Meestal tref je ze in paartjes aan op schermbloemigen zoals het fluitenkruid of wilde peen, want rode soldaatjes of kleine rode weekschildkevers zijn gek op paren …
Dit kleine soldaatje zat helemaal alleen op een blaadje voor zich uit te kijken of hij ergens een vrouwtje kon ontwaren …
Na de daas met zijn kleurige en harige ogen, die ik hier gisteren liet zien, gooi ik er vandaag nog een insect met harige ogen tegenaan …
Dit exemplaar heb ik net als de daas vorige week dinsdag gefotografeerd, maar in tegenstelling tot de daas -die zijn domicilie in het Weinterper Skar had- zat dit harige beestje in onze tuin op het al nauwelijks minder harige blad van een papaver …
De daas was wel als zodanig herkenbaar, met dit beestje is dat een ander verhaal. Het lijkt mij wat een hommelachtige zweefvlieg, maar wellicht is er een kenner die hem met behulp van de onderstaande foto weet te determineren …
Als dank voor het op naam brengen, geven dit harige insect en ik t.z.t. een staande ovatie. Kijk, hij is alvast aan het oefenen … 😉
In het Weinterper Skar trof ik vorige week dit insect aan. Het lijkt me een daas, mogelijk een kleine runderdaas, maar daar ben ik allerminst zeker van …
Waar ik wel zeker van ben, is dat het beestje bijzondere ogen heeft met die bruine en groene lijnen en de haartjes die er doorheen groeien …
Na drie kansloze nederlagen op rij keert het Nederlands elftal vanmiddag roemloos en met stille trom huiswaarts …
Uithuilen en opnieuw beginnen, de oranjeprullaria kunnen voorlopig weer worden opgeruimd …
Mij krijgen ze niet gek, ik richt de blik vol goede moed al vast op het geel van de Tour de France …
Na de buien van vanmorgen komt de zon hier voorzichtig tevoorschijn, ik zal eens kijken of er in de tuin nog iets te beleven valt …
Vanavond krijgt het Nederlands elftal nog eenmaal een kans om zich te revancheren voor een tot dusver ronduit teleurstellend optreden op het EK 2012. Als oranje met twee doelpunten verschil wint van Portugal, en als de Duitsers winnen van Denemarken, dan en alleen dan gaat het Nederlands elftal door naar de kwartfinale …
Ik geloof niet zo in wonderen, maar ik laat me tegen beter weten in na de teleurstellende wedstrijden van de afgelopen week vanavond graag op plezierige wijze verrassen met goed voetbal en een ruime en overtuigende overwinning …
Aan mij zal het niet liggen, ik heb de laatste dagen regelmatig een rondje door de tuin gemaakt om de nimf van de struiksprinkhaan net als voorgaande jaren weer te kunnen fotograferen tegen de achtergrond van een grote oranje papaver. En met enig doorzetten is dat ook nu weer gelukt, daar zouden die voetballers eens een voorbeeld aan moeten nemen …
Nadat ik eind mei al een paar vuurjuffers had kunnen fotograferen, werd het afgelopen week tijd om eens op zoek te gaan naar wat andere juffersoorten. Met het oog daarop heb ik dinsdagmiddag weer eens een fotokuiertje gemaakt aan de zuidkant van het Weinterper Skar …
Nog maar nauwelijks op weg zag ik de eerste juffertjes al langs de begroeiïng aan de linkerkant van het pad zweven. Hoewel het als gevolg van de vlagerige wind niet meeviel, lukte het uiteindelijk toch om een paar portretjes te schieten van wat naar mijn idee een azuurwaterjuffer is …
Pas bij de vennetjes verderop in het gebied kreeg ik opnieuw de kans om wat juffertjes te kieken, maar eerst heb ik daar een tijdje lekker op het bankje had gezeten om mijn benen wat rust te gunnen …
Ook hier bleef de wind me parten spelen, maar deze twee foto’s van wat me een watersnuffel lijkt te zijn die nog niet op kleur is, kunnen volgens mij gezien de moeilijke omstandigheden de toets der kritiek wel doorstaan …
Ik zal binnenkort nog wel eens op herhaling moeten, want de foto’s van wat andere juffers en libellen zijn allemaal wat al te vaag gebleven.
Eerlijk gezegd had ik toch al niet zoveel meer met dit Nederlands elftal en zijn bondscoach die onder het motto “Never change a losing team” tot vervelens toe blijft vasthouden aan ‘zijn’ systeem en ‘zijn’ spelers, maar nadat ik gisteravond dat stel multimiljonairs als zoutzakken over het veld heb zien lopen, kan ik de eerste dagen geen voetballen meer zien. Ik schakel over op het vermaarde bellen blazen, bellen blazen voor beestjes. En dit is de eerste deelnemer, Siebe Strontvlieg …
Siebe heeft zich gisteren met een bel met een doorsnede van 2 mm met gemak gekwalificeerd voor de tweede ronde van het toernooi. En kijk eens wat hij nu presteert … dat moet toch minstens een bel van 3,5 mm zijn …
Laten we deze poging nog eens in de herhaling bekijken … Jawel, kijk eens aan, het is zelfs 3,6 mm en daarmee gaat Siebe Strontvlieg ruim aan de leiding, want dit is een score die vandaag niet meer zal worden overtroffen. Of om met Mart Smeets te spreken: “Dit is een bel, die gaat nooit, nooit meer uit de boeken …” 😉
Afanja's Weblog 