Tussen Skrok en Skrins

Na verloop van tijd hadden we het eerst wel bekeken in de vogelkijkhut bij Skrok (OpenStreepMap). Het was voor ons allebei een aangename kennismaking geweest. Best kans dat we hier nog eens terugkomen ….

Bij het verlaten van de hut stonden we meteen recht tegenover een mooie wandelpad, het Swynzerpaad, dat door de weilanden in de richting van Easterein (OpenStreetMap) loopt. In de verte is de kerktoren van dat dorp te zien. Naast het pad is mooi te zien hoe hoog het water hier in de sloten staat. Dat zorgt een stukje verderop al voor wat plasdrasland, waar veel weidevogels van houden …

Nadat we hier voldoende foto’s hadden gemaakt, zijn we in de auto gestapt om verder wat rond te kijken in het weidelandschap Skrok en Skrins. Uiteindelijk kwamen we bij de vogelkijkhut ‘Skrins’ (OpenStreetMap). Ter plekke herkende Jetske de hut als de plaats waar ze vorig jaar ook eens was geweest. Deze vogelkijkhut is voor mij wat minder handig te bereiken dan die bij Skrok …

Bij Skrok konden we de auto bij wijze van spreken voor de deur parkeren. Hier moesten we eerst een flinke kuier van bijna 200 m maken om bij de hut te komen. Morgen neem ik jullie mee naar binnen …

Knobbelzwanen bij Skrok

Nadat ik gisteren de blik vooral maar het westen had gericht, kijken we hieronder uit over de plas Swyns en het uitgestrekte weidelandschap aan de noordkant van de vogelkijkhut Skrok (OpenStreepMap) …

Daar dreven verschillende groepjes knobbelzwanen op het water. Verder stapten ook hier in de verte o.a. nog wat kluten en grutto’s rond …

Terwijl ik naar de zwanen zat te kijken, klonk plotseling het zoevende geluid van een wolkje passerende vogels. Ik kon de camera nog net op het groepje richten om er een paar foto’s te maken. Jetske en ik waren het er niet over eens wat het waren. Thuis bracht Obsidentify uitkomst: het was een vlucht smienten

Ik had mijn blik net weer op de zwanen gericht, toen een deel van de grote vogels het luchtruim koos. Om ze te kunnen volgen, moest ik even naar een kijkopening aan de andere kant van de hut. Ze waren net los van het water, toen ik ze weer op kon pikken. Korte tijd later zag ik ze verdwijnen boven de bebouwing van Wommels. Het zwiepende geluid bleef nog lang klinken, omdat ze in een ruime boog achter de hut langs vlogen …

Kluten bij Skrok

Vlak voor de vogelkijkhut liepen een paar kluten heen en weer. Met hun opvallende omhoog gebogen zwarte snavel maakten ze onder water voortdurend heen en weer zwaaiende bewegingen. Zo vangen ze o.a. kleine wormpjes en andere levenden wezentjes in het water en het slib …

De kluut is met zijn spierwitte verenkleed en de scherpe zwarte tekening voor mij één van de mooiste steltlopers die we hier hebben. Bij mij in de buurt heb ik de kluut alleen enkele malen in de Jan Durkspolder zien. Nadat ik van dit tweetal zo’n mooie serie had gemaakt, kon de dag voor mij al niet meer stuk …

Bij de vogelkijkhut ‘Skrok’

Voorgaande jaren gingen Jetske en ik in het vroege voorjaar meestal naar de Ryptsjerksterpolder of de Surhuizumermieden om de eerste teruggekeerde weidevogels te fotograferen. Omdat ik die dag slechte benen had en omdat het me bij de Mieden wat was tegengevallen, opteerde ik voor een rustig ritje elders door het Friese weidegebied. Jetske stelde daarop voor om naar Skrok en Skrins te gaan. In die omgeving had ze vorig jaar goede ervaringen opgedaan …

We begonnen bij de vogelkijkhut Skrok (OpenStreepMap) aan de oever van de kunstmatige plas Swyns in het Friese oude weidegebied ten oosten van Wommels. Er staat een mooie ruime vogelkijkhut van Natuurmonumenten. Meerdere kijkopeningen op verschillende hoogten bieden aan de west- en noordkant mooi zicht op de plas …

Een eerste rondblik in westelijke richting leerde, dat de grutto’s ook hier (nog) ver van de hut bij elkaar in het water stonden. Verder waren er o.a. een paar scholeksters, maar de grootste schoonheden paradeerden op niet te lange afstand voor de hut heen en weer …

Die zijn voor morgen …

Bonus: een grote gele kwikstaart

Nadat meneer IJsvogel was vertrokken om elders te gaan vissen, zag ik aan de andere kant van het water een vogeltje over de betonnen rand lopen. Aan de manier waarop hij regelmatig met zijn staart zat te wippen, dacht ik meteen aan een ‘boumantsje wipsturt’ (dat is Fries voor kwikstaartje) …

Toen ik inzoomde begon ik even te twijfelen. Het was wel een kwikstaartje, maar het was niet zoals ik eerst dacht een witte kwikstaart. Maar het was duidelijk ook geen gele kwikstaart. Alleen de grote gele kwikstaart bleef over, en die bleek het dan ook te zijn …

De grote gele kwikstaart komt in Fryslân nauwelijks voor. Daarom was ik erg blij met deze waarneming. Het is weer een mooie nieuwe soort voor mijn foto-archief. Het was dan ook de bonus van de dag …

Weerzien met de ijsvogels

Nadat een rondje door de Surhuizumermieden (OpenStreetMap) verder geen noemenswaardige onderwerpen had opgeleverd, besloot ik nog even langs de ijsvogels te rijden …

Daar was ik sinds vorig jaar mei niet meer geweest, dus het was even afwachten of ze er nog waren. Dat bleek gelukkig wel degelijk het geval. Na een klein half uurtje wachten, landde mevrouw IJsvogel op de dikke tak bij het nest. Daar bleef ze een tijdlang lekker in de zon zitten …

Na haar zonnebad vloog ze naar het nest om haar partner af te lossen. Die verscheen korte tijd later op de tak. Hij bleef echter maar kort zitten, er moest waarschijnlijk vis gevangen worden …

Op zoek naar weidevogels

Donderdag ben ik voor het eerst dit jaar op zoek gegaan naar weidevogels. Zoals de laatste jaren gebruikelijk is geworden, ben ik daarvoor naar de Surhuizumermieden (OpenStreetMap) gereden …

In eerste instantie leken er nog helemaal geen vogels te zijn. Pas toen ik flink inzoomde, zag ik in de verte in en rond het water o.a. grutto’s, kieviten en smienten. Het viel me niet echt mee. Ze zaten erg ver weg en er leken vooral aanzienlijk minder grutto’s te zijn dan voorgaande jaren. Ook de kemphanen heb ik gemist …

Afijn, het is nog vroeg in het jaar, voorgaande jaren was ik er meestal een week of twee later. Ik ben in ieder geval blij dat ze er weer zijn. De komende tijd zullen ze zich wel verder verspreiden over de landerijen en laten ze zich van dichterbij zien …