Ik was net terug bij de auto na een bezoekje aan de vogelkijkhut in de Jan Durkspolder, toen ik aan de andere kant van de weg een fazant zag staan …
Hij zag mij ook. Even leek hij te twijfelen of hij zijn plan om de weg over te steken wel door zou zetten. Toen vermande hij zich, met de kop fier rechtop stapte hij mijn in paradepas de weg over …
Aan de andere kant van de weg liep hij naar de slootkant. Daar verdween hij achter een betonnen paal …
Nadat de beide grauwe ganzen uit het blogje van gisteren zich hadden omgedraaid, zag ik ze uit zicht verdwijnen. Ik liep naar de andere kant van de vogelkijkhut en opende daar een kijkluikje. Daar kon ik ze in open water weer oppikken. Zo te zien kwam ik niks te vroeg …
Het was duidelijk dat ze het voorjaar in de bol hadden. Hoewel … hij toch wel wat meer dan zij, zo leek het. Dat zal dan wel aan zijn rek- en strekoefeningen kort daarvoor gelegen hebben …
Nog tijdens het voorspel hief heer gans plotseling zijn kop op. En wéér kreeg ik die blik toegeworpen. Dat was voldoende om het luikje schuldbewust zachtjes te sluiten en mijn heil elders te zoeken …
Ik heb de hut stilletjes verlaten door achterdeur …
Op een ochtend dobberden er in de luwte van de vogelkijkhut in de Jan Durkspolder een paar grauwe ganzen. Op een bepaald moment verhief één van de twee – het zal het mannetje wel geweest zijn – zich met gespreide vleugels uit het water …
Hij sloeg enkele malen met zijn vleugels en liet zich daarna weer terugzakken in het water. Hij wierp een snelle blik op het vrouwtje dat nog steeds achter hem dobberde. Ze volgde gedwee, toen hij koers zette naar het open water …
Halverwege draaiden ze zich nog even naar me om. Hij keek me vervolgens met een hooghartige blik aan, alsof hij wilde zeggen: ‘Zo, ik ben klaar voor de dag. Wij gaan vandaag de voorjaarsbloemetjes eens lekker buiten zetten. En dat doen we zonder jou en je camera …’
Een ritje naar de Jan Durkspolder levert met dit weer vrijwel altijd wel een paar plaatjes op om te delen …
Zo was begin deze week een groepje reeën weer aanwezig op het vaste plekje om in alle rust te grazen. Ze stonden weer ver weg en waren met het blote oog nauwelijks te zien. Maar met verrekijker of zoomlens is het elke keer weer mooi om die ranke dieren een tijdje te volgen …
Even de auto in de berm, motor uit, raampje open en in stilte genieten …
Nadat Jetskes’ schoenen weer schoon genoeg waren om ermee verder te kunnen reizen, reden we een klein stukje verder. Daar namen we een kijkje aan de andere kant van de weg, waar we zicht hadden op de noordelijke plas van de Jan Durkspolder. Terwijl ik naar het hek liep, ging Jetske net terug om haar andere camera te halen …
Ik houd vooral ’s winters van dit plekje, al was het maar vanwege het dan vaak mooie grijsblauwe beeld van de silhouetten van de twee windmotoren verderop in de polder. Steunend op het hek, hebben we een tijdlang genoten van de drukte op het wateroppervlak. Toen de wind even wegviel, leek het bijna voorjaar …
Ik sta regelmatig even stil bij dit hek aan het begin van de Jan Durkspolder. Je hebt er een mooi zicht over het rietland in de zuidoost hoek van de Jan Durkspolder. Er is wat met dat hek, daarom wilde ik er al lang eens een paar foto’s van maken. Toen ik dinsdag de dreigende wolken achter het hek zag, wist ik dat dit het moment was …
Wat op de eerste foto niet goed te zien is, is dat het hek omgekeerd of achterstevoren tussen de palen hangt. Normaal gesproken is dat niet zo erg, maar hier staat een tekst op. Maar vanaf de weg is de tekst onder het logo van ‘IT FRYSKE GEA’ nu niet te lezen. Niet dat dat erg is, maar ik vond het wel grappig om er even gebruik van te maken …
De titel van het blog was ‘Omstekeard’ naar het in Fryslân bekende liedje van zanger Marcel Smit. Matroos Beek schreef er gisteren in haar reactie al over. Tot twee jaar geleden bestond het woord ‘omstekeard’ officieel niet. Toen de jonge Marcel zijn jas vroeger eens binnenstebuiten aan had, zei zijn vader tegen hem: ‘Dyn jas sit omstekeard.’ Marcel dacht daarom dat het een bestaand Fries woord was voor ‘omgekeerd’. Maar dat is in het Fries ‘omkeard’.
Intussen is ‘omstekeard’ een normaal Fries woord in de spreektaal geworden. Daarom is het woord anderhalf jaar geleden door de Fryske Akademy opgenomen in het Frysk wurdboek. Om dat te vieren nogmaals een video van ‘Omstekeard’ van Marcel Smit, nu samen met Jelle B. …
Dit doocht net …
Mear ha ik der net oer te sizzen …
Afanja's Weblog 