Nergens te vinden die paaseieren …

Maar in een week tijd is het weiland wel goeddeels omgeploegd … 🙂

Nergens te vinden die paaseieren …

Maar in een week tijd is het weiland wel goeddeels omgeploegd … 🙂

Vandaag nog even wat foto’s van de varkens die in de buurt van Aldeboarn druk bezig waren met het ploegen van een weiland. Geertsines had de varkens al een paar dagen voor mij gespot, hij vermoed dat het gaat om Tamworth-varkens …

Het zijn echte scharrelvarkens die goed tegen kou en warmte kunnen en het liefst vaak en veel in de grond wroeten. Maar de boog kan niet altijd gespannen staan, daarom hebben ze ook een aantal schuilhutten tot hun beschikking waar ze lekker in of bij kunnen liggen slapen …

Terwijl een groot deel van de varkens druk bezig was met het ploegen van het veld, nam dit viertal het er lekker van in het voorjaarszonnetje. Ik vermoed dan ook dat ze het ploegwerk in ploegendienst doen …

Eén van de varkens kwam intussen met zijn snuit diep in de grond langzaam mijn kant op …

Even nam het schrandere dier de tijd om mij te begroeten en me eens goed op te nemen met zijn varkensoogjes …

Lang duurde dat niet. Als snel ging de snuit de grond weer in, want er moest nog heel wat gebeuren …

Eigenlijk had ik stiekem gehoopt om donderdag tijdens het mooie voorjaarsritje ergens een eerste koppel koeien in weiland te kunnen fotograferen, maar dat zat er niet in. Er wachtte me echter wel een andere verrassing …

Ik heb het gisteren wellicht een beetje overdreven door ze zwijnen te noemen, maar in de buurt van Aldeboarn trof ik in een weiland aan de Fjûrlânswei ineens wel een groep varkens in een weiland aan …

Wat een prachtig gezicht om die dieren te zien wroeten! Dat is nog eens wat anders dan grote hoeveelheden varkens die hun leven vrijwel zonder bewegingsvrijheid in een stinkende megastal moeten doorbrengen …

Een heel stuk verderop in het weiland kon ik nog net een paar zeugen met jongen ontwaren. Die waren volgens mij net aangevoerd met een grote aanhangwagen, waarna ze net als de andere varkens meteen begonnen te wroeten …

Terwijl er op de achtergrond telefonisch overleg werd gevoerd (hopelijk niet met elkaar), scharrelden op de voorgrond een paar varkens onverstoorbaar verder …

– morgen meer –
In het Groene Hart worden zwanen massaal afgeschoten (let op: schokkende beelden!), maar in Fryslân kunnen ze zich gelukkig nog steeds veilig wanen …

Dit viertal – buiten beeld stond nog een zwaan – trof ik rustig grazend in de wei en lekker dobberend in een boerensloot ten westen van Drachten aan …

Tijdens mijn ritjes over het Friese platteland kom ik regelmatig over de Alle Om Slachte, een smalle landweg tussen Oudega en Earnewâld …

Bij de S-bocht in die weg staan vrijwel altijd een paar pony’s in de wei. Als de gelegenheid zich voordoet, en dat is vooral bij mooi weer, stop ik daar wel eens even om een praatje te maken. Dan heb ik tenminste toch even wat aanspraak …

De pony’s lijken dat over het algemeen ook wel gezellig te vinden, want zodra je bij het hek staat, komen ze meestal al snel naar je toe. Zodra duidelijk is, dat ik alleen maar praatjes te bieden heb en geen voer, wenden de dieren zich al gauw weer tot elkaar alsof ze willen zeggen: “Och heden, it is dy praatsjesmakker wer … en wer gjin fretten by him fansels …” Waarna ze hun heil weer elders in het weiland zoeken …

Nadat de blauwe reiger eindelijk ruimte voor me had gemaakt, vervolgde ik mijn weg in de richting van de Earnewarre en de Dominee Bolleman van der Veenweg ten noorden van Earnewâld. Daar had ik kort van tevoren een grote bergingstruck van de fa. Broekhuizen naar toe zien rijden, wellicht dat daar wat te beleven en te fotograferen was …
Eenmaal ter plekke was al snel duidelijk dat een chauffeur van de fa. Reym het spoor even bijster was geraakt bij een kleine gaslocatie, die daar midden in een weiland ligt. Zijn zware truck was met de linkerwielen naast de rijplaten terechtgekomen, er zat geen beweging meer in …
Er werd wat gekeken, er werd wat gegraven en gerekend … Uiteindelijk leek men tot de conclusie te komen dat de bergingstruck het in zijn eentje niet zou redden zonder de truck van Reym uit elkaar te trekken. Daarom werd na enige tijd besloten om een mobiele kraan en een vrachtwagen met extra rijplaten te laten komen. Dat duurde mij allemaal wat te lang, daarom heb ik tussendoor maar even een ritje gemaakt, waarbij ik nog een lunchende zilverreiger kon kieken. Toen ik ruim een half uur later terugkwam, werd de bergingstruck via de vers aangerukte rijplaten achter de gestrande truck gezet en de mobiele kraan werd aan de voorzijde gezet. Met vereende kracht werd de truck van Reym bevrijdt, waarna hij tegen half drie ’s middags op eigen kracht het weiland kon verlaten …
Tijdens mijn eerste winterse rondritje deze week kwam ik vlak ten noorden van Earnewâld aan de Dominee Bolleman van der Veenweg langs een weiland waar een boer bezig was met het frezen van de greppels …
Terwijl ik mijn blik over het licht besneeuwde weiland achter de tractor liet glijden, zag ik behalve de lijnen die door het freeswerk waren ontstaan, ineens nog iets … Kijk maar eens goed, er scharrelden vier goed gecamoufleerde ooievaars in het weiland rond …

Even later liepen ze in een keurige linie scherp speurend naar wat lekkers van noord naar zuid langs de pas weer geopende greppel. Af en toe boog één van de vogels zich even voorover om iets op te pikken …

Van de aanwezigheid van de boer, die rustig heen en weer bleef rijden om ook de resterende greppels weer open te leggen, trokken de parmantig voortstappende dieren zich niets aan …

Met de boer als bondgenoot komen de ooievaars ook deze relatief koude winterperiode vast wel door …
