De laatste kruisspin die ik dit jaar heb gefotografeerd …
Zijn zoals altijd slordige web had hij eind augustus opgehangen bij de vijver …
Op rustige momenten trok hij zich terug op of nog liever in de bloemen van de kattenstaart op het terras …
En dat leverde mij op deze kortste en waarschijnlijk ook donkerste dag van het jaar toch nog wat kleur op …
Toen Ria gisteravond naar aanleiding van het logje “Een hagedis en een duizendpoot” vroeg “En waarom is dit nu geen salamander? Hagedissen komen hier zowat niet voor is me verteld”, begon ik al enigszins te twijfelen … Goeie vraag!
Voor zover ik weet, heb ik tot nu toe zowel in de tuin als in de ons omringende natuur eigenlijk alleen maar (levendbarende) hagedissen gefotografeerd. Maar was het niet zo, dat dit beestje (achteraf bekeken) wel heel traag bewoog, terwijl hagedissen meestal weg schieten, zodra je wat te dichtbij komt of een te abrupte beweging maakt …
Kort na middernacht meldde Tim zich met de volgende reactie: “Heel mooi, maar het is idd een Salamander, denk Kleine Watersalamander maar daar ben ik niet in thuis.”
Vanmorgen ben ik eens wat gaan zoeken op de kleine watersalamander. Daarbij ben ik toch wel wat foto’s tegengekomen van vergelijkbare bijna goudkleurige beestjes. Op dit moment lijkt het er dan ook sterk op dat deze fraaie vondst van Aafje geen hagedis is, maar een salamander. Niet dat het mij erg veel uitmaakt, het gaat mij vooral om de foto’s, maar er is al genoeg fake news in de wereld en we noemen een kat tenslotte ook geen hond …
Intussen is ook Limburgse Sandra tot de conclusie gekomen dat het hier om een kleine watersalamander gaat. Dank derhalve aan Tim, Ria en Sandra voor hun bijdrage.
Toen Aafje op een mooie dag in augustus het donkere en rommelige hoekje achter de fietsenberging aan het opruimen was, trof ze daar tussen oude bloempotten, straatstenen, enzovoorts een hagedis aan …
Ze riep mij er meteen bij om een paar foto’s te maken, en wonderlijk genoeg bleef het beestje nog rustig op me wachten ook. Ik ben er wel blij mee, want zo’n geelbruine hagedis ontbrak nog in mijn collectie. En een toevallig passerende duizendpoot maakte het beeld helemaal af …
Het was een graad of 16 warmer, maar niet minder zonnig dan vandaag, toen deze heidelibel begin augustus de pergola boven ons terras gebruikte als uitvalsbasis voor zijn foeragevluchten …
Als een volleerd model liet hij zich rustig benaderen en fotograferen …
Deze libel was overigens niet het enige model op ons terras die dag, maar daarover meer in het volgende logje …
De pergola boven ons terras vormde ook de afgelopen zomer op zonnige dagen weer regelmatig de uitvalsbasis voor een heidelibel. Op één van die dagen heb ik er maar eens werk van gemaakt om die vanuit allerlei hoeken en standpunten te fotograferen. We beginnen met de vleugels …
Wie wel eens de moeite heeft genomen om een tijdje te kijken naar een jagende libel, zal gezien hebben dat hij een voorbij vliegende prooi vrijwel nooit mist. Met zijn grote facetogen ziet hij een prooi al op afstand vliegen. Hij schat snelheid en koers van de prooi in en schiet dan als een speer omhoog. Dankzij zijn vier sterke, onafhankelijk van elkaar bewegende vleugels kan hij in de lucht razendsnel van koers veranderen en alle kanten op schieten om zijn prooi te vangen …
Deze wijsheid trof ik begin dit jaar aan in de jachthaven van Earnewâld … doe er uw voordeel mee … 😉
Geen paniek mensen, het is winter en dan valt er nu eenmaal af en toe wat sneeuw. Ons tuintje fleurde er gisteren helemaal van op. Zeg nou zelf, zo’n laagje sneeuw brengt de tuin meteen in de kerstsfeer zonder dat je er wat voor hoeft te doen …
Meer dan een centimeter of 7 sneeuw hebben we hier de afgelopen dagen niet gehad, zoals de foto’s goed laten zien. Maar het was genoeg om de dag een stuk lichter te maken dan normaal gesproken vaak het geval is in de spreekwoordelijke donkere dagen voor kerst …
Bijkomend voordeel is dat de vogels zich meteen weer meer laten zien in ons tuintje. De merel behoort weer tot de vaste bezoekers van het voederhuisje, dat sinds vorige week weer op het terras staat …
Gisteravond rond half elf heb ik nog even in de tuin gekeken. Hoewel op dat moment ook in Fryslân code rood van kracht was, heb ik me nog even in de tuin gewaagd om de situatie in ogenschouw te nemen …
Van een sneeuwjacht was ook op dat moment nog bepaald geen sprake, zodat ik rustig even blootsvoets een rondgang kon maken. Dat is voor mij nog altijd één van de grootste geneugten van een laagje sneeuw. Of het komt door de MS weet ik niet, maar het brengt zowel tijdens de korte kuier als nadien een tijdlang een heerlijke tinteling teweeg in mijn voeten … The big barefooted snowman was here again …
Tegen middernacht dwarrelden de laatste sneeuwvlokjes neer rond de nog blad dragende hazelaar in ons tuintje. Op dit moment (dinsdag 14:00 uur) is de temperatuur inmiddels opgelopen tot bijna 3ºC. De laatste sneeuwresten smelten gestaag weg, zodat de donkere dagen voor kerst gewoon terug kunnen keren. Dat geeft mij de kans om de zaak de komende dagen weer wat op de fleuren met nog wat zomerse foto’s …
Afanja's Weblog 