Roodoogjuffer op gele plomp

Nadat we in de vogelkijkhut hadden genoten van de show van ‘De lepelaar met zijn mooie vangst’, stelde ik Jetske voor om nog even een stukje in westelijke richting over het schelpenpad ‘de Geau’ te lopen. Een lange kuier zouden mijn onderdanen me niet toestaan, maar het leek me wel goed om nog even de benen te strekken …

Dat bleek al snel weer een goede keuze te zijn. Omdat ik het dichtst naast de vaart liep, had ik tussen het rietkraagje door af en toe goed zicht op het wateroppervlak. Zo viel mijn oog op zeker moment op een waterjuffertje op een blad van de gele plomp, een Pompeblêd zoals we dat hier noemen …

Dichterbij komend en inzoomend met de camera, zag ik dat het een roodoogjuffer was. Ik laat even in het midden of het een Kleine roodoogjuffer was of een Grote roodoogjuffer, daarvoor zijn de verschillen voor mij te gering. Ik vond het in ieder geval weer een mooie vondst …

Zowel Jetske als Aafje spreken op gezette tijden hun zorg uit wanneer ze mij ergens aan de waterkant zien rondscharrelen of wanneer ik balancerend een of andere hindernis neem. Maar Jetske kan er bepakt en bezakt met haar drie camera’s ook wat van …

Een roodoogjuffer in close-up

Nadat ik me een tijdje naar volle tevredenheid had vermaakt met de rietzanger, vervolgde ik mijn weg richting auto. Onderweg wisten een azuurjuffer en een distelvlinder aan mijn camera te ontsnappen …









Met een roodoogjuffer had ik even later meer geluk. De eerste foto’s gingen de mist in, omdat het rietblad waar het beestje op zat nogal heen en weer werd gewiegd door de wind. Bij de bovenstaande foto begon het er op te lijken, maar pas met de foto hieronder was ik echt tevreden. Dat maakte me echter ook wat overmoedig, waardoor het juffertje er geschrokken vandoor ging …









Ik zag nog net dat ze op een pompeblêd in de vaart neerstreek, te ver buiten bereik om nog eens een macro-opname te kunnen maken, maar goed genoeg om met de zoomlens nog even een plaatje ten afscheid te kunnen maken …








2013 in beeld: juni

Met een maximumtemperatuur van amper 12 graden op de eerste dag van de maand begon juni net als de voorgaande maanden koud en bewolkt. Dat kwam ons niet echt goed uit tijdens ons familieweekendje in Drenthe, maar we hebben ons ons weekend er niet door laten bederven. Op de zaterdag hebben we ons in museumdorp Orvelte onder andere prima vermaakt in de behaaglijk warmte bij de glasblazer. Tijmen (die trouwens vandaag jarig is, van harte gefeliciteerd kerel!) vond het zoals op de eerste foto te zien is pure magie. Gelukkig bracht de zondag beter weer, zodat de beide mannen ’s ochtends in alle vroegte al bloemen konden plukken voor mama en beppe. Pepijn maakte dit weekend kennis met koeien, een tractor en andere zaken uit het boerenleven. Voor alle duidelijkheid: de onderstaande foto’s kunnen worden vergroot door erop te klikken …





Hoewel juni in onze contreien ook de rest van de maand een halve graad te koud bleef, kwam de natuur toch langzaam maar zeker weer tot leven. Het Weinterper Skar kleurde lange tijd roze door een fraaie deken van echte koekoeksbloemen …





Half juni kreeg ik voor het eerst dit jaar de kans om een foto te maken van een grutto – de Kening fan’e Greide – die in klassieke pose op een dampaal stond om de omgeving in ogenschouw te nemen …





Ook de macrolens kwam er weer meer en meer aan te pas om foto’s te kunnen maken van allerlei klein grut, zoals de onderstaande roodoogjuffer, die ik in De Deelen kon kieken …





Het voordeel van het veelal kille en natte weer in juni was, dat bloemen aanzienlijk langer dan normaal in bloei leken te staan. In het Weinterper Skar was dat onder andere het geval met de ratelaar …




’t Juffertje met de rode ogen

Gistermiddag heb ik voor het eerst sinds geruime tijd weer eens een fotokuiertje gemaakt in De Deelen. Vooral op het eerste deel van de wandeling viel er zowel aan de waterkant als bij het struikgewas aan de andere kant van het pad genoeg klein spul te zien …





De vlagerige wind maakte het ook gisteren echter weer niet makkelijk om mooie strakke macrofoto’s te maken. Van het juffertje met de rode ogen, dat aan het eind van het eerste pad op een blad van de gele lis zat, heb ik wel een paar aardige foto’s kunnen maken …





Kijkend naar de rode ogen moet het hier wel gaan om een roodoogjuffer. Waarschijnlijk gaat het om een grote roodoogjuffer, maar om daar uitsluitsel over te kunnen geven, had ik ook nog een scherpe foto van de zijkant van het achterlijf moeten hebben. Als gevolg van de eerder genoemde wind, missen die foto’s echter helaas alle scherpte. Nou ja, het beestje is er niet minder mooi om …




Roodoogjuffers

Het is weer hollen of stilstaan met het weer momenteel. De afgelopen drie dagen bleef de maximumtemperatuur hier steken bij respectievelijk ruim 13, 14 en 16 graden. Vandaag steeg het kwik ineens tot ruim 25 ºC. Dat was mij meteen weer warm genoeg. Aan het begin van de middag heb ik even een kijkje in het Weinterper Skar genomen, maar daar was het me toch echt wat te warm, te meer daar het bankje bij de dobbe vol in de zon stond. Ik heb er natuurlijk wel wat foto’s gemaakt, maar die bewaar ik eerst nog even …

Om wat verkoeling te vinden, ben ik bij It Skar vandaan naar de Leijen gereden. Nog voordat ik bij Doktersheide het paadje dat naar het prieeltje leidt had betreden, zag ik een eerste onderwerp op een pompeblêd zitten …

Er vlogen talrijke roodoogjuffers rond, en enkele daarvan waren wel bereid om even te poseren …

Zijn ze niet prachtig met die vurig rode ogen …!?
Morgen nog wat roodoogjuffers. Dan zal in een huiveringwekkende scène te zien zijn, dat zelfs de juffertjes blijkbaar wel erg heet waren …