan het voorjaar ook maar komen …

De Jan Durkspolder biedt met wat zon een heel andere aanblik dan laatst met sneeuw en ijs. Het met pas geknotte wilgen omgeven betonnen pad naar de grote vogelkijkhut ligt er glinsterend bij …

Badend in het zonlicht ligt de plas er rustig bij. In de directe omgeving van de vogelkijkhut is geen vogel te zien …

En toch is er altijd leven op het water. Gebruik makend van de mogelijkheden van mijn camera is mooi te zien dat er aan de zuidkant o.a. aalscholvers, ganzen en grote aantallen smienten op het water dobberen …

Ecokathedrale fotokuiers (1)

Vandaag begin ik met wat nieuws. Zoals ik zes jaar geleden op de zondagen een 17-delige serie over “De lange witte winter” presenteerde, zo begin ik vandaag met een serie over mijn vele bezoeken aan de Ecokathedraal bij Mildam.

De vaste volgers weten dat ik een groot liefhebber ben van die Ecokathedraal bij Mildam. Na mijn rondgang door de besneeuwde Ecokathedraal van 24 januari jl. heb ik eens bekeken hoe vaak ik er de afgelopen jaren ben geweest. Daarbij ben ik tot de slotsom gekomen, dat ik er sinds november 2002 op de kop af 25 gedocumenteerde fotokuiers heb gemaakt. Tussendoor ben ik er nog een keer of wat geweest, maar dan kwam ik na enkele stappen vaak al tot de ontdekking dat mijn benen onvoldoende kracht hadden om er een veilige kuier te kunnen maken. Die onzekerheid brengt MS nu eenmaal altijd tot op het laatste moment met zich mee …

Hoe dan ook, van die 25 gedocumenteerde fotokuiers heb ik in de afgelopen periode evenzoveel diaseries met een achtergrondmuziekje samengesteld. In de serie is te zien hoe bepaalde bouwwerken in de loop der tijd worden opgenomen door de natuur en hoe nieuwe bouwwerken stukje bij beetje verrijzen. Ook is mooi te zien hoe de sfeer in de Ecokathedraal mede wordt bepaald door de gang der seizoenen.

Kortom: de komende weken kunt u hier iedere zondag een “Ecokathedrale fotokuier” zien. Vandaag deel 1, waarin te zien is hoe ik na afloop van deze eerste wandeling tussen de indrukwekkende bouwwerken een gezellige nazit heb met een mooie, muisgrijze kat …

– Volgende week zondag deel 2 –

Weerbeeld januari 2019: grijs en wit

Het nieuwe jaar begon met grijs en rustig weer. Vooral in de eerste helft van januari was het dag in, dag uit erg somber met temperaturen die ruim boven het langjarig gemiddelde lagen …

Pas vanaf de 17e januari hadden we ruim een week met wat winter. Er volgden welgeteld elf koude nachten, waarbij het drie maal tot matige vorst kwam en ik heb zelfs twee ijsdagen kunnen noteren, omdat de maximumtemperatuur op 23 en 24 januari niet boven het vriespunt kwam. Uiteindelijk kwam de gemiddelde temperatuur in ons tuintje uit op 2,9 ºC, en dat is dan toch weer 0,7 ºC hoger dan het langjarig gemiddelde over de periode 1971-2000. Landelijk was het beeld weinig anders …

Heel even was het winter in Fryslân. Een paar dagen lag er een fotogeniek laagje sneeuw en op enkele plaatsen kon er zelfs heel voorzichtig even worden geschaatst. Lang duurde die winterpret helaas niet, kijk maar eens naar deze beide foto’s van de vogelkijkhut in de Jan Durkspolder. In vijf dagen van winter (bijna) naar voorjaar …

Hoewel het bijna geen dag echt droog was, viel er in ons tuintje de afgelopen maand minder neerslag dan normaal, 42 mm tegen normaal ca. 67 mm. Van 22 t/m 25 januari viel de neerslag vooral in de vorm van sneeuw. In onze omgeving is naar schatting zo’n 5-6 cm sneeuw gevallen …

En over sneeuw gesproken …
In de reacties op ‘Een koepel met witte randjes’ kwam het al even ter sprake, als het even kan, laat ik geen gelegenheid voorbij gaan zonder dat ik even blootsvoets in de sneeuw heb gestaan. Niet te lang natuurlijk, aan bevroren tenen heb je tenslotte ook niks, maar gewoon even een paar minuten. Nadien gaan je voeten er zo heerlijk van tintelen. En ik denk dat die tintelingen bij mij nog wat worden versterkt door de MS … Let it snow, let it snow … 🙂

Skywatch Friday 453

Vorige week liet ik hier een aantal Friese paarden zien met op de achtergrond land en lucht, die als gevolg van de sneeuw bijna naadloos in elkaar over gingen. Vandaag ’n vergelijkbaar beeld, maar dan met ezels op de voorgrond …

Last week I showed a number of Frisian horses with in the background land and sky, which as a result of the snow almost merged into each other. Today a similar picture, but with donkeys in the foreground …

Dit groepje ezels zag ik een paar uur later op dezelfde dag in een besneeuwd weiland staan …

I saw this group of donkeys a few hours later on the same day in a snowy pasture …

Vooral de meest linkse ezel stond zo mooi voor te poseren, die moest even wat extra aandacht hebben …

Especially the left-most donkey was posing so beautiful, it had to have some extra attention …

Wanna see more Skywatch photos? Just click the logo …

Skywatch Friday

Een koepel met witte randjes

Net als vrijwel alle gestapelde bouwwerken in de Ecokathedraal, krijgt ook het meest recente bouwwerk – de koepel die bijna vooraan op het terrein staat – extra cachet door de witte randjes …

Het is zeker met dat mooie laagje sneeuw rondom, van binnen en van buiten een indrukwekkend bouwwerk. Ook de blik van binnen naar buiten biedt een andere aanblik dan in oktober. Op de laatste foto wuift een zestal handen van één of meer voorgaande bezoekers ons ten afscheid toe. Maar dat zal geen langdurig afscheid zijn …

De Ecokathedraal in ’t wit

Twee weken nadat het lichtjes begon te sneeuwen, kom ik langzamerhand toe aan een afronding van de korte witte winterperiode. Waar kan ik dat nou beter doen dan in de Ecokathedraal …?

Tijdens mijn vorige rondgang door de Ecokathedraal vroeg Jan Voskuil wat de beste tijd van het jaar was voor een bezoek aan de Ecokathedraal. Het antwoord op die vraag valt nog niet mee, want ik vind het er eigenlijk altijd mooi. In het voorjaar kun je er tussen de bouwwerken en de eerste frisgroene bladeren in de bomen kwetterende vogels zien en horen. In het najaar zorgt het bladerdek voor mooie kleuraccenten …

Maar ik vind het er misschien nog wel het mooist wanneer er wat sneeuw ligt. En dat hoeft geen dik pak sneeuw te zijn, juist een klein laagje zorgt voor mooie accenten op de randjes van de verschillende bouwwerken …