Nee, het was geen bol om heksen af te weren, geen kerstbal en zelfs geen skippybal … Het was aargh, die uiteindelijk met de goede oplossing kwam: het is een gymbal, ook wel fitnessbal genoemd, met een doorsnee van 75 cm. Er zal nu ongetwijfeld hier of daar met opgetrokken wenkbrauw een vraag opborrelen in de trant van: “Wat moet jij nou met je lange lijzige lijf met een gymbal, Jan …?”

Wel, dat is een lang verhaal, maar ik zal proberen om het in kort bestek te vertellen …

26 oktober 2014 was het precies tien jaar geleden dat ik na een lange periode met vage klachten en diverse onderzoeken kreeg te horen dat ik MS heb. De belangrijkste klachten waarmee ik de afgelopen tien jaar te kampen kreeg, waren voortdurende vermoeidheid en gestaag afnemende kracht in mijn benen. Mijn fotokuiertjes werden gaandeweg de jaren steeds wat korter, maar ik kon en kan mijn kuiertjes nog steeds vrijwel elke dag maken.

Tijdens of vlak na de warmte in juli 2014 begon ik rugklachten te krijgen, die mijn kuiertjes flink bemoeilijkten. Naar mate ik langer liep, kreeg ik steeds meer rugpijn. In overleg met de huisarts besloot ik me maar weer eens tot de fysiotherapeut te wenden. Die heeft me sinds 2002 tweemaal door een moeilijke periode met rugklachten heen kunnen helpen, maar in december zijn we na vier maanden hard werken gezamenlijk tot de conclusie gekomen, dat dat er ditmaal niet in zat. Integendeel: na een bezoek aan de therapeut had ik meestal één tot anderhalve dag nog meer last dan normaal. Daarom hebben we op 19 december in onderling overleg besloten om eerst maar een tijdje te stoppen met de therapie. Fysiotherapie moet wel een zekere meerwaarde hebben, en daar was in mijn geval helaas geen sprake van met de huidige klachten …

Nu ik de afgelopen twee weken geen therapie heb gehad en amper fotokuiertjes heb gemaakt, gaat het op dit moment weer heel aardig met mijn rug. Om mijn rug toch enigszins soepel te houden, ga ik op advies van de fysiotherapeut gewoon door met de dagelijkse rek- en strekoefeningen, die ik al een aantal jaren doe. Daarnaast zit ik sinds pakweg twee maanden dagelijks enige tijd op mijn gymbal om al wiebelend, wiegend en draaiend mijn rugspieren in conditie te houden. Dit alles met mate, daar gedij ik het best bij.

Met mijn fotokuiertjes doe ik het daarom eerst ook nog maar even rustig aan. Het kille en grijze weer doet mijn spieren geen goed, en in fotografisch opzicht heeft het ook niet echt veel te bieden. Een tijdje wat ècht winterweer zou me waarschijnlijk wel even een boost kunnen geven, maar dat lijkt er voorlopig niet in te zitten. Daarom richt ik mijn blik en mijn hoop maar op het voorjaar, want winter of geen winter, voorjaar zal het toch vast wel weer worden. 🙂