Inhoudelijk is ’t vandaag allemaal niet veel …

Het is gewoon hoofdzakelijk groen en geel …
Eind maart zag ik dat een koolmeesje nogal veel belangstelling toonde voor het nestkastje, dat we een paar jaar geleden van mijn fotomaatje hebben gekregen. Dat was in het verleden wel eens vaker gebeurd, maar het kastje wachtte nog steeds op de eerste bewoners …

Dit jaar leek de geur van nieuwigheid er eindelijk af te zijn. In de weken die volgden werd het kastje van binnen en van buiten grondig geïnspecteerd, en ook de buurt werd regelmatig gezellig kwetterend in de gaten gehouden …
Tijdens de koudere periode die volgde, is het nestkastje en hetgeen er zich afspeelt, letterlijk en figuurlijk wat uit beeld geraakt, want het nestkastje laat zich vanuit huis maar moeizaam zien. Sinds ruim een week is het echter een drukte van belang in en rond het nestkastje …

Zo gaat dat de hele dag door. Zodra ze naar binnen gaan, klinkt er een luid gepiep op uit de voortdurend hongerige keeltjes. Zo lang dat maar blijft gebeuren is dat een goed teken, want dan hebben de jonkies in elk geval nog geen door gif aangetaste rupsen gehad. Nu maar hopen dat ik de komende tijd de katten van de buren uit de buurt kan houden. Dat kan nog wel eens een moeizame strijd worden, vrees ik …
Vandaag sluit ik dit vierluik over de in deze tijd van het jaar ’t meest in het oog springende bloemen en planten in onze tuin af met de wilde hyacint …

Enkele van deze sierlijke hyacinten staan in onze schaduwrijke achtertuin, maar veruit de meeste staan in de op het noorden gelegen voortuin. Die voortuin ligt vrijwel de hele dag in de schaduw en dat schijnen de wilde hyantinten fantastisch te vinden. In de loop de jaren hebben ze zich daar uitgebreid tot een mooie, kleurrijke voorjaarsdeken over een bodem die de rest van het jaar goeddeels groen is …
Wanneer de dotterbloem in de vijver aan de kant van het terras op zijn mooist is, komen aan de andere kant van de vijver de eerste bloemen van de grote muur tevoorschijn …

Deze mooie, wilde voorjaarsbloeiers sieren al ruim 25 jaar de rechteroever van het stroompje dat uitmondt in de vijver. Nouja, uitmondde eigenlijk, want het stroompje is onder invloed van de klimaatverandering een aantal jaren geleden helaas drooggevallen. Maar de grote muur doet het desalniettemin elk voorjaar nog even mooi …
De gewone dotterbloem (djerreblom in het Fries), die bij het terras met zijn voeten in de vijver staat, heeft dit jaar wat minder uitbundig gebloeid dan voorgaande jaren. Je zou bijna gaan denken dat het dit voorjaar ontbrekend onderhoudswerk door de merels de boosdoener is …

Maar de weinige bloemen die wel tot bloei kwamen, waren ook nu weer erg mooi. Kwaliteit boven kwantiteit, zullen we maar zeggen. Ik vind het prima …
Bij wijze van intermezzo wilde ik deze week maar eens wat foto’s uit eigen tuin tonen. Daar heb ik vooral met het mooie weer de afgelopen tijd tenslotte ook weer menig aangenaam uurtje doorgebracht …

Wat ik elk jaar weer mooi vind om naar te kijken, is de manier waarop de varens in het voorjaar hun lange, frisgroene bladeren ontrollen …
Langzaam maar zeker komt het eind van een periode met uitzonderlijk mooi en vooral ook erg droog aprilweer in zicht. Voor mezelf vind ik dat eerlijk gezegd jammer, want het dragen van lichte, ruim zittende kleding komt mijn geplaagde buikwand wel ten goede. En dat betekent ook dat ik weer wat vaker en gemakkelijk op pad ben om een fotokuiertje te maken …

Om foto’s te maken hoef ik met dit weer overigens niet beslist op pad te gaan. Dagelijks komt de merel enkele keren langs om vanuit onze hazelaar het hoogste lied aan te heffen. En dat levert zo lang de bomen nog niet over een vol bladerdek beschikken best aardige plaatjes op. Het geruis van de oostenwind verhinderde helaas opnieuw een mooie geluidsopname …