Terwijl de regen ook vandaag weer gestaag tegen de schuifpui klettert, prijs ik me rijk, dat ik nog steeds met veel plezier kan terugblikken op het ritje dat ik dinsdag met Johan heb gemaakt. Ik kan nog dagen vooruit, voordat de winter mogelijk opnieuw een speldenprikje komt uitdelen … 🙂
Nadat we de deur van de vogelkijkhut zo zacht mogelijk achter ons hadden gesloten -en dat valt bij de “Skieregoes” net als bij de meeste vogelkijkhutten nog lang niet mee- liepen we over het pad terug richting parkeerplaats. Onderweg wierp ik nog eenmaal een blik op de hut…
Halverwege het pad vloog een groepje ganzen luid gakkend over. Kijk, die had ik door de smalle kijkgaten in de hut waarschijnlijk weer gemist, maar nu kon ik ze net even vangen in een mooi zacht tegenlicht …
Op de sloot langs het pad lag nog steeds een fragiel laagje ijs …
Waar het ijs was gesmolten, werd het riet weerspiegeld op een zacht rimpelende waterspiegel …
Op de sloot die andere kant van het pad haaks op de eerste sloot loopt, viel bijna geen ijs meer te bespeuren …
Gistermiddag heb ik tussen twee stormen door even een rondje gereden in de buurt van Oudega en Earnewâld. Op steeds meer weilanden ontstaan kleine meertjes, omdat het water niet meer weg kan uit de greppels. De grond is compleet verzadigd en afvoeren van het water wordt steeds moeilijker vanwege de hoge waterstand. Bij Earnewâld was een groep ganzen op zoek naar een droog stukje grond …
Bij de Hooidammen treedt de Wijde Ee langzaam maar zeker verder buiten zijn oevers …
Bij de picknicktafels aan de Wijde Ee is het slecht picknicken momenteel …
Al dat water moet ergens naar toe en dat valt op dit moment niet mee. Normaal gesproken wordt er veel water afgevoerd naar het Lauwersmeer en van daar gaat het via spuisluizen naar de Waddenzee. Omdat het water in de Waddenzee momenteel hoog wordt opgestuwd, kan er niet gespuid worden …
Hoewel er de laatste jaren hard is gewerkt om de dijken en kaden op verschillende plaatsen in de provincie te verhogen, stroomt het water momenteel op meerdere plaatsen over kaden de polders in. Het waterpeil in de Friese boezem is gestegen tot boven NAP. terwijl het normaal ca. 30 cm onder NAP staat. Om het waterpeil op de Friese boezem niet nog meer te laten oplopen laat het Wetterskip Fryslân verschillende polders, zoals de retentiepolder It Eilan-Oost onder water lopen. Daarnaast draaien alle gemalen, inclusief het Woudagemaal bij Lemmer volop. ’s Werelds grootste stoomgemaal pompt daar iedere minuut 4,5 miljoen liter water naar het IJsselmeer …
Het Woudagemaal, dat op de Werelderfgoed lijst staat, ontpopte zich de afgelopen dagen als een grote publiekstrekker. Gisteren kwamen er 2.500 bezoekers op het gemaal af. Om alle bezoekers de kans te geven een rondleiding te maken, zag de directie van het gemaal en het bezoekerscentrum zich halverwege de middag genoodzaakt om de deuren tijdelijk te sluiten. Het is mij in maart 2006 gelukt om me ongezien aan de groep te onttrekken, waardoor ik wat meer rust had om foto’s te maken, dat zal dezer dagen vast niet meer lukken …
Gisteravond herinnerde ik me ineens dat ik in 2006 niet alleen een uitgebreide fotoserie van het gemaal heb gemaakt, maar ook een 3:27 min. durend filmpje onder de titel “Woudagemaal – Stoomkathedraal”. Het voordeel van video is, dat je er beweging en geluid bij hebt, en dat is zeker bij dit prachtige stoomgemaal een grote meerwaarde. Je ziet de zuigerstangen heen en weer dansen, je hoort het sissen en tikken van die machtige machines, en je ziet hoe de mannen van Wetterskip Fryslân voortdurend met oliekannen, -spuiten en -kwasten in de weer zijn om alles soepel te laten draaien …
Voor het eerst in meer dan een week tijd werden we hier vanmorgen niet wakker in een kleine, grijze wereld. Niet dat het meteen ook zonnig is, integendeel: het is zwaar bewolkt, maar we hebben in elk geval weer wat meer zicht. De laatste zonnige momenten deden zich vorige week zaterdagmiddag voor …
Het plan was om die middag ergens wat te gaan fotograferen met de oudste kleinzoon, die het weekend bij ons logeerde. Tijmen was echter wat hangerig en verkouden, hij bleef liever lekker binnen bij beppe …
Hopend op een mooie zonsondergang ben ik er aan het eind van de middag maar even alleen op uit getrokken. Zonder echt een doel voor ogen te hebben, heb ik wat rondgereden in de omgeving van De Deelen …
Op een bepaald moment kwam ik terecht op een plekje waar ik zowel in de lucht als op het water wat ganzen kon fotograferen in kleurrijker omstandigheden dan de afgelopen tijd gebruikelijk was …
