Het is intussen alweer een paar weken geleden, toen ik wat foto’s maakte van de eerste bloemen van de kerria of ranonkelstruik achter in de tuin …
Terwijl ik me stilletjes stond te concentreren op ’t scherpstellen, streek er vlak boven de bloemen een merel neer …
Een momentje stonden we oog in oog met elkaar, dan was hij net zo snel en stil verdwenen als hij was verschenen …
Met net 18 graden op de thermometer was gisteren de eerste lekkere tuindag, en daar heb ik meteen goed van geprofiteerd door eerst het terras maar eens aan te vegen en vervolgens wat algen uit de vijver te vissen …
Daarna heb ik voor het eerst sinds lange tijd weer eens een rondje door de tuin gemaakt met de camera. Eerst langs de tuintobbe, waarin weer van alles tot leven komt …
Natuurlijk kon ik het niet laten om even door frisgroene bladeren van de iris naar ons zonnende vrouwtje aan de overkant van de vijver te gluren …
In de hoek van vijver komt de dotter weer tot leven, er zitten redelijk wat knoppen in, die volgende week ongetwijfeld zullen openbarsten. Langs de bedding van het drooggevallen stroompje komt de muur weer tevoorschijn …
Op ’n paar plekken langs de vijver heeft zich in de loop der jaren een fraai mostapijtje ontwikkeld, en daar nestelen zich intussen ook wat andere plantjes …
Het skeletje van één van de laatste lampionnetjes houdt dapper stand aan de waterkant …
Achter in de tuin is de kerria weer tot bloei gekomen met zijn prachtige felgele bloemen …
Lager bij de grond achter doen ook de narcissen achter in de tuin hun best om het voorjaarsgevoel verder op te zwepen …
Zelfs de kerria, ook wel de ranonkelstruik (Kerria japonica) genoemd, doet aan het eind van de meteorologische winter zijn best om de eerste gele bloemknop te openen …
Aangezien de hoofdbloei van de ranonkelstruik in de periode mei-juni valt en opnieuw in de periode augustus-september, mogen we dit toch wel weer een bijzondere waarneming noemen, die andermaal bevestigt hoe zacht februari is verlopen …
Even een paar voorjaarsbloeiers uit eigen tuin. Om te beginnen de altijd weer mooie en lieflijke vergeet me nietjes met hun gele en lichtblauwe tinten, die ook dit jaar weer op verschillende plaatsen tevoorschijn zijn gekomen …
In een hoekje achter in de tuin staat de kerria weer te pronken met zijn felgele bloemen …
Op één van de bloemen zat gistermiddag -nauwelijks zichtbaar met het blote oog- een kleine groene cicade, ik denk tenminste dat het een cicade is …
Gelukkig is het maar eentje, en nog een kleintje ook. Aan de Amerikaanse oostkust staan de zaken er heel anders voor, die dreigt één dezer dagen te worden overspoeld door miljoenen, volgens sommigen zelfs miljarden cicaden. Het klinkt alsof het uit een horrorfilm, een apocalyptische voorstelling of een nachtmerrie komt, toch is het echt waar: een dezer dagen komen miljarden cicaden uit de grond aan de oostkust van Amerika. De NRC had daar gisteren een aardig artikel over, lees en huiver: Amerikaanse oostkust overspoeld door miljarden sekszoekende cicaden. 🙂
Afanja's Weblog 