Gistermiddag kreeg ik zo rond het middaguur een paar maal de kans om een vlinder te fotograferen. Geloof het of niet, ik heb beide kansen ten volle benut …
De eerste die wel even model wilde staan, was het bont zandoogje (Pararge aegeria), een hier veel voorkomende, tamelijk onopvallende vlinder …
Vooral in het Weinterper Skar heb ik eind april-begin mei vrij veel oranjetipjes zien fladderen. Hoezeer ik mijn best ook deed, het lukte maar niet om er eentje netjes op de foto te krijgen. Omdat het oranjetipje een tamelijk korte vliegtijd heeft – van half april tot eind mei – begon ik al te vrezen dat het dit jaar niet zou lukken. Maar vorige week donderdag kreeg ik op de oever van de Leijen bij Doktersheide toch mijn kans.
Opnieuw leek het lange tijd niet te lukken, want het beestje bleef maar fladderen. En als hij al eens wat langer op een bloem bleef zitten, dan gooide de wind vaak wel roet in het eten, waardoor de vlinder slechts vaag of soms zelfs helemaal niet op de foto stond. Uiteindelijk was dit de beste foto die ik aan deze langdurige jacht overhield. Het linker tipje is net weer buitenbeeld gewaaid, maar ik doe het ermee … 🙂
Een kleine drie kwartier nadat ik het gruttopaartje had gefotografeerd, zette ik de auto op de parkeerplaats bij De Deelen. Omdat het nogal wat waaide, nestelde ik me lekker in de zon bij de meest beschutte van de vier picknicktafels in de buurt van de parkeerplaats …
Ik was niet de enige die dat had bedacht, want ik zat nog maar net, toen er een dagpauwoog neerstreek op de bank aan de andere kant van de tafel. Hoe voorzichtig ik het ook probeerde, het beestje wilde zich niet laten fotograferen met de macrolens, daarvoor was hij veel te onrustig en te schrikachtig. Maar met deze eerste foto’s van een vlinder in 2016 ben ik ook alweer heel tevreden …
Terwijl ik op één van de laatste mooie septemberdagen in de Jan Durkspolder even lekker aan de waterkant zat, streek er niet zo gek ver bij me vandaan een dagpauwoog in het gras neer …
Zoals gebruikelijk in dit soort situaties maakte ik eerst even een foto met behulp van de zoomfunctie van mijn camera. En dat was maar goed ook, want zodra ik opstond om hem van dichtbij nog wat beter in beeld te brengen m.b.v. de macrolens, fladderde hij weg …
Dag dagpauwoog …
Zo af en toe strijkt er nog eens een koolwitje of een andere vlinder neer op de ijzerhard (Verbena bonariensis), die nog steeds parmantig en uitbundig staat te bloeien op het terras …
Zo’n cadeautje krijg ik niet elke dag gepresenteerd in eigen tuin, daarom ga ik daar vandaag maar niet op zitten wachten. De zon schijnt volop, dus ik zal eens kijken of ik elders een paar aardige plaatjes kan scoren …
Gistermiddag heb ik voor het eerst sinds lange tijd weer eens een kuiertje gemaakt naar de vennetjes aan de zuidkant van het Weinterper Skar. Er viel bar weinig te beleven. Waar in voorgaande jaren rond deze tijd van het jaar steevast tientallen juffers en libellen te zien waren, bleef dat nu beperkt slechts enkele azuurjuffers en een lantaarntje. En die wilden ook nog niet eens allemaal meewerken aan een foto. De enige die zich in eerste instantie liet fotograferen, was een reiger die aan de overkant van het vennetje tegenover het bankje vruchteloze pogingen deed om een visje te verschalken …
Terwijl ik lekker op het bankje zat, zag ik na enige tijd vanuit mijn linker ooghoek iets bewegen op een boom die wat verderop aan het pad stond. Omdat ik niet meteen goed kon zien wat er had bewogen, liep ik voorzichtig naar de boom toe. Daar bleek dat mijn aandacht was getrokken door een atalanta die op de stam was neergestreken …
Nadat ik van weerszijden een profielfoto van de vlinder had gemaakt, ben ik nog een tijdje in de buurt van de boom gebleven, want ik hoopte nog een foto van de mooie gespreide vleugels te kunnen maken. Dat zat er echter niet in, want het eigenzinnige beestje hield zijn vleugels straks gesloten …
De vlinderstichting heeft het weekend van 1 en 2 augustus uitgeroepen tot het jaarlijks vlindertelweekend …
Zoals vrijwel ieder jaar zal ik ook ditmaal waarschijnlijk weer snel klaar zijn met tellen, want veel meer dan een enkel witje of een verdwaalde kleine vos of atalanta zal zich ook nu wel weer niet in ons tuintje laten zien …
Afanja's Weblog 