2 x 33 = 46(?)

Van het Weerribbenriet worden bosjes met een omtrek van 46 cm gemaakt. Willy vroeg zich in april af waar dat getal 46 vandaan komt. Daar wist ik op dat moment het antwoord niet op te geven, en de beide rietsnijders in Jetskes’ familie wisten het evenmin. Daarom ging Klaas-Jan te rade bij zijn leermeester, opa Lok …

Klaas-Jan werd als klein kind al door zijn opa meegenomen naar het rietland, en daar komt zijn liefde voor dit werk dan ook vandaan. Opa Lok vertelde dat de maat van een bosje riet in de Weerribben sinds ongeveer 70 jaar 46 cm is, daarvoor was het 33 cm …

In de regionale rietvereniging is rond 1950 afgesproken om van bosjes van 33 cm over te stappen naar bosjes van 46 cm. “Twee bosjes van 33 cm zijn samen 46 cm,” aldus opa Lok. Dat betekende om te beginnen tijdwinst voor de rietsnijder, want hij hoefde vanaf dat moment maar de helft van het aantal bosjes te maken. Omdat het riet toen nog met twijg gebonden werd, betekende het ook dat er minder twijg nodig was …

Om te controleren of deze redenering van opa Lok klopt, besloot Klaas-Jan om twee bosjes van 33 cm te maken. Dat viel nog niet mee wanneer je gewend bent om op gevoel altijd bosjes van 46 cm te maken, maar uit eindelijk lukte het. Nadat Klaas-Jan die bosjes vervolgens uiteen had getrokken, maakte hij van die twee bosjes weer één bos. Bij meting bleek de nieuwe bos net wat te dik te zijn: ruim 47 cm. Omdat zowel de centimeter als de rietstengel in die 70 jaar geëvolueerd kunnen zijn, ben ik geneigd om de som en de redenering goed te rekenen … 😉

In de onderstaande video laat Klaas-Jan nog even zien hoe hij van die twee bosjes één net wat te dikke bos maakt. Tot slot wist hij zijn opa te verleiden om ‘voor de film’ nog eenmaal een bosje riet te maken. Ook dat viel nog niet mee, want na verloop van jaren vloeit de ervaring toch langzaam weg. En het werken met zo’n moderne bindmachine was opa Lok al helemaal vreemd. “Maar om die rietstengels in je hand te hebben, dat blijft een mooi gevoel,” aldus opa Lok …

Ter aanvulling: in de bovenstaande video lijkt het alsof opa Lok alleen een snoepje aan zijn achterkleinzoon geeft. Maar ik kan getuigen dat zijn achterkleindochter haar lekkers al eerder had gekregen.

Met dank aan Klaas-Jan & Gerjanne voor de gastvrijheid en aan opa Lok voor het mooie verhaal.

’t Riedeltje van de Rietzanger

Sinds enige tijd zit er regelmatig een vogeltje luidkeels te zingen in een struikje vlak bij de plaats waar ik mijn auto parkeer wanneer ik naar de vogelkijkhut in de Jan Durkspolder ga. Een week of twee geleden ben ik hem maar eens op gaan zoeken. Afgaand op zijn uiterlijk en zijn zang, denk ik dat het een rietzanger is, die vanuit dit struikje zijn territorium overziet en bewaakt …

Tijdens de fotokuier die ik vorige week woensdag in de Jan Durkspolder maakte met mijn fotomaatje Jetske, zat hij ook weer op zijn plekje. Jetske was ook erg enthousiast over deze kleine zanger, zo valt vandaag op haar weblog te lezen in het logje “Rietzanger zing het hoogste lied” …

Hoewel de wind het met zijn vrijwel altijd storende windgeruis en ferm heen en weer zwaaiende takjes en twijgjes niet echt gemakkelijk maakte, heb ik vanwege het fraaie lied van deze zanger toch maar even een filmpje gemaakt. Let er ook even op hoe hij zonder noemenswaardige onderbreking tussendoor even een smakelijk vliegje vangt …

