In afwachting van de ontwikkelingen in de Tour de France, waar vandaag de Mont Ventoux op het programma staat, is het goed toeven in de tuin …
Het is een voortdurend komen en gaan van insecten bij de lavendel, soms zie je er heel stilletjes een geaderd witje …
Vandaag vragen vooral af- en aanvliegende hommels op het terras de aandacht met een regelmatig aanzwellend gezoem …
Toen ik vorige week vrijdag weer eens op tuinsafari was, meende ik achter in de tuin een heel klein vliegje te zien op een blad van de hazelaar …
Veel groter dan een halve centimeter zal het beestje niet geweest zijn, daarom zag ik pas m.b.v. mijn macrolens dat het om een klein wantsje ging …
Het beestje lijkt een lange buis, een soort rietje, te hebben waarmee hij sappen uit planten of andere insecten kan opzuigen …
Rest nog de vraag wat voor wants het is, want ik heb hem op de pagina ‘wantsen’ van gardensafari.nl niet direct kunnen herkennen …
Wat voor wants het ook is, hij heeft zoals zoveel wantsen een mooie kleurrijke tekening …
Wie weet wat zijn naam is, wordt van harte uitgenodigd om die te verklappen. 🙂
Voor echte fotokuiertjes vind ik het eerlijk gezegd al weer aan de warme kant momenteel, maar je hoort me nog geenszins klagen over het weer. Integendeel, het zijn prachtige omstandigheden om tuin en Tour wat af te wisselen …
En als er dan op het juiste moment ook nog eens voor het eerst dit jaar in mijn aanwezigheid een geaderd witje op de lavendelstruik op het terras neerstrijkt, terwijl er vooraan in de koers nog steeds twee Nederlanders meedraaien, dan is mijn dag weer helemaal goed … 🙂
Als je maar vaak genoeg heen en weer drentelt in de tuin en intussen je ogen goed de kost geeft, dan valt er ook in een postzegeltuintje als het onze nog wel eens wat te zien …
Zo trof ik afgelopen week deze ongeveer 2 centimeter grote kniptor (Athous haemorrhoidalis) aan op één van de vlinderstruiken …
Toen hij op zijn tocht over een tak van de vlinderstruik op een hindernis stuitte, kreeg ik de kans om even een close-up te maken van zijn kop …
Zijn naam dankt deze kever aan het vermogen om liggend op de rug omhoog te springen met een knapje of tikje. Bij het neerkomen tracht hij dan op zijn buik landen …
Dit springen van de kever is te danken aan de randen tussen borststuk en achterlijf. Hier zit als het ware een scharnier die op spanning gebracht wordt door spieren samen te trekken, bij genoeg spanning knikt het lijf en wordt het omhoog geworpen. Dit wordt net zolang herhaald tot de kever op de buik ligt, en gaat naar verluidt gepaard met een ‘klik’-geluid vergelijkbaar met twee knippende vingers …
Op het groene blad ging het nimfje van de struiksprinkhaan helemaal op in zijn omgeving, dat was op het gele klaproosje geenszins het geval …
Op het klappertje was van camouflage geen sprake, daar knalde hij er lekker uit …
Hier lukte het me nog wat beter om die vreemde uitwendige delen van zijn mond in beeld te brengen …
Op het juiste plekje is hij goed gecamoufleerd, maar het nimfje van de struiksprinkhaan is duidelijk geen kameleon … 🙂
In voorgaande jaren verschenen er meestal nimfjes van de struiksprinkhaan in ons tuintje zodra de grote oranje papavers in bloei stonden, dit jaar heb ik er wat langer op moeten wachten …
Net als veel andere dieren en planten lieten de nimfjes zich nu ongeveer twee weken later zien. De papavers waren als gevolg van wind en striemende regen op dat moment al lang uitgebloeid …
Zaterdag ontdekte ik het eerste nimfje, dat zich in caouflagetenue verdekt had opgesteld op een groen blaadje. Het beestje was er niet minder mooi om, vooral die uitwendige delen bij zijn bek blijven fascinerend …
En dan te bedenken dat zo’n nimfje amper een centimeter groot is … 🙂
Onze dotterbloem is nogal wispelturig. Het ene jaar staat hij er zielig bij met slechts hier en daar een bloemetje … dit jaar is ’t weer een lust voor het oog …
Zeker als de zon even schijnt, stralen vele gele sterren je aan de waterkant tegemoet. Toen ik deze foto’s maakte, scheen de zon helaas niet …
Maar als er op zo’n moment een zweefvliegje op een van de bloemen wil gaan zitten wanneer ik in de buurt ben, dan is mijn dag toch weer goed …
Afanja's Weblog 