Ik kon het niet laten om tussen het fotograferen door ook nog even een korte video-opname van de twee ijsvogels te maken. Omdat we in de auto zaten moest ik dit uit de losse hand doen. Daarbij had ik beter vooraf even een wat comfortabelere positie kunnen zoeken, dat was de stabiliteit van het beeld ten goede gekomen. Maar goed, dat heb ik dus niet gedaan, maar met een paar ‘knipjes’ is het toch wel de moeite waard, hoop ik.
Afijn, het gaat uiteindelijk om de beleving, en die was fantastisch …
Een uur nadat we de eerste foto’s van de ijsvogel hadden gemaakt, zat er ineens weer een ijsvogel op de tak. Kijkend naar de oranje snavelbasis zou dit het vrouwtje moeten zijn (dankjewel C.) …
Ze maakte wat een onrustige indruk. Nu eens zat ze naar links te kijken, een moment later had ze zich weer razendsnel omgedraaid om naar rechts te kijken. Zo ging dat even door …
Plotseling ging ze rechtop staan en strekte ze zich volledig uit …
Toen ik wat uitzoomde, zag ik dat er op dat moment een tweede ijsvogel was verschenen. Met zijn volledig zwarte snavel was dit duidelijk het mannetje. Vervolgens leken ze samen een boeiende eenakter voor ons op te voeren. Mijn vrije interpretatie is dat mevrouw niet tevreden was, omdat hij het alweer flikte om zonder visje terug te keren. En dat stond haar duidelijk niet aan!
Maar het kan natuurlijk ook heel wat anders geweest zijn. Ik heb er in elk geval enorm van genoten, en Jetske niet minder volgens mij. Enfin, kijk maar even mee …
Aan alles komt een eind, zo ook aan deze eenakter voor twee ijsvogels. Deze tweede sessie duurde net geen vier minuten, maar wat waren het mooie en intense minuten. Dit smaakte duidelijk naar meer …
In juli 2015 heb ik in het Weinterper Skar één keer een ijsvogel kunnen fotograferen bij de dobbe, een plekje waar ik indertijd vaak kwam. Omdat de vogel te ver weg zat voor mijn toenmalige camera, bleef er op de foto’s nauwelijks meer dan een vage oranje-blauwe vlek in een struikje. Sindsdien ben ik zowel alleen als samen met Jetske diverse keren vergeefs op jacht geweest naar dat prachtige vogeltje.
Afgelopen vrijdag kreeg ik om exact 12:35 uur weer een ijsvogel voor de lens. En hoe! Plotseling zat hij daar, precies op het plekje dat Jetske van haar collega had doorgekregen …
Om het nog wat mooier te maken, brak de lucht op dat moment ook nog even open, zodat de ijsvogel een moment in het zonlicht kwam te zitten. Net als de merel eerder deze week, wendde de ijsvogel zijn blik even in mijn richting. Maar dat was dan ook voorlopig het laatste wat ik van hem zag …
Zo plotseling als hij was verschenen, was hij na amper een minuut ook weer verdwenen. En meteen dook de concurrerende visser uit de buurt weer op …
Voor zover de beperkte ruimte van de auto het toeliet, deelden Jetske en ik even een high five. Met dank aan Jetske waren dit mijn eerste acceptabele ijsvogelfoto’s. Wat is dat een prachtig vogeltje! En zo razendsnel en verrassend in het komen en gaan. Ik begreep meteen waarom dit Jetskes’ lievelingsvogel is.
Mijn dag was al goed, maar het zou nog mooier worden. Een uur later zat de ijsvogel weer op zijn plekje, en ditmaal bleef hij niet alleen …
Ons geduld werd aardig op de proef gesteld, terwijl we met onze camera’s in de aanslag zaten te wachten op de dingen die zouden komen. Gelukkig hadden we alle tijd. De zon was intussen schuil gegaan achter een grijs wolkendek en er stond een vrij kille noordelijke wind. Daarmee viel een tweede doel voor die dag automatisch af. En dat gaf ons, terwijl we gerieflijk in de auto zaten, nog wat meer tijd …
Plotseling was er actie in het water. Vanuit de schijnbaar onpeilbare diepte was ineens een aalscholver opgedoken …
Dat was niet echt waar we op zaten te wachten. In tegendeel, het was een regelrechte concurrent van hetgeen waar wij op zaten te wachten. Maar ach, het bood ons wel even wat afleiding en bezigheid …
Lang duurde de voorstelling niet. Nadat hij eens naar links en naar rechts had gekeken, schonk hij mij nog een vernietigende blik. Meteen daarna dook hij weer onder …
En wij … wij bleven wachten, want we hadden immers alle tijd …
Vrijdag stond er weer een dagje met Jetske op het programma. Nadat we drie weken geleden hadden rondgetoerd in het grensgebied van Drenthe en Overijssel, kwam mijn fotomaatje ditmaal weer naar Fryslân …
Normaal gesproken heb ik dan nog wel eens wat te zeggen over de invulling van de dag, maar deze keer had Jetske voor de verandering vooraf de locatie en het te fotograferen onderwerp al vastgesteld. Ze had namelijk van een collega een gouden tip gekregen. Ik hoefde alleen de weg maar te wijzen om er te komen …
Na een klein halfuurtje kwamen we precies uit op de gewenste locatie. Ik hoefde er gelukkig niet weer zo’n stuk voor te lopen als bij de vorige tip die Jetske had gekregen. Na een kleine herschikking van onze posities in de auto waren we er helemaal klaar voor …
Nu hoefden we slechts geduldig af te wachten en vervolgens snel en attent te reageren …
Het eerste was goed te doen, want hebben het eigenlijk altijd wel gezellig, maar het tweede viel nog niet eens mee …
Nu de jongen anderhalve week zijn uitgevlogen, lijkt ma merel af en toe een momentje voor zichzelf te nemen …
Zondagmiddag stond ik enigszins verscholen tussen de bloemen van de kerria, toen ik haar op de rand van het vogelbad zag landen. Ademloos keek ik toe hoe ze het water in stapte. Pas toen ze het piepje van mijn camera hoorde, zag ze me staan. Desondanks nam ze alle tijd voor haar bad. Al doende kleurde ze mooi bij de cortenstaal grutto …
Ze stond me zelfs toe om een close-up te maken ‘door het borststuk’ van de grutto …
Het is momenteel weer een drukte van belang rond het insectenhotel. Voordat ze er voor lange of kortere tijd gebruik van maken, lijken diverse soorten bijen het geheel eerst aan een grondige inspectie te onderwerpen. Gisteren heb ik er rond het middaguur eens een tijdje bij gestaan om er wat foto’s van te maken …
Afanja's Weblog 