De salamanders zijn er weer

Met het uitzonderlijk warme weer in het vooruitzicht had ik me erop verheugd vandaag voor het eerst dit jaar een ritje naar de bossen van Olterterp te maken op de iLark. Het mocht echter niet zo zijn. Toen ik gisteravond de accu oplaadde, bleef dat zonder resultaat. Of het aan de lader ligt of aan de accu, weet ik niet, volgende week maar even naar de dealer …

Ik heb mijn dag er echter niet door laten bederven. Omdat ik een kuier naar een van de vogelkijkhutten in de buurt niet zo zag zitten, besloot ik eens een tijdje lekker bij de vijver op de het terras te gaan zitten. Het was er goed uit te houden bij een maximumtemperatuur van 23,1°C en ik hoefde me niet te vervelen …

Afgelopen week lieten de salamanders zich voor het eerst dit jaar weer zien in de vijver. Ik heb de teleurstelling van het gemiste ritje vandaag weggewerkt met het fotograferen van de salamanders …

Tortelende torteltjes

Vorige week had ik een paar dansende houtduiven voor de camera. Toen ik gisteren tussen de buien door even de tuin inliep, zaten er een paar tortelduifjes op het dak te tortelen …

Ik was er net even goed voor gaan staan, toen ik me plotseling betrapt voelde. Even keek één van de duifjes me strak aan, maar gelukkig ging hij al snel weer helemaal op in het minnespel. Nadat er enige tijd was geknuffeld, namen ze enige afstand van elkaar om zichzelf eens een goeie poetsbeurt te geven …

Terug via de ijsvogels

Nadat Jetske en ik de kans hadden gehad om een aantal grutto’s van dichtbij in beeld te brengen, was dat deel van de dag geslaagd. We waren het er al snel over eens om met een kleine omweg terug te rijden via de ijsvogels …

Omdat Jetske aan het eind van de middag nog wat gepland had, stelde ik ter plekke voor dat we tot 15:00 uur zouden wachten op het verschijnen van een ijsvogel. Precies om 14:58 uur landde meneer ijsvogel op een van de takken bij het nest. Nadat hij daar een klein minuutje had gezeten, vloog hij naar een hek wat verderop aan de waterkant …

Met een tevreden gevoel reden we korte tijd later huiswaarts.

Tussen de grutto’s

We hadden onze broodjes al gegeten en we zaten er net over te praten om maar eens een stukje verderop te gaan kijken, toen de grutto’s plotseling in beweging kwamen. In kleine groepjes vlogen ze op uit het plasdrasland om zich te verspreiden over het omliggende land …

Niet ver bij ons vandaan zette een grutto aan de rechterkant van de weg de landing in, ik was net op tijd om de scène in beeld te vangen …

Helemaal opgaand in hun foerageergedrag, kwamen enkele grutto’s aan de andere kant van de weg stapje voor stapje mooier binnen het bereik van onze camera’s …

Het was mooi om te zien hoe verschillende koppeltjes samen op weg waren. Het zal niet lang meer duren, voordat de grutto’s zich verder over het gebied verspreiden en eieren gaan leggen …

Wolken boven de Mieden

Er hing een zwaar, donker wolkendek boven Fryslân toen Jetske en ik vrijdagochtend bij de Surhuizumermieden aankwamen. Maar het was droog, en dat bleef het gelukkig ook …

De grutto’s zaten net als een week eerder nog ver weg in het plasdrasland. Zodra de zon door het wolkendek brak, heb ik mijn zoomlens eens in stelling gebracht …

Niet veel later vloog er een grote groep kieviten op. Een tijdlang vlogen ze op sierlijke wijze onder de donkere wolken heen en weer…

En ineens kwamen ook de grutto’s tot leven. In kleine groepjes vlogen ze op om luidruchtig roepend ergens rondom ons een plekje in het weiland te zoeken …

– Morgen meer grutto’s

Dansende duiven op ’t dak

Toen ik woensdagochtend weer eens even met de camera in de tuin rondscharrelde, werd ik verrast door een paar houtduiven die het voorjaar in de kop leken te hebben …

Rennend, fladderend en duikelend vlogen ze over de nok van het dak achter elkaar aan. Vanwege het grijze weer van dat moment was ik niet echt tevreden over de foto’s, daarom heb ik er wat mee zitten spelen …

De laatste vette wormen

Afgelopen weekend hebben de jonge merels hun nestje in de pergola boven de vijver verlaten. Omdat ik toevallig de goeie kant op keek, zag ik het eerste jong zaterdagmiddag naar beneden fladderen. Uiteraard ben ik meteen met de camera in de hand op zoek gegaan. Het jong had kennelijk een goed verstopplekje gevonden, want hoewel ik hem wel hoorde, heb ik hem niet meer gezien ..

Toen ik zondag weer even bij het nestje keek, waren alle vogeltjes gevlogen. Wel heb ik pa en ma nog een paar keer met een snavel vol vette wormen onze tuin of die van buurvrouw Hulst in zien vliegen. Zij wisten de jonkies gelukkig nog wel te vinden …

Toen ik maandag tegen de avondschemering nog even de tuin in liep, hoorde ik de merels in en rond de hulst minutenlang alarm slaan. Meneer merel zag ik in een struik zitten tetteren, mevrouw leek in de hulstboom te zitten. Waarschijnlijk zwierf er een kat rond, maar die bleef dan verborgen achter de schutting van de buurvrouw. Na een minuut of zes keerde de rust weer …

– Tot zover eerst de merels. Hopelijk komt er ook dit jaar weer een tweede nestje in de pergola.