Even iets heel anders: een verrassend kleurig kunstwerk, omdat het opnieuw zulk grijs weer is …
Rond 1920 vonden de nieuwe kunststromingen De Stijl en Dada hun weg naar Drachten door een bijzondere vriendschap tussen architect en schilder Theo van Doesburg en de gebroeders Evert en Thijs Rinsema uit Drachten …
Met een knipoog naar het onlangs ingevoerde parkeerverbod op het Raadhuisplein in Drachten, is er vorige week op dit plein een circulair Dada-monument geplaatst …
– morgen het totaalbeeld
Vorige week vrijdagochtend zag ik een goudvink in de hazelaar zitten. Hoe voorzichtig ik ook met de camera naar buiten liep, hij vloog er helaas meteen vandoor. Sindsdien had ik hem nog wel een paar maal gehoord, maar ik kon hem nergens gewaarworden. Nee, dat zeg ik verkeerd, Merlin Bird ID had hem nog een paar keer gehoord, want zelf kende ik het geluid van de goudvink nog niet …
Vanmorgen koos ik even na tienen een andere positie in de tuin. Nog maar nauwelijks had ik de telefoon met Merlin Bird ID aan naast me neergelegd of ik zag en hoorde de Eurasian Bullfinch of Goudvink in de app verschijnen. Met deze hulp lukte het me al snel om hem te vinden. Hij zat tussen de eerste bloesem en uitbottende bladknoppen in de prunus …
En zo hadden we toch nog wat kleur in de tuin op deze derde grijze dag op rij.
Ergens rond half januari heb ik mijn glazen bol – een zogenaamde lensbal – maar eens meegenomen naar de sneeuw de tuin …
Liggend in de sneeuw in het vogelbad, heb ik de lensbal in winterse omstandigheden kennis laten maken met onze heksenbol …
Voordat het voorjaar zijn intrede doet, wil ik nog wat van mijn sneeuwfoto’s kwijt. Om te beginnen wat foto’s, die ik in de tuin heb gemaakt van vogels in de sneeuw. De meest bijzondere gast die zich de laatste tijd een aantal keren heeft laten zien en horen, is de grote bonte specht, die graag eens wat komt hameren in de hazelaar. In de sneeuw blijkt hij helemaal niet zo wit te zijn …
De merels zijn zomer en winter graag te gast in onze tuin, maar in de sneeuw had ik ze al lang niet meer kunnen fotograferen. Ook een paar koolmezen komen regelmatig even langs om te zien of er nog wat lekkers te halen valt. De laatste van het onderstaande drietal is één van de houtduiven. Die ben ik liever kwijt dan rijk, maar het heeft er alle schijn van dat ze dit jaar weer een nest in onze hazelaar willen bouwen …
Met stip het leukste vogeltje dat we ’s winters vaak bij de voederplek op het terras zien, is het roodborstje De afgelopen weken liet hij zich dagelijks even zien. In de sneeuw is hij nog leuker dan anders …
Na een slechte nacht werd ik gistermorgen voor het eerst sinds langere tijd wakker met weigerachtige onderdanen. Ze leken slechts uit elastiek te bestaan, zodat een ommetje buitenom er niet echt in zat. Maar zoals hier gisteren al te zien was, bood de tuin weer een prima alternatief …
Samen met de RX10m4 heb ik een paar rondjes gemaakt om geleidelijk wat te wennen aan de lagere temperaturen. Voor het betere macrowerk in winterse omstandigheden val ik binnenkort maar terug op de Canon Powershot, denk ik, want dat ligt me met de nieuwe camera nog niet zo. Wel heb ik hem losgelaten op diverse sporen en patronen in de sneeuw …
Terwijl ik zo wat rondscharrelde, kwam het roodborstje er gezellig bij. Hij leek me uit te dagen om een foto van hem te maken, maar daarbij zorgde hij er wel steeds voor dat hij weer weg was op het moment dat ik afdrukte. Maar de aanhouder wint …
Het toetje kreeg ik vanmorgen vroeg al. Toen ik een paar foto’s stond te maken van het eerste ijs op de vijver, streek het roodborstje bij me neer. Nadat hij even op de rand had gezet, was hij bereid om de ijssterkte alvast even te testen. Kouder dan -2,1°C is het afgelopen nacht niet geweest, maar het ijs hield!❄️😂
Nadat het enige tijd licht had gesneeuwd, lag er gisteren halverwege de avond een sfeerverhogend laagje sneeuw in de tuin …
Het tafelstukje op één van de terrastafeltjes, de lampionnetjes aan de andere kant van het terras en de heksenbol achter de vijver, de één meer dan de ander hadden ze allemaal een contrasterend wit hoedje gekregen …
Vanmorgen was ik getuige van de eerste ijsvorming in de vijver. Ik vind het fascinerend om te zien hoe het wateroppervlak veranderd, wanneer kleine ijsnaaldjes drijvend op het water steeds verder naar elkaar toe kruipen. Intussen is aan die lokale ijsgroei met het stijgen van de temperatuur alweer een eind gekomen. Maar het begin was er …
Oudjaarsdag was het ’s middags tussen de buien door regelmatig even zonnig. Het roodborstje was rond het middaguur de laatste vogel die wel even op de foto wilde …
Aan het begin van de middag scheen de zon zelfs even zo uitbundig, dat de lampionnetjes prachtig werden uitgelicht tegen de donkere achtergrond van de klimop …
’s Avonds was aan de afwisseling van stilte en gedonder goed te merken wanneer het droog was en wanneer het regende. Rond de jaarwisseling was het een kwartiertje droog, zodat we even naar buiten konden om de buren een gelukkig nieuwjaar te wensen. Met de ontdekking van de BULB-stand op mijn nieuwe camera is het me daarbij voor het eerst gelukt om wat bewegingssporen van het vuurwerk op de foto te krijgen …
Toen ik na een korte nacht de lamellen open schoof, zag ik dat de vijver op Nieuwjaarsdag alweer flink buiten zijn oevers was getreden. Met intussen al ruim 30 mm regen is het nieuwe jaar meteen begonnen met de voortzetting van de nattigheid van 2023. In de loop van vandaag wordt onze historische trots het Woudagemaal opnieuw onder stoom gebracht. Ook daar worden records mee gevestigd …
De eerste vogel die ’s middags wel even op de foto wilde, was meneer Merel. Toen hij me om het hoekje hoorde komen, leek hij er zelfs even goed voor te gaan staan …
Afanja's Weblog 