De nattigheid houdt aan

Oudjaarsdag was het ’s middags tussen de buien door regelmatig even zonnig. Het roodborstje was rond het middaguur de laatste vogel die wel even op de foto wilde …

Aan het begin van de middag scheen de zon zelfs even zo uitbundig, dat de lampionnetjes prachtig werden uitgelicht tegen de donkere achtergrond van de klimop …

’s Avonds was aan de afwisseling van stilte en gedonder goed te merken wanneer het droog was en wanneer het regende. Rond de jaarwisseling was het een kwartiertje droog, zodat we even naar buiten konden om de buren een gelukkig nieuwjaar te wensen. Met de ontdekking van de BULB-stand op mijn nieuwe camera is het me daarbij voor het eerst gelukt om wat bewegingssporen van het vuurwerk op de foto te krijgen …

Toen ik na een korte nacht de lamellen open schoof, zag ik dat de vijver op Nieuwjaarsdag alweer flink buiten zijn oevers was getreden. Met intussen al ruim 30 mm regen is het nieuwe jaar meteen begonnen met de voortzetting van de nattigheid van 2023. In de loop van vandaag wordt onze historische trots het Woudagemaal opnieuw onder stoom gebracht. Ook daar worden records mee gevestigd …

De eerste vogel die ’s middags wel even op de foto wilde, was meneer Merel. Toen hij me om het hoekje hoorde komen, leek hij er zelfs even goed voor te gaan staan …

Kerstslingers in de tuin

Meestal ben ik ’s ochtends rond 8:30 uur wakker, maar vandaag heb ik bijna twee uur langer geslapen. Dat voelt nog niet direct goed, want voor het eerst sinds enige tijd heb ik momenteel weer echt elastieken benen. Dat past me niet direct vandaag, maar MS slaat nu eenmaal altijd toe als het niet gelegen komt …

Afijn, met een beetje geluk trekt het straks nog wat bij. Het maakt een fotokuier in de natuur nog wat onzeker op dit moment. Maar aangezien het droog is en ik zelfs de zon al even heb gezien, moesten we zo meteen in ieder geval maar eens een blokje om gaan. Hoe dan ook, ik laat jullie hier even achter met de kerstslingers in onze tuin. Maak er een mooie dag van …

In de Orchideeënhoeve (2)

Het weer is hier vandaag weer niks beter dan gisteren, sterker nog: behalve regen hebben we nu ook nog eens een stormachtige wind, die wordt aangejaagd door storm Pia …

Dat lijkt me voldoende reden om er ook vandaag nog maar wat kleurrijke foto’s tegenaan te gooien, die ik in maart van dit jaar heb gemaakt in de Orchideeënhoeve bij Luttelgeest …

In de Orchideeënhoeve (1)

Op een dag in maart, waarop de natte sneeuw ons om de oren waaide, hebben mijn fotomaatje en ik een ritje naar de Orchideeënhoeve bij Luttelgeest gemaakt. Buiten was het koud en nat, binnen was het gelukkig een stuk beter te harden …

Het leek me een goed plan om in deze donkere en vooral ook natte dagen voor de kerst wat kleur en fleur tevoorschijn te halen. Daar heb ik de foto’s tenslotte voor bewaard …

Smeltende sneeuw

Rond één uur ben ik afgelopen nacht nog even de tuin in gelopen om wat foto’s te maken van de verse sneeuw. Op dat moment lag er ruim anderhalve centimeter sneeuw op de lampionnetjes. Daar was vanmorgen nog maar weinig van over gebleven …

Hier en daar ligt nog wat sneeuw op de beplanting, maar het meeste is inmiddels als sneeuw voor de zon verdwenen. Mussen zoeken alweer naar zaadjes tussen sneeuwresten en herfstblaadjes. Op de hortensia zie ik behalve wat sneeuw nog een laat insect tussen de bloemblaadjes lopen. Langzaam gaan sneeuw en ijs weer over in hun gebruikelijke waterige gedaante …

Een woestenij onder glas

Stukje bij beetje zwierven mijn fotomaatje en ik door de verschillende delen van het kassencomplex van de oude Tuinbouwschool Frederiksoord. Nu eens was het donker en reikten de planten tot aan het glazen dak, dan weer bevonden we ons even in een open ruimte met meer licht en overzicht …

Eigenlijk zou een uitrusting met helm, touwen en een kapmes verplicht gesteld moeten worden bij het betreden van de kassen. Eenmaal raakte ik verstrikt in een enorme, wild woekerende bramenstruik. Een deugdelijke uitrusting had ik natuurlijk niet bij me, maar gelukkig lukte het om de uitlopers van die gemeen prikkende bramenstruik klein te krijgen met behulp van mijn trekkingstokken …

Een overdekte wildernis

Nadat Jetske zich weer bij me had gevoegd ter hoogte van de leiperenallee, vervolgden we onze weg weer samen. Al snel ontdekten we een stukje verderop langs het pad de onderstaande deur. Eens even door de ontbrekende ruitjes kijken wat daar achter verborgen zat. Even voelen aan de deur volstond om te merken, dat die niet was afgesloten …

Zodra we de deur hadden geopend, stapten we een wonderlijke overdekte wildernis binnen. Al wat ik had verwacht, dit toch niet. Geruime tijd dwaalden we van de ene kas naar de andere …

– wordt vervolgd