Een filmische zwerftocht

Nog eenmaal neem ik jullie dit jaar mee de Ecokathedraal in. Wat ik nog niet verteld had, maar wat wel waar is, is dat ik november niet 1 maar wel 2 keer naar de Ecokathedraal ben geweest. De eerste keer heb ik het overgrote deel van de foto’s gemaakt die ik hier de laatste weken heb getoond. Omdat ik toen de echte herfstkleuren nog miste, ben ik twee weken later nog een keer afgereisd naar Mildam …

de eerste sneeuw

Behalve dat ik toen nog wat herfstfoto’s heb gemaakt, heb ik me die dag vooral gestort op het maken van video-opnamen. De onderstaande video toont op filmische wijze mijn zwerftocht door de Ecokathedraal. En dat leek me nou net iets voor deze donkere en kille zondag, waarop de eerste sneeuw van deze winter sneller wegsmelt dan ze is gevallen …

In de wolken (7)

Tijd om het raadsel rond de videobewerkingen van de voorgaande dagen uit de doeken te doen …

Vorig jaar kreeg ik op mijn verjaardag een mini statiefje met houder voor mijn iPhone. Daarmee heb ik op 16 oktober van dat jaar een timelapse opname gemaakt bij de petgaten bij De Veenhoop. Dat resulteerde in het onderstaande filmpje, dat uiteindelijk de basis zou vormen voor de bewerkingen, die ik hier maandag en woensdag heb getoond …

Die bewerkingen zijn spelenderwijs ontstaan met de iPad op schoot m.b.v. de app ‘Living Planet’ voor IOS en Android. Met dit appje kun je landschapjes op foto of video omtoveren tot mini planeetjes. Als je een video als uitgangspunt neemt, dan blijft beweging zichtbaar in je bewerking, zodat er dan als het ware sprake is van een kleine ‘Levende Planeet’ …

171012-2030xx

Van serieuze videobewerking kunnen we hier nauwelijks spreken en je hebt er geen werk van. Het is in feite een kwestie van ‘spielerei’, waarbij de app na enkele vingerbewegingen het werk voor je doet. Een kind kan de was doen, maar de keuze van de juiste foto of video is van groot belang voor het resultaat. Hieronder nog twee voorbeelden van een bewerking met Living Planet.

1. Een zonnige timelapse opname bij het zuidelijke ven in het Weinterper Skar leverde na enig spelen met ‘Living Planet’ de korte video ‘Planeet Skar’ op …

(voor de originele opname KLIK HIER)

2. Wat experimenteren met een timelapse opname van een dag waarop er donkere wolken over het Weinterper Skar dreven, resulteerde in dit dreigende filmpje, getiteld ‘Donkere wolken’ …

(voor de originele opname KLIK HIER)

In de wolken (7b)

Ik weet het … maandag schreef ik hier dat ik vandaag de originele opname van de toen getoonde videobewerking zou laten zien. Maar helaas, ik heb me bedacht … Op de originele opname zullen jullie nog even een paar dagen moeten wachten. Eerst wil ik jullie nog even een andere bewerking van dezelfde opname laten zien. Het is een soort bewegend zoekplaatje dat al een aardig tipje van de sluier kan oplichten …


Tot vrijdag! 🙂

In de wolken (7a)

Het herfstweer van de laatste tijd biedt alle gelegenheid om af en toe eens wat te experimenteren met foto’s of video-opnamen. Toen ik vorige week wat zat te spelen met een timelapse opname die ik vorig jaar oktober heb gemaakt bij De Veenhoop, was dit het verrassende resultaat …

Woensdag de originele opname …?

In de wolken (6)

Ook tijdens het laatste deel van de middag bleven de donkere wolken maar komen. Aan de noordkant dreef zelfs een wolkenpartij met een duidelijke mammatusstructuren voorbij. Machtig!

170916-1629x

In de onderstaande video, die ik zaterdag 16 september van 16:00 – 17:30 uur heb gemaakt, laten we de blik in drie delen geleidelijk van noord naar zuid over de horizon gaan; eerst vanaf de steiger, later vanaf het dakterras.

En dan nog even dit …
In het eerste filmische deel van de video komt er aan de linkerkant ter hoogte van het struikje om 16:04 uur iets tevoorschijn. Om 16:10 uur verdwijnt het rechtsonder weer uit beeld. Wat kan dat geweest zijn …?

– wordt vervolgd –