Ik heb altijd al een hekel gehad aan nijlganzen. Vooral omdat ze vrijwel zonder uitzondering luidruchtig en agressief zijn. Maar er was meer, ik wist alleen niet zo goed wat. Totdat ik onlangs dit stel aantrof in een weiland …
Plotseling wist ik het … Behalve dat ze luidruchtig en agressief zijn, gedragen ze zich net zo pedant als de Russische soldaten die ik in 1978 in ganzenpas zag paraderen bij de aflossing van de wacht bij het graf van de onbekende soldaat in Oost-Berlijn …
Ik had mijn auto nog maar nauwelijks stilgezet, of ze kwamen mijn kant al op. Zodra ik uitgestapt was, stonden ze in een lange rij achter het hek …
Vorige week zaterdag ben ik samen met Jetske weer een dagje op pad geweest in de Kop van Overijssel. We hadden afgesproken om bij goed weer het rietland in te gaan. En gelukkig was het goed weer, het werd zelfs een stralende dag. Onderweg naar het riet, maakten we eerst nog even een tussenstop op het erf bij de rietsnijder thuis. Daar is namelijk de jaarlijkse lammerij weer begonnen …
Behalve een schaap met twee lammetjes die lekker lagen te slapen, was er ook een zwart schaap met een pas geboren lammetje. Zodra één van de twee witte lammetjes wakker was, nam hij snel de benen om eens te kijken wat er bij de buren toch allemaal gebeurde. Zijn nog wat slaperige broertje of zusje had het nakijken …
Terwijl zwart en wit elkaar ontmoetten bij het hek dat hun verblijven scheidde, begon het achtergebleven witte lammetje aan zijn ontbijt. Al snel mengde het tweede lam zich ook bij het buffet. Even kijken of er nog een plekje aan de bar was. Ja hoor … bingo …
Mijn fotomaatje Jetske heeft hier een mooie fotoserie gemaakt van de kinderen bij de lammetjes.
Het is intussen alweer drie weken geleden, dat Jetske en ik samen een ritje en een fotokuiertje maakten. Het was een dag met wisselend bewolkt weer. Toen wij in de buurt van Earnewâld een eerste tussenstop maakten, trok er een bui ten noordoosten van ons langs …
Ten zuiden van de weg zat een stuk verderop een buizerd op een paaltje. Het lukte Jetske om hem daar mooi scherp op de foto te krijgen, ik was een fractie te laat. Uitgerekend op het moment dat ik er een foto van wilde maken, kwam de vogel in beweging. Het gevolg was een onscherpe foto, maar in zijn vlucht laag over het weiland kon ik nog wel een foto van hem maken. Een moment later passeerde aan de andere kant van de weg een groepje brandganzen …
Ik hoopte Jetske ergens langs de route een sprong reeën te kunnen laten zien. Lang leek dat ditmaal niet te lukken, maar gelukkig liep er op de laatste plek waar ik ze verwachtte een klein groepje rond. Het waren er maar 5 en ze stonden ver weg – niet meer dan stipjes in de verte op de foto linksonder – maar het waren reeën. Gelukkig hebben we allebei een krachtige zoomlens, zodat er vrijwel altijd wel wat van overblijft …
Korte tijd later naderden we de vogelkijkhut in de Jan Durkspolder. Op de Westersânning zette Jetske de auto even stil, zodat we wat foto’s konden maken van zon, wolken en weerspiegelingen …
Jetske was uit de auto gestapt om haar foto’s te maken. Ik maakte het mezelf makkelijk door een paar foto’s door het geopende autoraam te maken. De jacobsladders waren de moeite waard …
Nadat ik de drie paardjes achter me had gelaten, reed ik via de gebruikelijke binnenwegen huiswaarts. Ik hoopte rond dit tijdstip ergens langs de route nog een sprong reeën te kunnen spotten. Het was tenslotte zo ongeveer lunchtijd …
Ik moest er even op wachten, maar bij de laatste van de drie plekken waar ik langs deze route regelmatig reeën zie, was het geluk weer met me. Precies op het moment dat ik er passeerde, kwamen de vijf reeën die ik hier wel vaker heb gespot, voorzichtig en oplettend uit een kleine bosschage tevoorschijn. En weet je wat nog het mooist was? De scène speelde zich af aan lijzijde, zodat ik er enige tijd lekker met het zijraampje open naar kon zitten kijken …
En dan nog even dit …
Jullie hebben gisteren vast de beelden wel gezien van die enorme vulkaanuitbarsting onder de zeespiegel bij het eiland Tonga. Na die uitbarsting trok er een zware schokgolf over het aardoppervlak. Nadat hij met een snelheid van 1.000 km/u over de aarde was getrokken, werd de schokgolf gisteravond rond 20:00 uur geregistreerd door mijn weerstation. De luchtdruk daalde plotseling ruim 2 hPa, om daarna weer op te veren. Rond 2:00 uur vannacht kwam hij nogmaals langs, maar dan vanaf de andere kant van de aarde en een stuk minder duidelijk …
Zoals ik gisteren al schreef, stond er een stevige west-zuidwestelijke wind. In de kijkhut had ik daar niet veel last van gehad, omdat de wind er net voor me langs blies …
Op weg terug naar de auto liep ik het eerste stuk tussen de beschermende wilgen. Daar voelde ik ook nog weinig van de wind, Maar zodra ik het paadje achter me had gelaten, voelde ik de frisse wind door mijn broek heen blazen …
Terug bij de auto zag ik een stukje verderop drie kleine paardjes mooi op een rijtje met hun kont naar de wind gekeerd staan. Het kleinste paardje stond netjes vooraan, zodat hij theoretisch ’t minst van de wind moest voelen …
Afanja's Weblog 