Zo lang mijn onwillige onderdanen me nog geen fotokuiertjes in de natuur toestaan, probeer ik dagelijks een paar maal een rondje door ons tuintje te maken. De onderwerpen liggen er over het algemeen niet voor het opscheppen, maar soms kom ik er wel eens een niet alledaagse gast tegen. Zo kreeg ik vorige week welgeteld één kansje om deze houtpantserjuffer op de gevoelige plaat vast te leggen. Nadat ik had afgedrukt, verdween hij over de klimop naar de buren …
Onderweg naar het prieeltje op de oever van de Leijen bij Doktersheide, heb ik maandagmiddag eerst een tijdje bij de vaart gezeten om wat roodoogjuffers te fotograferen …
Nadat ik een paar portretjes had geschoten, zag ik een koppeltje roodoogjuffers neerstrijken op de knop van een gele plomp …
Het vrouwtje klampte zich amechtig aan de knop vast, terwijl ze steeds verder door haar partner naar beneden werd geduwd …
Vastberaden duwde hij het vrouwtje volledig onder water, hij wilde blijkbaar zelf ook wel even op die knop zitten …
Dat viel echter nog lang niet mee, want hij werd nu op zijn beurt door het vrouwtje steeds verder naar beneden getrokken, zo leek het …
Of zou het zo zijn, dat hij ook graag even wilde zwemmen om wat verkoeling te vinden, het was tenslotte ruim 25 ºC …
Hoe dan ook, ze verdwenen samen onder water …
Op dat moment werd ik even afgeleid door een vogeltje, dat vlak langs me heen scheerde.
Toen ik mijn blik weer op het blad en de knop van de gele plomp richtte, waren de juffertjes verdwenen …
Het is weer hollen of stilstaan met het weer momenteel. De afgelopen drie dagen bleef de maximumtemperatuur hier steken bij respectievelijk ruim 13, 14 en 16 graden. Vandaag steeg het kwik ineens tot ruim 25 ºC. Dat was mij meteen weer warm genoeg. Aan het begin van de middag heb ik even een kijkje in het Weinterper Skar genomen, maar daar was het me toch echt wat te warm, te meer daar het bankje bij de dobbe vol in de zon stond. Ik heb er natuurlijk wel wat foto’s gemaakt, maar die bewaar ik eerst nog even …
Om wat verkoeling te vinden, ben ik bij It Skar vandaan naar de Leijen gereden. Nog voordat ik bij Doktersheide het paadje dat naar het prieeltje leidt had betreden, zag ik een eerste onderwerp op een pompeblêd zitten …
Er vlogen talrijke roodoogjuffers rond, en enkele daarvan waren wel bereid om even te poseren …
Zijn ze niet prachtig met die vurig rode ogen …!?
Morgen nog wat roodoogjuffers. Dan zal in een huiveringwekkende scène te zien zijn, dat zelfs de juffertjes blijkbaar wel erg heet waren …
Ik had er de laatste weken al enige keren tevergeefs naar uitgekeken …
Toen ik gisteren aan het begin van de middag even een rondje door de tuin maakte, zag ik een juffertje boven de vijver zweven …
Korte tijd later streek de eerste vuurjuffer, die ik dit jaar in ons tuintje heb gesignaleerd, neer op een van de frisgroene bladeren van de druif …
Terwijl de temperaturen in dit eerste weekend van mei in ons land zo ver oplopen, dat we ons met 26 tot 29 graden opnieuw even het warmste land van Europa mogen noemen, zitten wij een weekendje met kinderen en kleinkinderen op de Drentse hei….
Pepijn deed zich zaterdagochtend op het terras met veel plezier al vroeg tegoed aan een stuk ontbijtkoek. Tijmen en ik gingen op verzoek van Tijmen ons landgoed voor een weekendje op, allebei gewapend met camera …
Al babbelend liep Tijmen van bloem naar bloem, hij had de grootste pret en toonde na afloop zijn foto’s trots aan beppe en zijn ouders. We hebben afgesproken dat Tijmen bij de volgende logeerpartij zijn camera meeneemt, en dat hij en ik dan samen naar het bos gaan om te fotograferen …
De eerste libel – een smaragdlibel, zo werd mij later verteld – kreeg ik al op 18 april voor de camera. De waterjuffers lieten nog even op zich wachten, maar intussen heb ik ook daar een aantal van kunnen portretteren. Het onderstaande drietal heb ik dinsdagmiddag binnen 10 minuten kunnen kieken in het Weinterper Skar …
Het eerste exemplaar zat net aan de maaltijd, toen ik hem zag zitten. Hij was zo bereidwillig om even te tonen wat er op het menu stond, maar omdat zijn prooi wat onscherp in beeld kwam, kan ik er niet meer van maken dan dat het een vlieg was. Nou ja, als hij maar smaakte …
Enkele meters verderop zweefde de onderstaande kleurrijke gast rond te midden van een groot aantal soortgenoten …
Ik zal het wel nooit leren om ze allemaal van elkaar te onderscheiden en op de juiste wijze te benoemen, ik vind de foto’s belangrijker …
Toch meen ik in alle bescheidenheid heel voorzichtig te mogen opmerken dat de laatste van het trio een watersnuffel is …
Maar schroom niet om te corrigeren of aan te vullen. 🙂
Eigenlijk was ik vanmiddag op pad gegaan om oranjetipjes te fotograferen, maar dat viel tegen. Op een veldje in het Weinterper Skar waar voorgaande jaren volop pinksterbloemen bloeiden, en waar dus ook regelmatig oranjetipjes ronddartelden, was nu geen pinksterbloem te zien. Desondanks heb ik er een oranjetipje op de gevoelige plaat vast kunnen leggen. Het is geen superplaat geworden, maar vooruit, het is mijn eerste oranjetipje van het jaar, en dus verdient hij hier een plekje …
Nadat ik nog een paar vruchteloze pogingen had ondernomen om een witje op de foto te krijgen, ben ik naar de dobbe gescharreld. Daar heb ik op mijn zo geliefde bankje eerst mijn benen weer even wat tot rust laten komen. En dat was geen straf met dit uitzicht, want het is prachtig om te zien hoe het groen aan de overkant tevoorschijn springt …
Terwijl ik zo wat zat te genieten van de wereld om me heen, zag ik ineens een libel voorbij zweven, de eerste van het jaar! Joepie! Die vreugdevolle aanblik zette me er toe aan om even wat langs de oever van de dobbe te scharrelen. En niet voor niets …
Na enig zoeken zag ik aan de oostkant van de dobbe een libel aan een lange grashalm hangen. De tere vleugels zaten nog aan elkaar vastgekleefd. Zo te zien was hij pas uitgeslopen en hing hij nu lekker in het zonnetje te drogen …
Omdat het beestje boven het water hing op een plekje waar ik maar met moeite mijn evenwicht wist te bewaren ten einde droog te blijven, zijn niet alle foto’s gelukt, maar over deze drie ben ik absoluut tevreden …
Vanmorgen schreef ik in een reactie op Ada’s weblog nog, dat ik me verheugde op het vooruitzicht dat we hier binnenkort de libellen en juffers ook weer kunnen zien vliegen. Maar dat ik ze al zo snel zou zien vliegen, dat had ik toen niet kunnen vermoeden. 🙂
Afanja's Weblog 