De rietmaaier wordt gestart

Het kampement van de rietsnijders met een groene en een blauwe rietmachine en een tweepersoons schaftkeet …

Fotomaatje Jetske had in de verte al het geluid van een nadere boot gehoord. Ze stelde zich op bij de smalle vaart om daar rietsnijder Jan S. met haar camera te ontvangen …

Nadat wij kort kennis hadden gemaakt, liep Jan door naar zijn rietmachine. Nadat hij het zeil van de maaikop van de rietmaaier had verwijderd, liep hij naar de keet om een smeerpistool te pakken. Daarmee ging hij de machinerie kort te lijf. Nadat hij er nog even keurend naar had gekeken, werd het resultaat goed bevonden …

Daarna liep Jan naar Klaas Jan. Vanuit de verte keek ik naar het werkoverleg van de beide mannen. Na de opnamen die ik eerder die dag al gemaakt, had ik nog één batterij bewaard om ook wat van het werk van Jan S. vanuit de lucht te filmen. Eerst maar even afwachten waar hij zou beginnen …

Na afloop van hun korte overleg startte Jan zijn machine. Hij begon te maaien naast een bosrand aan de oostkant van het terrein. Intussen maakte ik Flip weer vliegklaar …

– wordt vervolgd

Riet kammen van bovenaf

Het riet dat is gemaaid, wordt door de rietmachine automatisch in kleine bosjes bijeen gebonden. Die bosjes worden daarna door de machine uitgeworpen. Een rietsnijder loopt er vervolgens langs om de bosjes riet in schoven bijeen te zitten. Zo wordt voorkomen dat het riet bij regen te nat wordt, omdat het water direct naar beneden glijdt …

Daarna rijdt de rietsnijder op zijn trekker met daarachter een kammachine van de ene schoof na de andere. Elk bosje riet wordt van het touwtje ontdaan, waarna de rietsnijder met de kammachine de onbruikbare ondergroei uit de onderkant van het bosje riet trekt. Het riet wordt netjes in een verzamelbak gelegd …

Achter de lopende band waar de pennen van de rietkammachine op zitten, vormt zich een hoopje groenafval. In de Weerribben, waar het rietland eigendom is van Staatsbosbeheer, mogen de rietsnijders dit afval nog steeds verbranden. Het rietland hier in de Wieden is van Natuurmonumenten. Hier is het verbranden van het afval verboden. Het afval wordt aan het eind van het werk door de rietsnijders verzameld en per boot afgevoerd …

– wordt vervolgd

Per boot het riet in

Zoals ik gisteren al schreef, ben ik opnieuw een dagje met fotomaatje Jetske het riet in geweest. Waar eerdere bezoeken aan de rietsnijders allemaal in de Weerribben waren, gingen we nu naar de Wieden. Daar was rietsnijder Klaas Jan aan het werk in een stuk rietland dat door zijn collega Jan S. gepacht wordt van Natuurmonumenten …

Om op de locatie te komen waar de mannen aan het werk waren, moesten we eerst een stuk varen, want ze hebben in die contreien meer waterwegen dan gewone wegen. Nadat Jetske hem een appje had gestuurd, pikte Klaas Jan ons op een vooraf afgesproken locatie op (kaart OpenStreetMap)

Tijdens de vaartocht, die nog geen tien minuten duurde, kwamen we o.a. langs een andere rietsnijder en passeerden we het Stroïnkgemaal en een paar knobbelzwanen. Het was een mooi en bijzonder begin van wat een prachtige eerste voorjaarsdag in het rietland werd …

– wordt vervolgd

Een dagje in het riet

Mijn fotomaatje verkeert in de gelukkige omstandigheid dat ze in rustige perioden haar werktijd deels zelf kan invullen. Dat stelt ons vandaag in de gelegenheid om op deze mooie voorjaarsdag samen het rietland in te gaan. Nadat mijn drone in januari het spoor bijster raakte in de mist boven de Weerribben, hoop ik vandaag met helder weer op een herkansing boven de Wieden …

Een besneeuwd kerkhof

Het meest noordelijke punt van ons ritje door de sneeuw in Fryslân werd het kerkhof rond de groene toren van It Heechsân (kaart OpenStreetMap). Ik heb daar in het verleden wel eens vaker wat over verteld. Deze keer gaf de sneeuw de begraafplaats een heel ander aanzien …

Het is hier wel vaker gezegd, ik houd ervan om zo nu en dan eens over een oude begraafplaats te struinen. Er hangt vaak een bijzonder sfeertje. Nu er een laagje sneeuw lag, was dat helemaal het geval. De sneeuw liet het tussen de deels witte grafstenen met de zwarte randjes nog stiller zijn dan normaal …

Café de Moespot

Moespot is een buurtschap in de gemeente Steenwijkerland. De naam is waarschijnlijk afgeleid van het plaatselijke café De Moespot (OpenStreetMap). De kleine nederzetting was een van de vele dorpjes die vanaf de 16e eeuw ontstonden bij sluizen of herbergen langs de land- en waterwegen als gevolg van de turfwinning in het gebied …

Vanaf ca. 1730 tot 1967 waren er in de buurtschap vlak bij elkaar zelfs twee horecagelegenheden met die naam: het oudste noemde zich “Vanouds de Moespot”. Als café eindigde de oude Moespot in 1967. We staan hier voor de nieuwe Moespot, die in 1879 in handen kwam van de familie Belt.

Vorig jaar overleed Moespot-eigenaar Reinier Belt op 77-jarige leeftijd. Hij was de vierde generatie die sinds 1850 gasten verwelkomde in de kroeg aan de dijk richting Blokzijl. Opvolgers waren er niet en daarom zochten nabestaanden naar een nieuwe eigenaar. Belangstellenden konden een brief schrijven aan de familie met daarin hun plannen voor de authentieke pleisterplaats …

We hadden graag binnen een kop koffie willen drinken, maar wegens verbouwing was de zaak gesloten. De gebroeders Pot van ‘restaurant Robuust’ in Vollenhove zijn de nieuwe eigenaren. Zij laten‘de Moespot’ momenteel verbouwen. Het oude café blijft in oorspronkelijke staat, maar de bijbehorende voormalige koeienstal wordt omgebouwd tot restaurant. We moesten het doen met een spiedende blik naar binnen op het interieur, zoals Jetske hier linksonder laat zien …

Het hele verhaal over de oude en de nieuwe Moespot is hier te lezen met nog enkele interieurfoto’s

Diep water

Gisteren ben ik voor het laatst dit jaar met mijn fotomaatje Jetske op pad geweest. Het werd ditmaal een ritje in de Kop van Overijssel, waarin het accent op de Wieden kwam te liggen. De eerste fotostop maakten we in de buurt van Giethoorn …

‘DIEP WATER’, stond er op een bordje aan een paal, die een paar meter van de oever in een meertje stond. Bijzonder, want het zag er allerminst diep uit. Toen ik mijn camera over een rietkraagje naar links draaide, zag ik wat verderop een tjasker staan. In een poging die wat beter in beeld te brengen, liepen we die kant even op. Echt dicht konden we er niet bij komen, maar ik vond het toch wel even de moeite waard …