Vrijdag was het hier licht bewolkt en er stond een lekker windje bij een temperatuur rond de 20 graden. Omdat daarnaast mijn lijf en bovenal mijn benen goed aanvoelden, waren het prima omstandigheden om weer eens een fotokuiertje te maken bij de Merskenheide …

Terwijl ik over het zuidelijke pad wandelde, lukte het me om weer eens een paar andere vlinders te fotograferen dan de gebruikelijke witjes. Al doende wierp ik ook regelmatig even een blik op het pad voor me en hield ik ook de voet van het struikgewas links naast het pad in het oog, want het was typisch zo’n dag waarop er wellicht ergens op een zonnig plekje een adder zou kunnen liggen. Het is altijd oppassen geblazen op de Merskenheide, dat ondervond Geert vorige week nog, toen hij ineens bijna op een njirre oftewel een adder stond …

Nadat ik het zuidelijke pad achter me had gelaten, zette ik halverwege het oostelijke pad de pas er even extra in, toen ik het bankje aan het eind van dat pad in zicht kreeg. Met de blik op het bankje gericht, zag ik onder in mijn blikveld amper een halve meter voor me plotseling iets bewegen op het pad. Ik zou net mijn rechtervoet neerzetten om de volgende stap te maken, toen ik me realiseerde dat er vanuit de heide een adder van rechts naar links het pad overstak. In plaats van die voet neer te zetten, zette ik intuïtief flink af met mijn linkerbeen om over het beest heen te springen. Geloof me, als je maar genoeg adrenaline in je lijf hebt, dan kun je ook met MS in geval van nood nog een flinke sprong maken …

Een paar stappen verderop heb ik me omgedraaid om te zien waar de adder was gebleven. Blijkbaar was hij net zo zeer geschrokken als ik, want hij was doodstil half op het pad blijven liggen met zijn kop in het gras …

Omdat ik die kop vanaf de zijde waar ik stond niet kon zien, ben ik toch maar even heel voorzichtig met een boogje achter de slang langs gelopen, zodat ik nog even een paar foto’s kon maken, waaronder een close-up van de kop. Vrijwel meteen daarna verdween de adder geruisloos in de heide …

Het zal duidelijk zijn dat ik na afloop van dit avontuur nog lang en lekker in het zonnetje op het bankje in de noordoost hoek van de Merskenheide heb gezeten alvorens ik begon aan de weg terug. 🙂