Langzaam maar zeker komt Jan weer boven Jan. De oren suizen al een tijdje niet meer, en heel voorzichtig komt er weer wat kracht in de benen…
Aan een fotokuiertje kom ik vandaag nog niet toe, maar met een beetje geluk zou dat morgen weer moeten lukken. Ik heb zelfs al een reisdoel, tevens fotolocatie in gedachten …
Vandaag doe ik het nog even lekker rustig aan in huis en tuin, want nu het zonnetje eindelijk weer eens volop schijnt is het afwisselend in zon en schaduw weer goed toeven in ons tuintje …
Deze foto’s van deze vrolijke kleine ratelaar -een plant die op de rode lijst staat als sterk afgenomen- heb ik enige tijd geleden gemaakt in het Weinterper Skar, waar hij nog veel voorkomt …
Gisteravond waren we te gast op een 25-jarig huwelijksfeest. Daar had ik me de afgelopen dagen terdege op voorbereid door mijn benen tot rust te manen en even geen fotokuiertjes te maken. Als gevolg daarvan kon ik me aan het begin van de avond fris en fruitig in het feestgedruis storten. Ik voelde me zelfs zo fit, dat ik op enig moment spontaan besloot om ter herinnering aan het feest wat video-opnamen te maken voor de jubilarissen, de camera lag tenslotte toch in de auto …
Maar ja, als ik daar dan eenmaal mee begin, dan is het hek natuurlijk weer van de dam. Het gevolg daarvan is dan weer dat ik me van pakweg 21:30 uur tot middernacht regelmatig in allerlei bochten heb gewrongen om wat afwisselende videoshots te kunnen maken. Voeg daarbij dat er in een volle en luidruchtige feestzaal enorm veel prikkels binnenkomen die allemaal verwerkt moeten worden, dan zal duidelijk zijn dat ik mijn portie wel weer even heb gehad …
Vandaag en morgen even geen gefladder, fotokuiertjes zitten er even niet in en ook een volle blogronde laat ik even achterwege. Maar dat is het wel weer waard, want het was een enorm gezellige avond. En mijn activiteiten leveren voor het bruidspaar t.z.t. vast wel een half uurtje aan leuke herinneringen op.
Zo, en nu ga ik eens even lekker zitten wegdommelen bij een vast weer oersaaie tijdrit in de Tour de France. 🙂
Niet eerder hebben we in het voorjaar zoveel larven van lieveheersbeestjes in de tuin gehad, ik heb er tientallen geteld. Op 7 juni liet ik hier al wat foto’s en een videootje zien van de larve van een lieveheersbeestje dat driftig op zoek was naar bladluizen …
Zodra ze zich hebben volgevreten, beginnen die larven aan een volgend stadium in hun leven. Ze zoeken een plekje om zich vast te hechten aan het oppervlak van een blad, een schutting of zelfs op het deksel van een gft-container, zoals het onderstaande exemplaar. Een paar weken zitten ze zo ineengeschrompeld vast. En dan bedoel ik ook echt vast, want de larve op de foto hieronder heeft zelfs het legen van de container overleefd …
Het uiteindelijke resultaat van deze gedaantewisseling is een kersvers lieveheersbeestje. Hert beestje hieronder komt dus voort uit de vreemde gedrochten op de eerste twee foto’s. Is het niet wonderlijk …?
Het leven van zo’n lieveheersbeestje begint meteen met hindernissen. Zodra hij zijn vleugels heeft uitgeslagen. heeft hij een probleem, die vleugels moeten namelijk vervolgens weer veilig worden onder de beschermende dekschilden. En dat valt nog lang niet mee …
Maandagmiddag heb ik de worsteling waarmee het opvouwen en opbergen van die vleugels gepaard gaat kunnen vastleggen op video. Vooral aan de rimpels en kreukels in de dekschilden is goed te zien dat het echt om een kersvers beestje gaat, want die schilden zijn nog niet uitgehard. En als het beestje ons aan de achterzijde een inkijkje geeft onder de schilden en de vleugels, dan herkennen we ineens de langwerpige gedaante van de larve …
Het was gistermiddag goed toeven op het Pieter Postma bankje op de heide in het Weinterper Skar, maar na een tijdje heb ik mezelf toch maar weer overeind gehesen. Boven het achterste deel van de hei fladderden heel wat heideblauwtjes rond, en daar wilde ik in dit matige vlinderjaar toch nog wel even wat foto’s van maken …
De vlagerige wind en de wisselende lichtomstandigheden maakten het niet echt makkelijk om ze er mooi scherp op te krijgen, maar nadat ik gisteravond heel wat onscherpe foto’s had weggegooid, bleven er toch nog wel wat aardige plaatjes over …
Nu had ik een poging willen wagen om de mannetjes en de vrouwtjes netjes uit elkaar te houden, maar daarbij liep ik al meteen bij de eerste foto vast. Omdat dit exemplaar zijn vleugels strak gesloten houdt, kan ik aan de kleur van de bovenkant van de vleugels niet zien wat het geslacht van dit vlindertje is. En aan de onderkant van de vleugels valt naar mijn idee alleen te zien dat het geen erg jong exemplaar meer is, want daar zit bijna geen kleur meer op …
Kijkend naar de bruine bovenkant van de vleugels, lijkt de tweede me een vrouwtje. De derde zou dan een al wat ouder mannetje moeten zijn en de laatste is naar mijn idee weer een vrouwtje. Maar ach, wat maakt het in feite uit. Het zijn gewoon mooie vlindertjes, die blauwtjes. En belangrijker nog: ze hebben mij weer even aangenaam bezig gehouden in de buitenlucht …
Toen ik na afloop van deze winderige fotosessie op de hei nog even zat bij te komen op de afsluitboom van één van de paden, kwam Geert van Geert Sines ook net aan om een kuiertje te maken. Eigenlijk had ik mijn oogst even aan hem moeten laten zien, want Geert weet met dergelijke determinatieproblemen over het algemeen wel raad. In plaats daarvan hebben we een tijdlang genoeglijk zitten bijpraten, en dat is ook wat waard.
