Een reuzenstern vliegt met een vis in zijn snavel laag over het water in de Jan Durkspolder …
Een moment later draagt de volwassen reuzenstern de vis over aan een jonge reuzenstern …
Nauwelijks anderhalve seconde duurt het, en dan weer door voor de volgende ronde …
Ik had er maandag bewust voor gekozen om te beginnen met een kuiertje bij de Leijen. De kuier de vogelkijkhut voert over een smal paadje waar het regelmatig drassig is. Dat loopt dus niet altijd even makkelijk voor mij. Omdat het deze keer meeviel, stelde ik eenmaal terug bij de auto voor om te proberen het betonnen pad naar de vogelkijkhut in de Jan Durkspolder ook nog maar te bedwingen …
Ik was blij verrast te zien, dat er weer een drooggevallen eilandje vóór de vogelkijkhut in de Jan Durkspolder lag. Dat bracht welkome extra reuring. Bij de Leijen hadden we al gehoord dat er reuzensterns zouden zitten, en dat bleek ook inderdaad het geval te zijn. Het zijn broedvogels van de Zweedse en Finse kusten en het Kaspische Zeegebied. Op doortrek doet een klein deel van deze sterns ons land aan, afkomstig uit het gebied rondom de Oostzee.
Een volwassen reuzenstern liet even heel mooi de overdracht van een vis aan een jong zien. De lepelaars zaten ditmaal aan de oostkant van de plas tussen de ganzen …
Voor het eerst sinds lange tijd kwam ik aan het eind van de middag weer eens met een gezonde lichamelijke vermoeidheid thuis. Eindelijk, de warme zomer is voorbij.
Even een filmpje uit het archief over een jonge lepelaar die één van zijn ouders op de voet blijft volgen. Hij blijft maar bedelen om voedsel, terwijl; hij intussen toch best voor zichzelf zou kunnen zorgen …
Terwijl ik woensdagochtend in de grote vogelkijkhut in de Jan Durkspolder zat, zag ik rond het middaguur een reegeit tussen het riet verschijnen. Terwijl ze aan de waterkant rond scharrelde, kwam even later ook haar kalf uit het riet tevoorschijn …
Een filmpje voor de zondag …
Nadat er een paar verfrissende buien over de provincie waren getrokken, was het gisterochtend tegen de 18°C in de tuin. Eindelijk weer temperaturen, waarbij ik even een fotokuiertje kon maken …
Ik reed naar de Jan Durkspolder waar ik alle ruimte had in de grote vogelkijkhut. Nadat ik daar aan de oostkant van de vogelkijkhut een paar grote zilverreigers had gefotografeerd, liep ik even naar de westkant van de hut. Ik had geen beter moment kunnen treffen …
Ik had nog maar net een van de luikjes geopend, toen ik in de verte een reegeit tussen het riet zag verschijnen. Ze liep naar de waterkant om wat te drinken. Niet veel later verscheen er ook een reekalf.
Ik er heb er bijna een half uur lang in stilte van zitten genieten … 🙂
Ik was net terug bij de auto na een bezoekje aan de vogelkijkhut in de Jan Durkspolder, toen ik aan de andere kant van de weg een fazant zag staan …
Hij zag mij ook. Even leek hij te twijfelen of hij zijn plan om de weg over te steken wel door zou zetten. Toen vermande hij zich, met de kop fier rechtop stapte hij mijn in paradepas de weg over …
Aan de andere kant van de weg liep hij naar de slootkant. Daar verdween hij achter een betonnen paal …
Nadat de beide grauwe ganzen uit het blogje van gisteren zich hadden omgedraaid, zag ik ze uit zicht verdwijnen. Ik liep naar de andere kant van de vogelkijkhut en opende daar een kijkluikje. Daar kon ik ze in open water weer oppikken. Zo te zien kwam ik niks te vroeg …
Het was duidelijk dat ze het voorjaar in de bol hadden. Hoewel … hij toch wel wat meer dan zij, zo leek het. Dat zal dan wel aan zijn rek- en strekoefeningen kort daarvoor gelegen hebben …
Nog tijdens het voorspel hief heer gans plotseling zijn kop op. En wéér kreeg ik die blik toegeworpen. Dat was voldoende om het luikje schuldbewust zachtjes te sluiten en mijn heil elders te zoeken …
Ik heb de hut stilletjes verlaten door achterdeur …
Afanja's Weblog 