Waar was ik gisteren gebleven? Even terugbladeren …

Juist! Eten of gegeten worden …
En zo is het ook met waterjuffers. Vlak nadat ik er eentje had geportretteerd die een cicade te pakken had gekregen, zag ik een gewone pantserjuffer die in de kleverige tentakels van een kleine zonnedauw terecht was gekomen …

De kleine zonnedauw is een wettelijk beschermd vleesetend plantje dat op de Nederlandse Rode Lijst voor planten staat als algemeen voorkomend, maar sterk afgenomen. Gelukkig tref ik de plant op een paar van de plekjes waar ik regelmatig kom nog veelvuldig aan …

Met zijn glinsterende tentakels lokt de zonnedauw allerlei insecten. Die insecten komen vast te zitten zodra ze in aanraking komen met de kleverige stof op de tentakels van de bladeren. Vervolgens vouwt de plant zijn blad om de prooi heen dicht, waarna het blad verteringsenzymen uitscheidt. De vrijkomende voedingsstoffen worden door de plant opgenomen …

Met het gevangen houden en verteren van kleinere insecten heeft de zonnedauw geen enkel probleem. Met een vlinder of een waterjuffer die in zijn tentakels terecht komt, wil het nog wel eens anders aflopen. De pantserjuffer die hier vast kwam te zitten, bleef maar vechten voor zijn vrijheid. En ik bleef daar maar verslag van doen. Toen hij zijn voorpootjes uiteindelijk had weten los te rukken, meende ik een ijzingwekkende hulpkreet te horen … Het ging me door merg en been …

Ik weet het …, je moet je niet teveel bemoeien met de loop der dingen in de natuur, maar hier kon ik geen weerstand meer aan bieden. Ik ben nu eenmaal een softie … En dus pakte ik een stukje dood hout van de grond en hield dit onder de pootjes van de juffer. Het was gelukkig een pienter type dat meteen in het snotje had dat hij zich vast moest grijpen aan het hout. Met vereende krachten lukte het daarna om het juffertje te bevrijden uit de tentakels van de zonnedauw …

Zodra het beestje voelde dat hij weer vrij was, vloog hij op van het stukje hout waarmee ik hem los had weten te maken. Hooguit anderhalve meter verderop zag ik hem neerstrijken op een grashalm. Toen ik nog een laatste foto van hem maakte, meende ik echt een zacht “Tige tank, maat …” te horen …

Het was ondanks de dreigende lucht een bijzonder kwartiertje daar bij het vennetje van de Merskenheide. Meer tijd had ik niet nodig om de libel in de wind, de etende pantserjuffer en de gevangen pantserjuffer te fotograferen. Drie cadeautjes op een rij. Mijn dag kon niet meer stuk. 🙂