De Havelter hunebedden

Nadat we in het overigens zeer matige en ongezellige zelfbedieningsrestaurant bij de vlindertuin wat hadden gedronken, stelde ik voor om nog even uit te waaien bij de slechts enkele honderden meters verderop gelegen hunebedden. Want zeg je ‘Havelte’, dan zeg je ‘hunebedden’ …

Een logje over de geschiedenis van de twee hunebedden aan de Hunebeddenweg bij Havelte heb ik in maart vorig jaar al eens geschreven n.a.v. een bezoekje aan de hunebedden met Jetske. Dat logje kun je (nog eens) lezen door hier te klikken





Hier pak ik de draad van het afgelopen weekend weer op, maar daarvoor duik ik eerst even het archief in om een paar foto’s te tonen van het moment waarop Tijmen ruim vijf jaar geleden voor het eerst kennis maakte met de hunebedden …





Dat viel in eerste instantie nog lang niet mee, zoals op de bovenstaande foto te zien is, want zo’n hunebed is voor een manneke van vier nog een hele klim. Maar uiteindelijk stond Tijmen toch maar mooi fier bovenop één van die grote zwerfkeien …





Zaterdag trok Tijmen even een sprintje om als eerste de top te bereiken. Hij mocht zich tenslotte al een paar jaar ervaringsdeskundige noemen, en dat wilde hij graag even laten zien …





Voor Pepijn was het zaterdag de eerste keer dat hij geconfronteerd werd met die immense bouwwerken, natuurlijk moest ook hij de top zien te bereiken …





– wordt vervolgd –

In de vlindertuin

Daar had ik dus even niet aan gedacht toen ik het idee opperde om naar de Vlinderparadijs Papiliorama bij Havelte te gaan … Zodra we de kas binnenstapten, sloeg de vochtige warmte op ons neer …





De eerste tien minuten kwam er van fotograferen maar weinig terecht. Pas toen de camera de omgevingstemperatuur had aangenomen, hoefde de lens niet meer voorafgaand aan elke foto te worden droog gepoetst …





Ik was niet de enige die last had van de warmte, Pepijn nestelde zich na enige tijd met rode konen naast beppe op een bankje. Maar ja, Pepijn had het dan ook wel erg druk gehad met het ontwijken van verschillende grote vlinders die af en toe vervaarlijk om ons heen fladderden, want die waren knap indrukwekkend …





Om de vochtige warmte nog even te kunnen blijven trotseren, ben ik zelf ook een paar keer even op een bankje gaan zitten. Zodra er een vlinder in de buurt kwam, werkte ik mezelf weer overeind om een foto te maken. En dat is uiteindelijk toch een aantal keren aardig gelukt …





Tijmen had helaas minder geluk met fotograferen, al snel kwam hij erachter dat de batterij van zijn camera leeg was. Hem restte weinig anders dan maar een tijdje samen met mama bij een verkoeling brengende luchtstroom te blijven staan …





Nadat ik de onderstaande schoonheid met zijn doorzichtige vleugels had geportretteerd, was het de hoogste tijd om naar het restaurant te gaan voor een verfrissende versnapering …




Pepijn alias Captain America

Deze dartele spring in’t veld is gisteren al 5 jaar geworden …





Gewapend met het mooiste cadeautje – het schild van Captain America, dat hij van zijn grote broer had gekregen – toonde hij zijn trampolinekunsten …





Naar mate de middag vorderde, nam het aantal springers toe …





Toen de stroom aan verjaardagsgasten echt op gang kwam, besloten wij discreet het hazenpad te kiezen …




Pepijn en Doerak

Terwijl ik zaterdag aan het eind van de middag in de tuin zat bij te komen van de achteraf bekeken toch weer wat al te lange, maar wel erg gezellige fotokuier met Tijmen in De Deelen, kwam Pepijn met Doerak onder de arm gezellig bij me op het terras …





Nadat hij uitgebreid uit de doeken had gedaan wat hij ’s middags allemaal had beleefd tijdens een wandeling met beppe naar het winkelcentrum en langs het riviertje de Drait, ging hij gezellig keuvelend met Doerak op de zonnestoel zitten …





Zondagochtend was het regenachtig, en dat kwam mij eerlijk gezegd wel goed uit, want dat betekende dat mijn benen wat extra rust konden krijgen. Met het oog op dat regenachtige weer had ik vorige week voor Pepijn het boek “Daan in de raceauto” meegenomen uit de boekhandel. Voor Tijmen had ik een paar exemplaren van “Kids-Gea!” bewaard. “Kids-Gea!” is een gratis jeugdbijlage bij het ledenblad van ‘It Fryske Gea’, de Friese vereniging voor natuurbescherming …





Tijmen trok zich met een “Wow!” meteen met zijn leesvoer terug op de logeerkamer. Pepijn beheerst de kunst van het lezen nog niet, maar daar wist beppe wel raad mee …





Aan het eind van de middag hebben we de jongens na een zeer geslaagd en gezellig weekendje weer uitgezwaaid, waarna de rust weer terugkeerde in huize Afanja.

