Het heeft even geduurd, maar vanmiddag heb ik in het Weinterper Skar dan toch eindelijk het eerste juffertje van 2013 kunnen fotograferen …
En wat voor één … Wel, in Fryslân zeggen we dan: “In hiele moaienien” oftewel: een hele mooie …
Tot het tegendeel is bewezen, wil ik het in dit geval maar houden op een variabele waterjuffer …
Vorige week streek er weer eens een juffertje in ons tuintje neer, het leek me om een houtpantserjuffer te gaan …
Om maximaal van het uitzicht te kunnen profiteren, had hij een uitloper van de klimop aan de pergola uitgekozen als uitkijkpost …
Omdat het die dag flink waaide, had het beestje moeite om zich vast te blijven klampen aan die heen en weer deinende uitloper van de klimop …
Hij moest alle zeilen bijzetten, en dat is mooi te zien aan de voortdurend veranderende stand van de vleugels …
Op deze eerste tropische dag van het jaar zat ik vanochtend al vroeg op het terras aan de koffie. Het duurde niet lang voordat ik gezelschap kreeg van een juffertje dat aan één van de bladeren van de druif ging hangen …
Omdat ik de macrolens nog niet bij de hand had, heb ik eerst maar even een tegenlichtopname gemaakt met behulp van de zoomfunctie. Toen ik even later de macrolens erbij had gepakt, had het juffertje een ander plekje gezocht …
Het beestje bleef net lang genoeg hangen om even een paar macro-opnamen te maken. Het lukte me niet om de ogen mooi scherp op de foto te krijgen, maar op een warme dag als vandaag ben ik wel tevreden met deze resultaten …
Over druif gesproken … De eerste druiven beginnen intussen lekker te kleuren, maar er zijn de laatste dagen helaas ook al heel wat druiven op het terras gevallen. Waarschijnlijk is dit een gevolg van de overvloedige regen in juni en juli in combinatie met de huidige warmte …
Een uurtje later -het begon inmiddels al knap warm te worden op het terras- streek er een geaderd witje op Aafje’s verbena neer. Om het beestje niet meteen te verjagen, heb ik ook hier eerst even een paar foto’s van gemaakt m.b.v. de zoomfunctie …
Een meer gedetailleerde opname met de macrolens werd me niet toegestaan, maar een ander, al behoorlijk gehavend exemplaar, wilde even later wel even blijven zitten voor een portretje …
Zo, en nu ga ik eerst eens een tijdje lekker in de nog relatief koele woonkamer voor de ventilator zitten, want op het terras is het niet meer uit te houden. Luisterend naar het historische laatste verslag van Klaas Jansma en Sippy Tigchelaar van het skûtsjesilen voor Omrop Fryslân kom ik de middag wel door. Ik wens jullie allen een goed weekend. Houd het hoofd koel! 🙂
Omdat het ook vandaag weer grijs is en omdat mijn benen nog allerminst jofel aanvoelen, gebruik ik de laatste dagen van het jaar maar om hier wat foto’s te plaatsen, die het weblog dit jaar nog niet hadden gehaald.
Om te beginnen een plaatje van de dobbe in het Weinterper Skar, waar op 29 januari een dun laagje ijs op lag …
Op 24 februari ontdekte Pepijn mijn camera en ondernam hij voor het eerst een serieuze poging om daar een greep naar te doen …
Tijdens een van de filmdagen in het riet in de Weerribben zag ik hier op 23 maart in een flits een otter in het water verdwijnen …
Op 28 april zette ik de eerste waterjuffer van dit jaar op de foto …
Begin deze week had ik met mezelf de afspraak gemaakt dat ik weer eens een fotokuiertje zou gaan maken als de zon minstens een half uur achtereen zou schijnen. Vanmorgen was het zo ver, en dus trok ik tegen elven mijn wandelschoenen aan om weer eens een kijkje te nemen bij de dobbe in het Weinterper Skar …
Gelukkig stond het bankje er nog, want in de vier weken waarin ik eigenlijk alleen in huis en tuin ben geweest, hebben mijn benen weer fors aan kracht ingeboet. Ik was dan ook blij dat ik even kon zitten …
Toen er enige tijd later een geaderd witje neerstreek bij een klein polletje dopheide op een meter of vijf afstand van het bankje, heb ik mezelf overeind gehesen om datgene te gaan doen waar ik voor was gekomen: fotograferen …
Terwijl ik even later langs de waterkant liep, sprongen er aan alle kanten sprinkhaantjes door het lange gras. Daarvan moest er natuurlijk ook even eentje op de foto …
Nadat we enige tijd kiekeboe hadden gespeeld, waarbij het sprinkhaantje zich voortdurend trachtte te verstoppen aan de andere kant van de stengel waaraan hij zich vastklampte, lukte het toch om een portretje van hem te schieten …
Na een korte pauze op het bankje was ik er een kwartiertje later getuige van dat een juffertje zo stom was om op de oever van de dobbe verstrikt te raken in een spinnenweb …
De spin zat een klein stukje verderop met een al eerder gevangen prooi. Die zou dus wel niet omkomen van de honger, en dus besloot ik het juffertje maar te bevrijden …
Uiteindelijk heb ik de toch wel lange terugtocht naar de auto aanvaard. Het was weer een heerlijke fotokuier, die naar meer doet verlangen, maar nu even niet. Nu is het de hoogste tijd om mijn benen hun broodnodige rust te geven in de hangmat.
Nadat ik de libel bij het vennetje bij de Merskenheide had vereeuwigd, was het tijd om de rug even te rechten en even te genieten van de wolken die op het wateroppervlak werden weerspiegeld. Op zoek naar een volgend onderwerp deed ik een paar stappen tussen de graspollen door. Lang hoefde ik niet te zoeken, want toevallig was ik er getuige van hoe een juffertje een smakelijk hapje ving …
Om het juffertje – volgens mij een gewone pantserjuffer – niet te storen tijdens de maaltijd, sloop ik heel voorzichtig dichterbij, zodat ik vanuit verschillende hoeken een paar fraaie portretfoto’s kon maken …
Het juffertje bleef wonderlijk genoeg rustig aan die ene grasspriet hangen, terwijl ze intussen ook haar prooi – zo te zien een groene cicade – in een stevige wurggreep hield …
Tja, zo is de natuur: eten of gegeten worden …
Hoe het afgelopen is, weet ik niet, ik had geen tijd om dat af te wachten, want ook een stukje verderop werd het diner geserveerd …
Afanja's Weblog 