Balen met hooi of gras ken ik wel uit de eigen omgeving. Strobalen zie je bij ons nauwelijks of niet. Daarom was ik prettig verrast met de akkers langs de Bûtewei …
De omgeving is er wat te vlak voor, maar afgezien daarvan doen deze foto’s me eerder denken aan zomer in Frankrijk dan aan simmer yn Fryslân …
Na de korte pauze bij de Skarrekiker ben ik nog zo’n anderhalve kilometer in zuidelijke richting doorgereden overf het Himrikerpaad. Nadat ik langs een paar oude schuren was gekomen, ging ik In de buurt van Hemrik rechtsaf de Bûtewei op, een zandweg met in het midden een betonnen fietspaadje. Van het veeteeltgebied rond Drachten kwam ik ineens in een akkerbouwgebied terecht …
Rond Drachten groeit op het boerenland alleen gras en maïs. Langs de Bûtewei zag ik op verschillende akkers subtiel heen en weer waaiend graan staan. Het is alleen even de vraag wat voor graansoort dit is, want daar heb ik volstrekt geen verstand van …
Nadat het dinsdag een groot deel van de ochtend had geregend, brak aan het eind van de ochtend de zon door. Een blik op de buienradar leerde dat er weliswaar nog buien over de provincie zouden trekken, maar er leken toch ook wel wat zonnige periode op komst. Gewapend met mijn medicijnen, de camera en wat mondvoorraad besloot ik in de auto te stappen om een ritje te maken …
Via kleinere wegen en een paar maal een korte stop om wat foto’s te maken van de buienlucht, kwam ik uiteindelijk toch weer terecht in de Ecokathedraal. Daar hoopte ik wat foto’s te kunnen maken van de schaduwen van de kalende takken op de bouwwerken. Dat viel echter tegen, want de lucht trok al snel weer dicht.
Na een korte rondgang door het voorste deel van het project en even schuilen onder de Porta Celi om een bui te laten passeren, ben ik via ommelandse wegen terug gereden. De zon scheen af en toe weer, de bomen bleven kleuren, een paar reeën stonden te grazen bij Hemrik, de klokkenstoel van de kerk Wijnjeterp had een mooie kleurige omlijsting gekregen en het was nog steeds nat in de weilanden …
De blinddoekroute bij de gevallen das hebben we maar gelaten voor wat hij was. Net als de gevallen das trouwens, want die was wat al te zwaar om snel even overeind te zetten. Het gewone pad volgend kregen we even later weer een volgend houten dier in ’t vizier …
Ditmaal was het een fraai vormgegeven houten bever, die rustte op het onderste deel van een boomstam. Enige meters verderop stond een bordje. Hier wordt de relatie gelegd tussen de bever en het bouwen van hutten …
Gisteren waren er al een paar mensen nieuwsgierig naar dit bos. We bevinden ons hier in het ‘Speelbos Sparjebird’ bij het Friese dorp Hemrik. Tijdens de Tweede Wereldoorlog stond hier ‘kamp Sparjebird’ van de Nederlandse Arbeidsdienst. Na de oorlog heeft Sparjebird nog zo’n twee jaar dienst gedaan als interneringskamp voor NSB’ers, collaborateurs, moffenmeiden en kinderen van ‘foute’ ouders die heropgevoed moesten worden …
Zelf ken ik Sparjebird vooral als het speelbos waar al sinds de jaren 70 kindervakantieweken worden georganiseerd. Kernactiviteiten waren en zijn waarschijnlijk nog steeds zaken als spelen met water, lekker ravotten, hutten bouwen en natuurlijk broodjes bakken op een kampvuurtje. Dit alles natuurlijk onder begeleiding van vrijwilligers. Hutten worden er nog steeds gebouwd, ook zonder begeleiding…
– wordt vervolgd –
Om toch wat beweging en frisse lucht te krijgen, voelde ik me vanmiddag verplicht om even een ommetje te maken, maar er was geen lol aan.
Het was stil, grijs en saai op het Friese platteland …
Het meest interessante beeld wordt momenteel gevormd door de bomen, die hun grillige vormen weer voluit tentoon spreiden.
Deze fraai weerspiegelende bomen heb ik vanmiddag gekiekt aan de Bij de Leijwei ten zuidoosten van Hemrik …
Afanja's Weblog 