Voor mijn gevoel is 2012 tot nu toe maar een matig vlinderjaar. Ik heb tot nu toe in elk geval bar weinig vlinders, juffers en libellen voor de lens van mijn camera gehad. Nu zegt dat natuurlijk nog niet alles, want ik heb intussen toch wel ingeboet aan snelheid en mobiliteit. Daardoor weet er nogal eens een vliegend of fladderend onderwerp aan mijn lens te ontsnappen, maar met uitzondering van een enkele dag heb ik voor mijn gevoel tot dusver ook minder vlinders gezien …
Bij de dobbe in het Weinterper Skar heb ik vandaag eindelijk weer eens meerdere soorten vlinders zien fladderen. Er waren in elk geval koolwitjes, dikkopjes en een paar kleine vosjes te zien. Hoe zeer ik ook mijn best deed om ze voorzichtig en stilletjes te benaderen, ze waren geen van allen bereid om even te poseren. Dat lukte gelukkig wel een paar maal met een blauwtje, maar daar fladderden dan ook duidelijk de meeste exemplaren van rond …
Aangezien de beestjes een voorkeur leken te hebben voor de polletjes dopheide rond de dobbe, ga ik er eerst maar vanuit dat het heideblauwtjes zijn. Wat de exacte naam ook is, ik vind het prachtige vlindertjes. Het stemt me dan ook tevreden dat ik ze vanmiddag van alle kanten heb mogen fotograferen …
Na zo’n fraaie score is het straks weer goed rusten … 🙂
Met 25,1 ºC op de thermometer beleven we vandaag zo waar op de valreep nog een echte zomerdag in juni, de eerste en meteen ook de laatste. Aan het eind van de ochtend ben ik naar de Merskenheide gereden, daar heb ik een tijdlang bij het vennetje rond gestruind …
Het werd tijd mijn macrolens weer eens te richten op de kleine zonnedauw, een klein vleesetend plantje. De kleine zonnedauw staat op de Nederlandse Rode Lijst van planten als algemeen voorkomend maar sterk afgenomen. Rond het vennetje bij de Merskenheide kleurt het op sommige plaatsen rood van dit bijzondere plantje …
Zonnedauw genoeg dus, nu was het alleen nog de kunst om een plantje te treffen dat een insect had weten te vangen. Hier en daar hingen de resten van deels verteerde vliegen en vlindertjes. maar dat was me nog niet fotogeniek genoeg …
Kijk, nu begint het er op te lijken. Ik moet me al sterk vergissen als deze zonnedauw niet een waterjuffer heeft weten te vangen met zijn kleverige, maar voor insecten o zo aantrekkelijke tentakels …
Jawel, hij heeft niet één, maar zelfs twee juffertjes weten te vangen. Beide juffertjes leefden nog en deden al kronkelend verwoede pogingen om zich te bevrijden van dat kleverige goedje …
Al dat geworstel was echter tevergeefs, hoe meer ze bewogen, hoe meer vooral de vleugels ten prooi vielen aan nog meer tentakels. Deze juffertjes gaan een wrede dood tegemoet, want ze zullen langzaam worden leeggezogen en verteerd door de zonnedauw …
De hele situatie deed me denken aan woensdag 18 augustus 2010. Toen stuitte ik op dezelfde plek op een zonnedauw die meerdere waterjuffers in haar kleverige tentakels gevangen hield. Eén van de juffertjes vocht voor het leven en wist die strijd uiteindelijk met een beetje hulp te winnen. Het filmpje dat ik daarvan heb gemaakt is inmiddels opgenomen in de educatieve collectie van het Natuurmuseum Brabant. Hier nogmaals dat filmpje …
Afanja's Weblog 