In de loop der jaren heb ik al heel wat wantsen gezien in onze tuin, vrijwel altijd ging het daarbij om de groene schildwants. De eerste andere wants die ik er heb kunnen fotograferen was een Esdoornwants in 2013 …
Half juni zag ik voor het eerst een mooie, oranjekleurige wants op de knop van een korenbloem in onze tuin. Ik kende hem alleen van foto’s, maar ik herkende hem toch wel meteen als een Vuurwants. Met foto’s van een nieuwe soort voor mijn archief ben ik altijd blij … 🙂
Meer dan 8,5 mm regen is er in totaal niet gevallen dinsdag en woensdag. Maar het regende daarbij wel continue door met hele fijne druppeltjes. Gisteren was het twee keer een minuut of 5 echt droog, daar heb ik uiteraard gebruik van geprofiteerd door even een rondje door de tuin te maken …
Op een knop van één van de hosta’s trof ik deze natte vlieg aan, die een showtje opvoerde met een druppel op zijn kopje en een paar nauwelijks waarneembare druppeltjes aan zijn pootjes …
Tegen het eind van het schooljaar zijn het drukke tijden voor mijn fotomaatje, daarom besloten we onze gezamenlijke fotokuier maar eens op zaterdag te maken. We besloten te beginnen bij de Kapellepôle. In dit kleine natuurgebiedje wemelde het in deze tijd van het jaar bij eerdere bezoekjes altijd van de waterjuffers, libellen, vlinders en wat dies meer zij …
De teleurstelling was dan ook groot, toen we rond 14:00 uur na een kort, maar pittig kuiertje over de heide en door een bosschage, bij het kleine vennetje een bijna doodse stilte aantroffen. Het aantal libellen dat er rondvloog was op één hand te tellen en het aantal juffers op twee. Ook bijen en andere insecten vlogen er maar weinig rond. Eigenlijk was alleen het aantal mieren op één plekje verontrustend groot …
Meer dan een waterjuffer, een bij en een vlieg, die zijn rechter voorpoot miste, heb ik niet voor de lens gekregen. Kan het te maken hebben met het drukkend warme weer op dat moment? Of gaat het ineens zo bar slecht met het leefklimaat op de Kapellepôle?
Hoe dan ook, Jetske en ik besloten al snel om een ander en koeler plekje op te zoeken …
Het was druk in en rond de digitalis oftewel het vingerhoedskruid vorige week. Voor de één is de bloem een levensmiddelenwinkel, voor de ander is ’t een nette arbeiderswoning …
Hommels waren er zoemend op zoek naar lekkernijen. Diverse kleine spinnetjes waren er – kennelijk met voorkennis over het weer – gaan wonen …
Als regen en wind de bloemen hard heen en weer slingeren, zijn veiligheidsgordels van harte aanbevolen. Als het spinnetje op de onderstaande foto dat advies ter harte had genomen, had ’t nu misschien nog droog gezeten …
Het zijn helaas druppels die momenteel het beeld bepalen, en daar was ik persoonlijk eerlijk gezegd nog niet aan …
Toen ik vorige week wat foto’s wilde maken van de eerste uitgebloeide blauwe iris, dacht ik door de camera kijkend eerst even dat er een klein groen blaadje of iets dergelijke op de bloem lag …
Zodra ik wat dichterbij kwam, zag ik dat het de nimf van een struiksprinkhaan was. Nu hebben we die vrijwel elk jaar wel ergens op de bloemen van de blauwe iris of de gele lis, maar zó klein had ik er nog niet eerder eentje gezien …
Het beestje begon aan een verkenningstocht, die hem van ene kant van de bloem naar de andere voerde. Hij was dan wel nietig klein, maar het was wel een doorzetter, want er moest onderweg heel wat geklauterd worden …
Af en toe voorzichtig een andere achtergrond kiezend, ben ik hem blijven volgen, tot hij me uiteindelijk zijn bevallige kontje toekeerde en aan de andere kant van het bloemblad afdaalde …
Tijdens een van mijn dagelijks rondjes door de tuin richtte ik mijn camera onlangs op een paar korenbloemen bij het vogelbad op het heuveltje …
Al snel werd mijn aandacht afgeleid van de bloemen door kleine rimpelingen op het wateroppervlak van het badje achter de bloemen …
Na een paar stappen stond ik aan de andere kant van het badje, zodat ik beter kon zien wat daar gaande was. Kijkend naar de langwerpige gedaante was meteen duidelijk dat er een kniptor te water was geraakt. Hoe het mijn zijn schoolslag gesteld was, weet ik niet, maar met de rugslag wist hij zich aardig te redden …
Omdat ik het na een paar foto’s wel genoeg vond, besloot ik hem de helpende hand te bieden om op het droge te komen. Ik had hem natuurlijk simpelweg uit het water kunnen scheppen, maar ik vond dat hij er wel wat voor moest doen. Daarom pakte ik een takje van de grond en hield dat vlak naast hem in het water. Hij klampte zich er meteen daadkrachtig aan vast …
Zodra ik het takje op een van de terrastafeltjes had gelegd, liet de kever het takje los. Even bleef hij versuft liggen, maar hij was nog maar nauwelijks opgedroogd, of hij krabbelde op en ging aan de wandel als er niets was gebeurd …
Zo af en toe zie ik eens een foto van een beest of beestje bij een medeblogger voorbij komen, waarvan ik denk: ‘Die zou ik ook nog wel eens voor de lens willen hebben …’ Terwijl ik met een kopje koffie naar buiten liep, zag ik woensdagochtend ineens een voorbeeld van zo’n beestje op het terras …
Hoewel ik er nog nooit eentje in het echt had zien, herkende ik hem meteen als een meikever. Nu weet ik natuurlijk niet hoe een meikever zich normaal gesproken gedraagt, maar deze maakte een wat versufte indruk en zag er niet echt fit uit. En dat was ook niet vreemd zag ik, toen ik hem vanaf de andere kant bekeek. Het beestje leek een soort van bokshandschoen om één van zijn linkerpoten te hebben …
Desondanks zag ik dat hij na een minuut of vijf in beweging kwam en in een bedaard tempo over het terras begon te lopen. Gerustgesteld liep ik even later naar binnen om een vers bakje koffie te halen. Dat had ik beter niet kunnen doen. Toen ik terugkwam, was de kever gevolgen …