Wippende wespen

Vandaag gooi ik er nog eens wat foto- en videowerk uit de tuin tegenaan. Dinsdag stuitte ik tijdens een rondgang door de tuin rond het middaguur op een paar niet alledaagse wespen. Obsidentify kwam met verschillende namen op de proppen: graafwesp ‘Gorytes laticinctus’ (3x), Franse veldwesp (2x) en ‘Middelste wesp’ (1x). Daar werd ik niet veel wijzer van, dus ik laat de naam hier maar even in het midden. Maar wie de naam weet, mag het natuurlijk zeggen …

Op een blaadje dat op de regenton lag, werkten ze hard aan hun nageslacht. Ze gingen zozeer in hun voortplantingsdrift op, dat ze na enige tijd van de plant kukelden, waarna ze doorgingen op de regenton zelf …

Behalve de bovenstaande foto’s heb ik ook nog wat videoshots gemaakt. Die opnamen heb ik intussen aaneengeregen tot een 4 minuten durend filmpje …

Libellen bij it Alddjip

Nadat we eerder onderweg al een wat wonderlijk ooievaarsnest hadden gefotografeerd, maakten Jetske en ik tijdens onze fietstocht half juni pas bij de Lippenhuisterbrug over het Alddjip (Google Maps) de eerste echte tussenstop …

Nadat we een boterham hadden gegeten, zochten we allebei een plekje op de oever van het kleine riviertje. Erg veel waterjuffers en libellen lieten zich niet zien, maar ik wist toch een grote roodoogjuffer en een een viervlek in beeld te vangen …

Toen er even later twee hondeneigenaren aan kwamen, waarvan er eentje zijn hond het water in stuurde om een stok te apporteren, was het gedaan met de rust aan het stroompje …

Ten afscheid nog een libel, waarvan Obsidentify zegt dat het gevlekte witsnuitlibel is. En wie ben ik om dat dan tegen te spreken …

Visdiefje op jacht

Halverwege een ritje naar de Veenhoop en terug heb ik de iLark even in de schaduw gezet bij het Noordergemaal (Google Maps). Bij een eerdere rit had hij in de zon gestaan, waarna de batterij-indicator op het dashboard op slechts één streepje bleef staan, toen ik hem opnieuw startte. Nadat ik een paar minuten onderweg was, kwam de juiste stand wel terug, maar het duidt wel op een vorm van temperatuurgevoeligheid zoals ik die zelf ook heb, lijkt me …

Zelf ging ik aan de andere kant van de weg bij de picknicktafel zitten. Het was in de week voordat de echte hitte hier losbarstte. De wind zat op dat moment nog in noordoosthoek, een verkoelend briesje zorgde ervoor dat het in de zon en aan het water goed toeven was …

Na enige tijd werd mijn aandacht getrokken door een visdiefje dat naarstig op jacht was naar een lekker visje. Omdat de beloning uitbleef, droop hij op zeker moment af om op zoek te gaan naar een beter visstekje …

Langs de Bonnebuskepetten

We blijven nog even aan de waterkant. Bij de Bonnebuskepetten tussen Smalle Ee en de Veenhoop ben ik de afgelopen jaren nooit verder gekomen dan het maken van wat foto’s vanaf de noordkant aan de Bûtendiken. Vorige week ben ik over het 700 meter lange schelpenpaadje in de lengterichting langs het meest oostelijke petgat gereden (Google Maps). Door de dichte oeverbegroeiing heb je er maar op een paar plekken zicht op het petgat …

Bij een van de weinige open plekken halverwege het schelpenpaadje heb ik even een tussenstop gemaakt. Dat werd kennelijk nogal als storend ervaren door de familie grauwe gans. Pa en ma gans stuurden de laatste twee jongen die nog over waren snel onder de oeverbegroeiing aan de andere kant. Pa wachtte vervolgens zoals het hoort in de achterhoede tot het hele spul veilig was. Ik bleef in alle rust achter met de waterlelies en de gele plompen …

Moeders trots

Tijdens een van mijn tochtjes door de omgeving zag ik onlangs een trotse zwanenmoeder met haar kroost in linie door een vaart zwemmen. Op zo’n moment is het met de iLark dan toch net een stukje makkelijker om op tijd te stoppen voor een kleine fotosessie dan met de auto …

Natuurinfotafel broekbos Drachten

In het kader van de klimaatverandering zijn er in verschillende Drachtster woonwijken de afgelopen jaren nieuwe vijvers gegraven om extra waterberging te realiseren. Daarnaast hebben veel oudere vijvers met het oog op de biodiversiteit een opknapbeurt gekregen door de oevers geleidelijker te laten aflopen. Aan de westelijke rand van onze woonwijk De Drait is nu een nieuw wapen in de strijd gebracht …

Sinds eind 2019 is er tussen de wijken De Drait en De Trisken een broekbos in ontwikkeling (Google Maps). Het broekbos is een van nature lager gelegen nat gebied. De achterliggende gedachte is dat het broekbos regenwater kan opvangen en vasthouden. De natuur krijgt daarbij alle ruimte, zonder actief beheer door de gemeente. De samenstelling en het aanzicht van het bos zal daardoor continu veranderen …

Bij het broekbos is een natuurinfotafel geplaatst, waarop aandacht wordt geschonken aan verschillende onderwerpen over natuur, waterbeheer, klimaatverandering. Centraal staat de ontwikkeling van het broekbos met de verschillende stadia die het broekbos kan doorlopen. Er worden ook voorbeelden gegeven hoe je zelf mee kan helpen om de veranderingen van het klimaat het hoofd te bieden. Middels een QR-code kan er veel interessante informatie op een website worden bekeken: Broekbos Drachten

Wat jullie ervan vinden, weet ik niet, maar ik vind het mooi!

Een kleine zielepoot

De laatste tijd zagen we weer regelmatig een merel met een snavel vol voedsel in de tuin. Soms werd er hier in de border wat gevonden, maar vaker zag ik een merel een tussenlanding maken op de deur van de schutting achter in de tuin. Waar ze vervolgens naar toe gingen, was lang onduidelijk, maar ik had er wel zo mijn gedachten over …

Afgelopen weekend werd ik bevestigd in het idee dat ze via een omweg ongezien naar de klimop naast de vijver vlogen. Van achter de pergola zochten ze zich daarna door de klimop lopend een weg naar het nestje. Zondagavond zag ik dat er achter de vijver een jonge merel werd bijgevoerd door een van de ouders. Maandagochtend ontdekte ik een tweede jonge merel, die zat weggedoken tussen een emmer en een grote bloempot achter de fietsberging …

Ik vond dat hij er niet lekker bij zat, maar ik besloot hem een tijdje te observeren en af en toe een foto te maken. Op een bepaald moment zag ik hem moeizaam naar een ander plekje gaan. Lopen was het niet te noemen, want hij kukelde bij vrijwel elk stapje om. Hij leek een gebroken of ontstoken pootje te hebben. Omdat ik al die tijd geen van de ouders had gezien, besloot ik de Fûgelhelling (de Wildopvang voor Noord-Nederland) te bellen. Na mijn omschrijving van de situatie mochten we het diertje wel bij hen brengen. Zo gezegd, zo gedaan. Hopelijk kunnen ze het beestje helpen toch nog een mooie grote merel te worden …