Toen vorige week bekend werd dat op Tweede Kerstdag voor het eerst sinds 13 jaar de Deelentocht weer geschaatst kon worden, besloot ik daaraan voorafgaand nog even een fotokuier door de Deelen te maken. Toen ik  vrijdagmiddag naar het parkeerterrein reed, zag ik dat het eerste stempelhokje al klaar stond …

In mijn jongere jaren heb ik de Deelentocht een paar maal gereden. Het mooie van deze tocht is, dat je er meestal hooguit op enkele plaatsen last kunt hebben van tegenwind, omdat de route voor het grootste deel wordt omzoomd door rietkragen en bomen …

De laatste keer heb ik de tocht samen met Johan gereden. Toen ik Johan gisteravond belde en daarover begon, wist hij meteen waar ik het over had, want hij bracht direct de ontmoeting met een oude bekende op het laatste deel van de tocht ter sprake …

Johan was er meteen voor te porren om vandaag samen nog eens een ritje door het nog steeds winterse Fryslân te maken. Misschien kunnen we nog net even ergens wat winterse plaatjes scoren …

Schaatsen doen we intussen geen van beiden meer, ook al kriebelt het bij nog steeds als ik ernaar kijk. Bij het schaatsen van zo’n tocht horen ook de nodige kleine hindernissen, zoals klunen en het passeren van bruggen en bruggetjes …

Zo’n bruggetje als hierboven zou ik met even zitten en draaien waarschijnlijk ook nog wel overwinnen, maar het passeren van wat ik altijd maar de hoofdbrug van de Deelen noem, zou wel eens problemen met zich mee kunnen brengen tegenwoordig …

Nee, aan schaatsen waag ik me maar niet meer, aan mijn fotokuiers heb ik meer dan genoeg beweging. Zo ook vrijdag, want inmiddels was ik op het punt gekomen waar ik moest kiezen: doorgaan, of toch maar terug gaan …

Het werd de laatste optie, omdat doorgaan wat teveel van mijn onderdanen zou vergen. Met het oog op Tweede Kerstdag moest ik tenslotte ook nog wat energie bewaren voor de kleinkinderen. Daarom besloot ik de kortste weg terug te nemen, over het vlonderpad door het riet …

Terug bij de auto kon ik nog net even een foto nemen van een groepje overvliegende ganzen. Het waren nog zo ongeveer de laatste ganzen in de buurt, want de meeste ganzen die hier normaal gesproken overwinteren, zijn intussen doorgetrokken naar zuidelijker oorden …