Met Tijmen in de Ecokathedraal

In het eerste weekend van mei hadden we beide kleinzoons een paar dagen over de vloer. Met het oog op de staat van mijn gezondheid kwam dat niet echt goed uit, maar daar hoefden de jongens niet de dupe van te worden …





Pepijn vermaakte zich vanaf het eerste moment weer uitstekend met de garage en de autootjes, en daar kwam in de loop van het weekend nog een legertje ridders bij ook. Om nog even van het mooie weer te kunnen genieten, brachten Aafje en Pepijn de middag deels door in de kinderboerderij …





Tijmen had zich erop verheugd om met mij op pad te gaan om ergens in de natuur wat te fotograferen, en dus legde ik hem zaterdagmiddag meteen de keuze voor waar hij naar toe wilde: bos, heide of water. Tot mijn grote vreugde koos Tijmen voor het bos. Dat betekende dat we mooi even een ritje naar de Ecokathedraal konden maken, een stukje bos met voldoende plekjes om her en der even te kunnen zitten …





Zodra we ter plekke uitstapten zei Tijmen: “O, we moeten hier dus wel voorzichtig zijn …,” terwijl hij naar het bord ‘Betreden op eigen risico’ bij de ingang van het terrein wees …





Tijmen keek zijn ogen uit bij al die wonderlijke bouwwerken, hij schakelde meteen over op de fotografiemodus …





En voor wie nu denkt: “Ach, zo’n kind klikt natuurlijk zomaar wat met zijn camera …” Niets is minder waar! Terwijl ik regelmatig even ergens op een muurtje of een andere stapel stenen ging zitten, was goed te zien, dat Tijmen wel degelijk op zoek ging naar mooie standpunten en composities …





Nadat we voor de tweede maal even ergens op een muurtje wat hadden zitten kletsen, eten en drinken, begon Tijmen al snel weer rond te struinen met zijn camera. Nu richtte hij zich vooral op de natuur …





“Ik heb een rood juffertje gefotografeerd, pake,” hoorde ik even later. Nadat ik me weer bij hem had gevoegd, wees Tijmen me het juffertje aan, zodat ik ook mijn eerste juffertje van het jaar kon fotograferen …





Ook met het fotograferen van een bont zandoogje was Tijmen me even later te snel af. Zijn dag kon duidelijk niet meer stuk. En die van mij ook niet trouwens …





Ruim een uur later stonden we samen weer bij de ‘Porta Celi’, daar heb ik nog even een plaatje van ons samen gemaakt …





Op weg naar huis hebben we nog een tussenstop gemaakt bij Smalle Ee, waar we nog even genoeglijk samen bij een picknicktafel aan de waterkant hebben gezeten. Het was een vermoeiend dagje, maar het was weer alleszins de moeite waard!

Pepijn weet het zeker

Terwijl we maandagmiddag gezellig zaten te babbelen over de paashaas en over de paaseieren die hij en Tijmen ’s ochtends hadden gevonden, toonde Pepijn geen spoor van twijfel: “De paashaas bestaat niet … en de kerstman ook niet …”





“… maar Sinterklaas bestaat wel!”




Een mooi moment

Gistermiddag hadden we kinderen en kleinkinderen op bezoek. Terwijl Tijmen en Pepijn samen met mama Marianne op de bank zaten, zag ik kans om de hemelsblauwe en de donkerbruine ogen samen op de foto te zetten …





Nadat Pepijn zijn peer had weggewerkt, was het tijd om naar buiten te gaan, want het was mooi zonnig weer. Hoewel ik geen topdag had, kon ik het natuurlijk niet laten om me toch even bij de jongens in het speeltuintje te voegen …





Zodra Pepijn (4 jr) me zag naderen, riep hij me toe: “Hoi pake, wij doen wie het eerst tegen de bal aan kan schoppen, doe jij ook mee …?”
Nog voordat ik antwoord kon geven, reageerde Tijmen (9 jr) al: “Dat denk ik niet, Pep, want pake krijgt zere benen als hij hard moet rennen.”
“Echt waar, pake …?” vroeg Pepijn met een mengeling van zorg en verbazing op zijn gezicht.
“Ja, dat is echt waar, maar pake doet heel even mee, en daarna ga ik lekker op het bankje zitten om jullie te fotograferen …”





En dus nestelde ik me lekker in de zon op het bankje, nadat ik de bal vooral tot plezier van Pepijn een paar keer een flink eind had weggetrapt …





Terwijl de jongens zich behalve met de bal een tijdlang prima vermaakten met de diverse speeltuigen in het speeltuintje, heb ik me op het bankje uitstekend vermaakt met mijn camera …