Natuurlijk had ik jullie hier vandaag graag willen verrassen met een aantal kleurrijke foto’s van het poollicht, waarop we gisteravond of afgelopen nacht kans leken te maken. Ook ditmaal zat het er helaas weer net niet in. Nadat de zonnestorm gistermiddag bij de aarde arriveerde, leken de metertjes en grafieken lange tijd de goede kant op te gaan. Rond 20:30 uur werd het tijd om maar eens ergens een donker plekje op te zoeken, maar niet voordat ik Johan had gebeld. Sinds Johan mijn poollichtfoto’s van oktober 2003 had gezien en mijn enthousiaste verhalen daarover had gehoord, hadden we namelijk afgesproken dat we nog eens samen op poollichtjacht zouden gaan als zich een serieuze kans op dat prachtige verschijnsel zou voordoen. Johan zat al op mijn telefoontje te wachten …  🙂

Een uurtje later stonden we -gewapend met fotocamera’s, koffie, koek èn mijn iPad- op een parkeerplaats aan de Lauwersseewei ten noordoosten van Dokkum. In eerste instantie leek de situatie ideaal, we hadden ruim zicht op het noorden en dankzij het gebrek aan storend maanlicht was het echt pikkedonker. Al snel kregen we gezelschap van een man die net als Johan hoopte voor het eerst het noorderlicht te zien. Dat viel echter nog niet mee. Hoewel we naar alle kanten nog steeds ruim zicht op de horizon hadden, was in de lichtbundels van de passerende auto’s te zien dat er veel vocht in de lucht hing. Dat èn het grote aantal auto’s dat hier ondanks het late tijdstip vlak ten noorden van ons voorbij raasden, zinde me niet. Daar kwam dan ook nog bij, dat er maar weinig beweging zat in de grafiekjes en metertjes. Nadat we onze eerste kop koffie op hadden, stelde ik Johan voor om nog maar even door te rijden naar Paesens-Moddergat (kaartje Google Maps) …

Rond 22:30 uur beklommen we de zeedijk bij het monument, dat herinnert aan de scheepsramp die de vissersvloot van Paesens en Moddergat in maart 1883 trof. Voor mij is dit min of meer heilige grond, omdat ik er op 31 mei 2003 bij zonsopkomst een onvergetelijke zonsverduistering heb gefotografeerd, maar dit terzijde. Ook hier waren we niet alleen, bij het monument stond een kleumend stelletje te wachten op de dingen die maar niet kwamen … Lang hielden ze het niet meer uit, nadat ik ze op basis van de laatste gegevens had bijgepraat over de stand van zaken en de verwachtingen. Johan en ik hebben er nog een half uurtje staan koffie drinken en praten. Regelmatig scanden we de noordelijke hemel met onze blik, maar meer dan de lichtjes en de ronddraaiende lichtbundel van de vuurtoren op Schiermonnikoog kregen we niet te zien …

Rond elf uur vonden wij het ook welletjes. Nadat we over de intussen spiegelgladde trap de dijk waren afgedaald, zijn we door een dichte mist in een bedaard tempo huiswaarts gereden. Deze koude poollichtjacht heeft me in plaats van mooie foto’s slechts een paar extra stijve benen en een vermoeid lijf opgeleverd, maar het was absoluut gezellig om zo samen in de nachtelijke uren op pad te zijn.

Het is weer eens gebleken, dat poollicht nog steeds moeilijk te voorspellen is. Alleen als aan alle factoren is voldaan, kan het poollicht ook in ons land worden gezien. Maar om een kans te maken om het te zien, zul je toch naar buiten moeten. Gisteravond was het weer net niet, maar de zon is nog maar net begonnen aan zijn actieve fase. Een volgende keer zal het ongetwijfeld raak zijn. De aanhouder wint! 🙂