Hij zat nog vrij ver weg, maar met wat zoom kon ik hem toch aardig in beeld vangen …
Gisteren zag ik de eerste lepelaar van 2022 in de Jan Durkspolder …
Het was ook zo ongeveer de enge bezienswaardigheid gisteren …
De eerste lepelaar
De kerria in weer & wind
De bloemen van de kerria of ranonkelstruik waren hier de afgelopen tijd al meerdere keren te zien als onderdeel van het decor, waarin de merels zich veelvuldig lieten zien met wormen of bessen. De kerria bloeit dit jaar uitermate lang, rijk en welig. En dat terwijl hij in enkele weken tijd zo ongeveer alle vier de seizoenen over zich heen heeft gehad …
Nazorg bij de merels
De meest brutale jonge merel ging al snel op verkenning. Aan het eind van de ochtend zag ik hem nog net even op de schutting naar de buren van nummer 9 staan. Een moment later zag ik hem daar naar beneden fladderen. In het rommelige hoekje daarachter zou hij eerst wel even veilig zitten …
De jonge merel die ik het eerst in beeld had gekregen, bleef rustig in de haagbeuk zitten wachten tot hem weer wat werd gebracht. Na verloop van tijd werd hij door pa in de richting van de bamboe gelokt. Nummer drie zat daar al een tijdje, die had een mooi plekje op het egelhuis gevonden. De laatste jonge merel bleef tot ver in de middag op het nest zitten …
Het was maar goed dat ze eerst allemaal wat in de buurt bleven. Buiten onze tuin was de situatie af en toe ronduit dreigend. Alsof ze geroken hadden dat er jonkies zijn, verschenen er meteen op dinsdagochtend al een kraai en een paar eksters in de tuin van de buurvrouw scheef achter ons. Zowel die vogels als één van de katten van de buren – een echte jager – heb ik de afgelopen dagen al meermaals weg moeten jagen …
Ik sta er echter niet alleen voor. Ook de ouders zijn voortdurend attent. Zodra er echt gevaar dreigt, kondigt pa of ma merel dat meestal luidkeels aan. Na de luide en strijdvaardige alarmfase lijken ze met een zachtere roep een jong naar een veiliger plekje te dirigeren …
Het nestje in de pergola boven de vijver is intussen leeg. Maar het is nog niet vergeten en verlaten. Regelmatig zie ik één van de merels er nog in duiken. Deze eerste leg was erg vroeg, wie weet, misschien wordt er binnenkort nog eens gebruik van gemaakt …
De merels vliegen uit
Toen ik dinsdagochtend tussen de buien door even de tuin in liep, werd ik verrast met de aanblik van een bijzonder vogeltje in de haagbeuk … de eerste jonge merel …
Op zo’n moment is het handig dat ik (vrijwel) nooit zonder mijn camera de tuin in ga. Nu kon ik meteen een foto maken van het eerste jonge mereltje, dat kennelijk zojuist was uitgevlogen …
Al snel verscheen pa merel op de schutting met een snavel vol vette wormen. Daar wist het kleine ding wel raad mee. Op de foto rechtsonder lijkt meneer merel dat niet echt op prijs te stelen …
Zo bleef dat maar doorgaan die dag. Korte tijd later kreeg dit jong alweer een fris maaltje. Mevrouw merel had ik inmiddels tussen de bamboe zien duiken, blijkbaar zat daar ook een jong …
Na verloop van tijd vond pa merel blijkbaar dat het jonkie wel lang genoeg stilletjes op zijn tak gezeten had. Stukje bij beetje lokte hij het vogeltje omhoog, daar kreeg hij zijn beloning …
Drukte bij de merels
Dat de merels weer plannen hadden om in onze tuin te gaan broeden, was in maart al snel duidelijk. Van de transport- en bouwwerkzaamheden voor een nestje heb ik ditmaal echter geen foto’s kunnen maken …
En dat was ook niet verwonderlijk. Toen de merels eind maart wormen en bessen naar onze tuin begonnen te brengen, bleken die regelrecht naar de pergola boven de vijver te worden gebracht. Die slimmeriken gebruikten het nestje van vorig jaar nog eens …
Zelfs toen er op 1 april sneeuw lag bracht de merels vrachten lekkers naar het nest. Daar werden ze steevast met luid gepiep ontvangen …
En er werd niet zomaar wat naar het nest gesleept, hoor. De jongen kregen dagelijks van ’s ochtends vroeg tot ’s avonds laat een vers en gevarieerd maaltje voorgeschoteld. Nu eens bessen, dan weer wormen …
En alle arbeid was niet voor niets …
Nog wat kleur en fleur
Behalve in Jetskes’ tuin was het gelukkig ook in onze eigen tuin goed toeven in maart. De bloesem van de prunus was vooral in de laatste week van maart erg mooi. Na de sneeuw en vorst was het echter snel gedaan met de tere bloemetjes …
Bij de kikker en de kippen
We begonnen en we eindigden die mooie vrijdag in maart bij Jetske in de tuin. Om half elf ’s ochtends zaten we aan de rand van de vijver aan de koffie met verse cake. Rond vier uur ’s middags deden we dat nog eens, alsof het zomer was …
De ‘harige’ kikker dobberde rustig in het water, aan de andere kant van de vijver en de pomp kakelden de kippen ons vrolijk toe en de prachtige bloemen van de magnolia wuifden zachtjes met gesloten kelken heen en weer. Het was een passende afsluiting van een mooie dag, zoals we die ook ruim 15 jaar geleden ijs en weder dienende al vaak hadden. In dat opzicht is er nog weinig veranderd. Dankjewel, fotomaatje …
Afanja's Weblog 