In het Weinterper Skar maakte een spinnetje onlangs een kuier op een zacht in de wind wuivende boterbloem …
Zodra hij zijn ronde had voltooid, stapte hij over naar een volgende, ook zacht heen en weer wiegende boterbloem …
En zo kon hij nog heel lang doorgaan …
Oftewel, lepelaars in de Jan Durkspolder …
Half mei zag ik er nog maar een enkele lepelaar rond stappen, maar vorige week had de volledige kolonie zich intussen aan de westkant recht tegenover de grote vogelkijkhut gevestigd …
Ook een stuk verderop zag ik nog wat lepelaars in de bomen zitten. Al met al zijn het er ca. 50, schat ik. Daarmee is de kolonie naar mijn idee aardig gegroeid. En de vogels zijn in ieder geval beter zichtbaar dan toen ze helemaal aan de zuidwestelijke hoek van de plas zaten …
Er waren ook opvallend veel lepelaars die een vluchtje maken. De eerste vloog in de richting van Earnewâld, maar de tweede vloog om de hut heen. Aan de oostkant streek hij neer achter de vele gele lissen om daar te foerageren …
Dat is hoopgevend, want het zou mooi zijn om daar weer eens wat vaker en dichterbij lepelaars door het water te zien waden. Ik kijk er al naar uit om weer eens zo’n lucky shot te kunnen maken als in mei 2019. Maar ja, je weet hoe het met lucky shots gaat, die worden maar zelden herhaald …
Ineens ging het razendsnel …
Welgeteld 10 seconden duurde de paring …
Nadat meneer ijsvogel het decor had verlaten, bleef mevrouw nog een kleine 8 seconden zitten. Daarna dook ze het nest in …
En ik …? Ik bleef verwonderd achter … wow!
Vandaag is een mooie dag om toe te werken naar een nieuw hoogtepunt, waarschijnlijk zelfs het hoogtepunt, in het kader van deze serie over de ijsvogels …
Dinsdag 17 mei verscheen mevrouw ijsvogel tegen elf uur ’s ochtends op haar vaste plekje bij het nest. Niet veel later ging meneer ijsvogel op het uiteinde van de tak bij haar zitten. Terwijl ze hun kopjes enkele keren heen en weer draaiden, werden blikken gemeden en gewisseld …
Nadat hij zich met een sierlijk sprongetje had omgedraaid, bleven ze allebei even stil zitten. Dan vloog hij op om haar van achter te bestijgen …
Spannend, hè …
Ik heb altijd al een hekel gehad aan nijlganzen. Vooral omdat ze vrijwel zonder uitzondering luidruchtig en agressief zijn. Maar er was meer, ik wist alleen niet zo goed wat. Totdat ik onlangs dit stel aantrof in een weiland …
Plotseling wist ik het … Behalve dat ze luidruchtig en agressief zijn, gedragen ze zich net zo pedant als de Russische soldaten die ik in 1978 in ganzenpas zag paraderen bij de aflossing van de wacht bij het graf van de onbekende soldaat in Oost-Berlijn …
Ik had mijn auto nog maar nauwelijks stilgezet, of ze kwamen mijn kant al op. Zodra ik uitgestapt was, stonden ze in een lange rij achter het hek …
Die man had het niet lulliger kunnen treffen. Je zult maar op een mooie zondagmiddag met je vriendin in je nieuwe rubberboot door de Dwarssloot varen en dan uitgerekend ter hoogte van ons huisje pech krijgen met je bootje …
Ja, dan kom je op de foto …
Verwoed begon de man aan het startkoord te trekken. Toen dat niet direct het gewenste resultaat had, begon hij aan de brandstoftoevoer te draaien. Eén en ander leverde niet meer op dan wat moeizaam gesputter, het had er alle schijn van dat de motor intussen was verzopen. Pas toen ze bijna uit mijn zicht verdwenen waren, begon de motor weer vriendelijk te pruttelen. Toen had ik de buit echter alweer binnen …
Afanja's Weblog 