Daarna heb ik mij op drie verschillende plaatsen gericht op de zonsondergang en het kleurenspektakel dat daarop volgde. Een aantal foto’s daarvan zullen de komende dagen nog wel volgen …
Oktober begon met een stralende dag, waarop voor het laatst dit jaar de zomerse waarde van 25 ºC werd gehaald in ons tuintje. Bij de klimop was het die dag een komen en gaan van diverse insecten, waaronder ook de laatste vlinder die ik dit jaar heb gekiekt …
Dat stralende weer hield hier echter niet lang stand. De temperaturen bleven weliswaar ruim boven normaal, maar de zon moest steeds meer plaats maken voor bewolking en buien. In de tweede week van oktober kregen we hier 65 mm regen te verwerken …
Bij het KNMI in De Bilt kwam de gemiddelde temperatuur in oktober uit op 11,4 ºC, tegen een langjarig gemiddelde van 10,3 ºC over 1971-2000. In ons tuintje ben ik uiteindelijk uitgekomen op een gemiddelde temperatuur van 11,0 ºC, tegen normaal ca. 9,9 ºC. Ik heb 1 zomerse dag (maximumtemperatuur 25 graden of hoger) en 2 warme dagen (maximumtemperatuur 20 graden of hoger) kunnen noteren …
Landelijk gezien was oktober aan de droge kant, gemiddeld viel over het land 69 mm tegen 83 mm normaal. In het noorden was het duidelijk natter, op veel plaatsen viel hier 80 tot ruim 100 mm. In ons tuintje heb ik 90 mm afgetapt …
Na een bewolkte en regenachtige tweede week van de maand herstelde het weer zich en kwam er weer ruimte voor de zon. Als gevolg daarvan lukte het om halverwege de maand in De Deelen nog diverse libellen op de foto te vangen …
De rest van de maand wisselden zon en bewolking elkaar regelmatig af bij temperaturen die boven normaal bleven liggen. Dat de winter toch stilletjes dichterbij komt, is te zien aan de grote groepen ganzen, die zich intussen in de omgeving van Aldeboarn bij De Deelen hebben verzameld …
En stilaan begonnen ook de eerste herfsttinten zichtbaar te worden, al moesten we hier in het noorden wel tot 1 november wachten voordat die kleuren echt mooi tot hun recht kwamen onder een stralend zonnetje. Intussen was het bij een boer in Olterterp mogelijk om de tijd te doden met een potje dammen …
Vanmiddag heb ik tussen de buien door even een fotokuiertje gemaakt aan de zuidkant van de Duurswouderheide …
Terwijl ik daar stond te genieten van de ganzen en van de wolkenpartijen die aan de noordkant van de heide voorbij trokken, kreeg ik ineens het gevoel dat ik werd uitgedaagd …
“Hé .. jij daar … ken jij wel kringetjes blazen dan …?” leek me vanuit de wolken te worden toegeroepen …
Nou kon ik altijd goed kringetjes blazen, al zeg ik het zelf, op een windstille dag lukte het me zelfs buitenshuis wel eens. Maar zo groot en met zoveel wind … nee, dat was me nog nooit gelukt …
En ik was ook niet van plan om het op dag 15 van mijn stoppen-met-roken actie te proberen … Stoer, hè!?
Gelukkig loste het kringetje in de lucht snel op, zodat ik me weer met andere zaken kon bezighouden …
Terwijl een volgende bui naderbij kwam, heb ik me nog maar even gericht op de ganzen die al gakkend voort dobberden op het meest zuidelijke ven …
En dan nog even dit:
Er is een kans dat we in Nederland en België vanavond gedurende korte tijd een meteorenregen kunnen zien, gevormd door de jaarlijks terugkerende zwerm van de Draconiden. Het maximum valt in de periode tussen 18.00 en 23.00 uur Nederlandse tijd en de meest waarschijnlijke tijd van de echt piek is rond 22.00 uur. Voor meer informatie kun je hier terecht.
Naarmate ik er langer mee door het leven ga, wordt steeds duidelijker dat MS zich echt niet laat verenigen met andere gezondheidskwaaltjes. Een fikse verkoudheid gepaard gaand met het gevoel van een kop vol watten is voor een verder gezond mens al niet fijn, maar bij mij komt het sinds vrijdag weer net even extra aan. Het zuigt vrijwel alle kracht weer uit mijn lijf, zodat ik me sinds zaterdag met enige moeite slechts met knikkende knieën waggelend door het leven kan bewegen …
Een fotokuiertje zit er ook vandaag en morgen zeker nog niet in, maar dat heeft dan weer het voordeel, dat ik wat foto’s kwijt kan, die ik vorige week heb gemaakt in De Deelen …
Op een graslandje tussen de Hooivaartsweg en een paar petgaten liep een groepje ganzen waggelend te grazen. Eerst heb ik ze vanuit de auto een tijdje bekeken …
Nadat ik de auto had verlaten, bleven ze rustig doorgaan met hun meest gangbare dagelijkse bezigheid: grazen, grazen en nog eens grazen …
Toen ik ze na verloop van tijd stapje voor stapje heel voorzichtig wat al te dicht was genaderd, waggelde de hele groep naar de waterkant …
Terwijl ze koers zetten naar het petgat aan de rechtkant, heb ik ze nog een tijdje nagekeken …
Afanja's Weblog 